ตอนที่ 2

ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้าประตูเรือนหอ เตรียมใจรับฟังเสียงร้องไห้คร่ำครวญของคุณหนูผู้บอบบางที่ต้องมาเผชิญชะตากรรมกับคนใกล้สิ้นลมเช่นเขา มือหนาที่เหลือแต่หนังหุ้มกระดูกผลักบานประตูเข้าไปอย่างเชื่องช้า

ทว่าสิ่งที่ปะทะเข้ากับประสาทสัมผัสของเขา หาใช่กลิ่นแป้งร่ำราคาแพง หรือกลิ่นธูปมงคลที่ชวนให้อึดอัด แต่กลับเป็นกลิ่นหอมละมุน กลิ่นที่ทำให้กระเพาะที่สงบนิ่งประดุจก้อนหินมาเนิ่นนานของเขาเกิดอาการกระตุกเกร็งขึ้นมา

เซี่ยกู่หานขมวดคิ้วแน่น เขากวาดสายตามองเข้าไปในห้อง ภาพที่เห็นทำเอาแม่ทัพผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนถึงกับชะงักงัน

สตรีผู้หนึ่งสวมชุดสีแดงตัวในหลวมโพรก กำลังนั่งยอง ๆ อยู่หน้ากระถางไฟกลางห้อง สองมือจับผ้าเช็ดหน้าผืนหนารองด้ามกระทะทองเหลืองใบใหญ่ที่ตั้งอยู่บนกองเพลิง นางกำลังใช้ตะหลิวไม้คนของเหลวบางอย่างในกระทะอย่างขะมักเขม้น ใบหน้างดงามเปื้อนเขม่าควันเป็นรอยจาง เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้า

“เจ้าทำสิ่งใดในห้องหอ” เซี่ยกู่หานเค้นเสียงถาม ความตกตะลึงแปรเปลี่ยนเป็นความโทสะ เขาเกลียดกลิ่นอาหาร ไฉนนางถึงกล้าทำเรื่องเช่นนี้ในที่ของเขา

อวี๋เจียวหว่านเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียก ดวงตาหงส์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นรูปลักษณ์ของบุรุษตรงหน้า ข่าวลือที่ว่าแม่ทัพเซี่ยกู่หานผ่ายผอมจนเหลือแต่กระดูกนั้นไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย หากลมพัดแรงกว่านี้อีกนิด เขาคงปลิวไปติดกำแพงเป็นแน่

“ท่านแม่ทัพมาแล้วหรือเจ้าคะ ข้ากำลังต้มโจ๊กสมุนไพรพอดี ท่านมาได้ทันเวลาพอดี โจ๊กหม้อนี้เคี่ยวใกล้จะเสร็จแล้ว” หญิงสาวยกยิ้มกว้าง ตอบกลับด้วยท่าทีสบาย ๆ คล้ายกำลังทักทายคนคุ้นเคยในโรงเตี๊ยม มิใช่สามีที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรกในคืนเข้าหอ

“ออกไป!” เซี่ยกู่หานออกคำสั่ง เขาพยายามกลั้นหายใจเพื่อไม่ให้กลิ่นนั้นลอยเข้าจมูก ทว่าร่างกายกลับทรยศ กลิ่นหอมหวานของโสมและข้าวสารเม็ดอวบช่างเย้ายวนจนน้ำลายในกระพุ้งแก้มเริ่มสอ

“ท่านไล่ข้าออกไปตอนนี้ แล้วท่านจะกินสิ่งใดเล่า ดูรูปลักษณ์ท่านสิ แค่ยืนยังโอนเอนประดุจต้นหลิวลู่ลม หากปล่อยให้อดอาหารต่อไป มีหวังจวนแม่ทัพได้จัดงานศพต่อจากงานแต่งเป็นแน่” อวี๋เจียวหว่านหาได้สะทกสะท้านต่อน้ำเสียงข่มขู่ นางตักโจ๊กใส่ถ้วยกระเบื้องใบเล็กที่เตรียมไว้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้าไปหาเขา

“ข้าบอกให้เจ้าออกไป เอากลิ่นนี่ออกไปให้พ้นหน้าข้า” เขาตวาดซ้ำ ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

“กลิ่นเหม็นที่ใดกัน นี่คือกลิ่นของสุดยอดวัตถุดิบที่ผ่านการเคี่ยวกรำด้วยระดับไฟที่ไร้ที่ติต่างหาก” อวี๋เจียวหว่านยื่นถ้วยโจ๊กไปตรงหน้าเขา ควันสีขาวลอยขึ้นปะทะใบหน้าซีดเซียว “ท่านแม่ทัพ โรคเบื่ออาหารของท่าน ข้าพอจะดูออกว่าเกิดจากร่างกายต้องพิษ สมุนไพรในถ้วยนี้มีฤทธิ์อุ่น ช่วยทะลวงเส้นลมปราณและขับความเย็น ลองชิมดูสักคำเถิด”

