ตอนที่ 3

แสงอรุณสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุเข้ามาภายในเรือนหอ กลิ่นกำยานมงคลถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมจาง ๆของข้าวต้มและโสมภูเขาที่หลงเหลือจากเมื่อคืน

เซี่ยกู่หานลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่กลางช่องท้อง นับตั้งแต่ถูกพิษกลืนนภา ร่างกายของเขาก็หนาวเหน็บประดุจแช่อยู่ในธารน้ำแข็ง กระเพาะปวดเกร็งทุกคราที่พยายามฝืนกลืนสิ่งใดลงคอ ทว่าเช้าวันนี้ อาการปวดร้าวเหล่านั้นกลับทุเลาลงจนแทบไม่รู้สึก

เขาหยัดกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง นัยน์ตาสีหมึกกวาดมองไปรอบห้อง บนพื้นไม้ขัดเงายังมีคราบโจ๊กที่หกเลอะเทอะ ทว่ากระทะทองเหลืองใบใหญ่และสตรีผู้เป็นเจ้าของกลับอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เขายกมือขึ้นลูบหน้าท้องตนเอง สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่ฟื้นคืนมาสายหนึ่ง แม้จะยังผ่ายผอมและอ่อนแรง ทว่าความรู้สึกมีชีวิตชีวาเช่นนี้ เขามิได้สัมผัสมานานนับปีแล้ว

“ลู่จิว” เซี่ยกู่หานเอ่ยเรียกคนสนิทด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเมื่อก่อน

บานประตูเรือนหอถูกผลักออกทันที รองแม่ทัพลู่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ทว่าเมื่อเห็นผู้เป็นนายลุกขึ้นนั่งได้เอง ซ้ำยังมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความยินดี

“ท่านแม่ทัพ ท่านลุกขึ้นเองได้แล้ว ร่างกายรู้สึกเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” ลู่จิวเอ่ยถามด้วยความยินดี

“สตรีผู้นั้นอยู่ที่ใด” ชายหนุ่มมิได้ตอบคำถาม กลับเอ่ยถามถึงต้นเหตุของความเปลี่ยนแปลงนี้แทน

ลู่จิวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือรายงานตามความจริง “เรียนท่านแม่ทัพ ฮูหยินตื่นตั้งแต่ยามอิ๋น สั่งให้สาวใช้ยกน้ำมาให้ล้างหน้าบ้วนปาก จากนั้นก็แบกกระทะทองเหลืองมุ่งหน้าไปยังเรือนครัวใหญ่ทางปีกซ้ายของจวนขอรับ นางยังกำชับไม่ให้ผู้ใดเข้ามาปลุกท่าน”

เซี่ยกู่หานขมวดคิ้วเล็กน้อย สตรีผู้นี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก แต่งเข้าจวนแม่ทัพคืนแรก แทนที่จะตื่นขึ้นมาปรนนิบัติสามี หรือเตรียมตัวไปคารวะผู้อาวุโส กลับมุ่งหน้าไปคลุกคลีกับควันไฟในเรือนครัว

“ไปเตรียมน้ำ ข้าจะอาบน้ำ”

ทางด้านเรือนครัวใหญ่ของจวนแม่ทัพ บรรยากาศยามเช้าที่ควรจะเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยความโกลาหล พ่อครัวและสาวใช้กว่าสิบชีวิตยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังสตรีร่างเล็กในชุดสีกลีบบัวที่กำลังยืนตระหง่านอยู่หน้าเตาไฟ

อวี๋เจียวหว่านรวบผมขึ้นเป็นมวยสูง ปักเพียงปิ่นไม้เรียบง่าย แขนเสื้อถูกถลกขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นลำแขนขาวผ่อง นางกำลังใช้ตะหลิวไม้ชี้ไปยังกองเสบียงที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะยาวด้วยสีหน้าถมึงทึง