“บังอาจ เจ้ากล้าวางยาข้าหรือ” เซี่ยกู่หานปัดมือของนางออกอย่างแรง

เสียงถ้วยกระเบื้องหล่นกระแทกพื้นแตกกระจาย โจ๊กสีขาวขุ่นหกเลอะเทอะเต็มพื้นไม้

อวี๋เจียวหว่านมองผลงานบนพื้นด้วยแววตาเสียดาย ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองบุรุษร่างสูงด้วยแววตาวาวโรจน์ นางอุตส่าห์ลงมือปรุงด้วยความตั้งใจ เขากลับทำลายมันอย่างไม่ไยดี สตรีผู้ถือคติว่าเรื่องกินคือเรื่องใหญ่เช่นนาง ไม่อาจทนทานต่อการกระทำหยามเกียรตินี้ได้

“ดี ในเมื่อพูดจากันดีๆ ไม่ได้ เช่นนั้นข้าคงต้องใช้กำลัง”

นางหมุนตัวกลับไปที่กระถางไฟ ใช้ผ้าหนารองมือแล้วยกกระทะทองเหลืองที่ร้อนระอุขึ้นมาด้วยพละกำลังอันน่าเหลือเชื่อ น้ำหนักสิบจินรวมกับโจ๊กที่เดือดพล่าน ไม่ได้ทำให้แขนเรียวเล็กของนางสั่นไหวแม้แต่น้อย นางก้าวกลับมาประจันหน้ากับเซี่ยกู่หาน

“เจ้าจะทำสิ่งใด วางสิ่งนั้นลงเดี๋ยวนี้” เซี่ยกู่หานเบิกตากว้าง

“ข้าจะป้อนข้าวท่านอย่างไรเล่า ท่านแม่ทัพ หากท่านไม่ยอมอ้าปากกินโจ๊กในกระทะนี้ดีๆ ข้าจะใช้ตะหลิวงัดปากท่าน แล้วกรอกมันลงไปเสียให้หมด” อวี๋เจียวหว่านยื่นหน้าเข้าไปใกล้ รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้า แต่น้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความอำมหิต

เซี่ยกู่หานนิ่งอึ้ง เขามองสตรีร่างเล็กที่ชูกระทะทองเหลืองขู่เข็ญตนเองด้วยความรู้สึกสับสน กลิ่นหอมของโจ๊กที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมปะทะเข้ากับปลายจมูก ในชั่วพริบตานั้นเอง กระเพาะที่หลับใหลมานานนับปีกลับส่งเสียงร้องประท้วงดังขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

เสียงท้องร้องดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำเอาท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรมีสีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย

อวี๋เจียวหว่านหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางลดระดับกระทะลง ก่อนจะตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งช้อน เป่าลมเบาๆ ให้คลายความร้อน แล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของเขา

“ร่างกายของท่านซื่อตรงกว่าคำพูดนัก อ้าปากเถิดท่านแม่ทัพ ข้าให้สัญญาว่าโจ๊กคำนี้ จะไม่มีรสชาติขมเหมือนยาต้มที่ท่านเคยกินอย่างแน่นอน”

เซี่ยกู่หานมองช้อนกระเบื้องตรงหน้าสลับกับใบหน้าเปื้อนเขม่าควันของนาง เขากัดกรามแน่นอย่างชั่งใจ กลิ่นหอมประหลาดนี้กำลังเย้ายวนกระเพาะของเขา ความหิวโหยที่ถูกฝังกลบมาเนิ่นนานเริ่มปะทุขึ้นมา

เขาหลับตาลงอย่างจำนน ก่อนจะเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อย รับโจ๊กคำแรกจากสตรีแปลกหน้าที่แต่งเข้ามาในฐานะภรรยา

ทันทีที่รสชาติของข้าวต้มร้อนๆ สัมผัสกับปลายลิ้น ความหวานละมุนของข้าวที่ต้มจนได้ที่ผสานกับความกลมกล่อมของโสมและสมุนไพรก็แผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก ไม่มีรสชาติขมเฝื่อน ไม่มีกลิ่นคาวชวนคลื่นไส้ มีเพียงความอุ่นที่ไหลลื่นลงสู่ลำคอและแผ่กระจายไปถึงกระเพาะที่ว่างเปล่า

ดวงตาของเซี่ยกู่หานเบิกกว้างขึ้น รสชาตินี้เขาสามารถรับรู้ถึงมันได้ชัดเจน มันเลิศล้ำจนเขาปรารถนาจะกลืนกินลงไปให้หมดทั้งกระทะ

อวี๋เจียวหว่านมองเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของสามีก็ยิ้มกริ่ม นางรู้ดีว่าไม่มีผู้ใดต้านทานรสมือของนางได้ โดยเฉพาะบุรุษที่หิวโหยมาเป็นแรมปีผู้นี้

“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ฝีมือการคุมไฟของกระทะทองเหลืองใบนี้ ไม่เลวเลยใช่หรือไม่” นางเอ่ยถามพลางตักโจ๊กคำที่สองขึ้นมาเตรียมรอ

เซี่ยกู่หานไม่ได้เอ่ยตอบ เขามองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนจะยื่นมือที่สั่นเทาเล็กน้อยออกไปรับช้อนมาจากมือนาง แล้วเริ่มตักโจ๊กเข้าปากคำแล้วคำเล่าอย่างเงียบงัน