“ผักกาดขาวเหี่ยวเฉาปานนี้ เนื้อหมูก็มีกลิ่นสาบ ซ้ำยังหั่นชิ้นหนาบางไม่เท่ากัน ข้าวสารก็มีมอดปะปน นี่หรือคือเสบียงที่ใช้ทำอาหารในจวนแม่ทัพไร้พ่าย ผู้ใดเป็นหัวหน้าพ่อครัว จงก้าวออกมาเดี๋ยวนี้” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนก้าวออกมาด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ เขาคือพ่อครัวหวัง ผู้ดูแลเรื่องปากท้องของคนทั้งจวนมาหลายปี

“เรียนฮูหยิน ของเหล่านี้ล้วนเป็นของดีที่พ่อบ้านสั่งซื้อมาขอรับ ทางเรือนครัวมีหน้าที่เพียงปรุงรสเท่านั้น หากท่านไม่พอใจ คงต้องไปสอบถามทางพ่อบ้านเอาเอง” พ่อครัวหวังตอบกลับ แม้จะค้อมศีรษะ ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความแข็งกระด้าง เขาเห็นว่านางเป็นเพียงคุณหนูตกอับที่ถูกบังคับแต่งเข้ามา ย่อมไม่มีอำนาจอันใดให้ต้องเกรงกลัว

อวี๋เจียวหว่านยกยิ้มเย็นชา นางเดินเข้าไปใกล้กองผักกาดขาว หยิบขึ้นมาหนึ่งหัวแล้วโยนลงบนพื้นตรงเท้าพ่อครัวหวัง

“ผักกาดขาวไร้ความสดใหม่ เก็บข้ามคืนจนใบเหลืองช้ำ หากนำไปต้มน้ำแกง รสชาติย่อมขมปร่า หากนำไปผัดย่อมสูญเสียความกรอบ นี่หรือของดีที่เจ้าว่า ในฐานะพ่อครัว หากไม่รู้จักเลือกหาของดี ปล่อยให้ของเลวทรามเช่นนี้หลุดเข้ามาถึงหน้าเตาได้ ก็เลิกเป็นพ่อครัวแล้วไปเป็นคนหาบน้ำเสียเถิด”

“ฮูหยิน ท่านจะกล่าวหาข้าน้อยเช่นนี้ไม่ได้นะขอรับ กฎระเบียบของจวนมีอยู่ การจับจ่ายล้วนผ่านความเห็นชอบจากฮูหยินผู้เฒ่าทั้งสิ้น” พ่อครัวหวังเริ่มโวยวาย อ้างอิงถึงผู้กุมอำนาจที่แท้จริงในเรือนหลัง

“ฮูหยินผู้เฒ่าหรือ” อวี๋เจียวหว่านเลิกคิ้วขึ้น นางทราบดีว่ามารดาแท้จริงของเซี่ยกู่หานสิ้นใจไปนานแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าในปัจจุบันคือมารดาเลี้ยงที่บิดาของเขาแต่งตั้งขึ้นมาใหม่ และเป็นที่รู้กันดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างแม่ทัพเซี่ยกับมารดาเลี้ยงผู้นี้ตึงเครียดเพียงใด

“ถูกต้องขอรับ หากฮูหยินต้องการเปลี่ยนของในเรือนครัว ต้องไปขอป้ายคำสั่งจากเรือนหลักมาก่อน มิเช่นนั้นพวกข้าน้อยก็ไม่อาจทำตามใจได้” พ่อครัวหวังยืดอกขึ้นเล็กน้อย คิดว่าเมื่อยกชื่อฮูหยินผู้เฒ่ามาข่ม สตรีตรงหน้าย่อมต้องล่าถอย

ทว่าเขาประเมินความดุดันของสตรีผู้กุมกระทะทองเหลืองต่ำเกินไป

อวี๋เจียวหว่านหมุนตัวเดินกลับไปที่หน้าเตาไฟ นางคว้าด้ามกระทะทองเหลืองที่วางอยู่ตวัดขึ้นสู่อากาศ เสียงลมกรีดร้องจากการเหวี่ยงกระทะดังแหวกอากาศ ก่อนที่ก้นกระทะอันหนักอึ้งจะฟาดลงบนเขียงไม้เนื้อแข็งที่ตั้งอยู่กลางโต๊ะอย่างรุนแรง

เขียงไม้หนาแตกออกเป็นสองซีก เศษไม้กระเด็นไปคนละทิศละทาง

บ่าวไพร่ในเรือนครัวต่างกรีดร้องด้วยความตกใจ พากันทรุดฮวบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว พ่อครัวหวังเบิกตากว้าง หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่

“ฟังให้ดี นับแต่นี้เป็นต้นไป ข้าคือผู้กุมอำนาจในเรือนครัวแห่งนี้ ของชิ้นใดที่ข้าบอกว่าใช้การไม่ได้ ย่อมต้องถูกโยนทิ้ง ผู้ใดกล้านำของเหลือเดนมาทำอาหารให้สามีข้ากิน ข้าจะใช้กระทะใบนี้ทุบตีมันแทนเขียง” หญิงสาวกวาดสายตามองทุกคน “ส่วนเรื่องฮูหยินผู้เฒ่า ข้าจะเป็นผู้ไปจัดการเอง บัดนี้พวกเจ้าจงไปล้างทำความสะอาดเรือนครัวให้หมดจด ผักเน่าเนื้อเสียเหล่านี้นำไปทิ้งให้หมด หากข้ากลับมาแล้วยังมีคราบสกปรกหลงเหลืออยู่ พวกเจ้าเตรียมตัวเก็บห่อผ้าออกจากจวนได้เลย”

สิ้นคำสั่ง อวี๋เจียวหว่านก็ยื่นมือไปรับอ่างทองเหลืองบรรจุน้ำสะอาดจากเสี่ยวเถา นางจัดการล้างมืออย่างใจเย็น ก่อนจะรับผ้าเช็ดหน้ามาซับจนแห้ง

“เสี่ยวเถา ไปเตรียมน้ำชา ข้าจะไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือนหลัก”

ณ เรือนหลักของจวนแม่ทัพ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยนั่งอยู่บนที่นั่งหลักในโถงใหญ่ นางสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายโบตั๋น ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยตามวัยถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมอย่างประณีต ขนาบข้างด้วยอนุภรรยาสองคนของอดีตแม่ทัพผู้เฒ่า ทุกคนล้วนแต่งกายงดงาม รอคอยการมาเยือนของลูกสะใภ้คนใหม่

“นี่มันยามใดกันแล้ว เหตุใดฮูหยินของท่านแม่ทัพจึงยังไม่มาคุกเข่ายกน้ำชาอีก ช่างไร้การอบรมสั่งสอนเสียจริง” อนุหลี่กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปาก

“นางแต่งเข้ามาแทนพี่สาว ซ้ำยังต้องทนอยู่กับคนป่วยใกล้สิ้นลม คงจะหวาดกลัว จนมิกล้าก้าวออกจากเรือนหอกระมัง” อนุจางพูดเสริม

ฮูหยินผู้เฒ่ายกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า “จวนแม่ทัพมีกฎระเบียบเข้มงวด หากนางก้าวเข้ามาในเรือนนี้เมื่อใด ข้าจะให้นางคุกเข่าอยู่หน้าโถงจนกว่าธูปจะหมดก้าน เพื่อเป็นการสั่งสอนให้รู้จักที่ต่ำที่สูง”

ในขณะที่สตรีทั้งสามกำลังปรึกษาหารือเพื่อหาทางกลั่นแกล้งสะใภ้ใหม่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากหน้าประตูเรือน

อวี๋เจียวหว่านก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาด้วยความสง่างาม รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้างดงาม เสี่ยวเถาเดินตามหลังมาติดๆ พร้อมกับถือถาดใส่ป้านน้ำชาและถ้วยชา

“สะใภ้คารวะท่านแม่ อนุหลี่ อนุจาง” หญิงสาวย่อกายคารวะตามธรรมเนียม ทว่าแผ่นหลังของนางยังคงตั้งตรงหาได้ค้อมต่ำอย่างคนหวาดกลัวไม่

ฮูหยินผู้เฒ่าจงใจวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง กระแทกเสียงถาม “เจ้ายังรู้ตัวหรือว่าต้องมาคารวะแม่สามี ปล่อยให้ผู้อาวุโสนั่งรอจนป่านนี้ ตระกูลอวี๋สอนสั่งบุตรีมาเช่นนี้หรือ”