ตอนที่ 5

เซี่ยกู่หานใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อข่มขู่มารดาเลี้ยง บัดนี้เมื่อเดินพ้นเขตเรือนพักของฮูหยินผู้เฒ่า ร่างกายที่ผ่ายผอมก็ซวนเซคล้ายจะล้มลง อวี๋เจียวหว่านรีบขยับเข้าไปประคองร่างสูงใหญ่ที่เบาราวกับขนนกไว้แน่น ลู่จิวที่เดินตามมาเบื้องหลังตั้งท่าจะเข้ามาช่วย ทว่าถูกสายตาคมของผู้เป็นนายห้ามปรามไว้เสียก่อน

“ท่านแม่ทัพฝืนร่างกายเกินไปแล้ว เพิ่งจะรับข้าวต้มไปเพียงถ้วยเดียว ไฉนจึงทำอวดเก่งเดินตากลมเย็นเช่นนี้” อวี๋เจียวหว่านบ่นอุบอิบ ทว่ามือกลับกระชับวงแขนแน่นขึ้น กลิ่นหอมเย็นจาง ๆ จากกายบุรุษผู้นี้มิได้น่ารังเกียจ ซ้ำยังแฝงกลิ่นอายสมุนไพรที่เขาดื่มกินมานานปี

“หากข้าไม่ออกมา เจ้าคงถูกสตรีชราผู้นั้นสั่งให้คุกเข่าจนขาหัก” เซี่ยกู่หานตอบเสียงเรียบ แม้ลมหายใจจะหอบถี่ขึ้นเล็กน้อย

“ท่านประเมินภรรยาตนเองต่ำเกินไป ข้ามีกระทะทองเหลืองคุ้มกาย ผู้ใดกล้ารังแกข้า ย่อมต้องลิ้มรสความแข็งแกร่งของมัน” นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะประคองเขาเข้าไปในเรือนหานอวิ๋นและพยุงให้นั่งลงบนตั่ง

เซี่ยกู่หานหลับตาลงเพื่อปรับลมหายใจ ร่างกายของเขาอ่อนล้า ทว่าท้องกลับส่งเสียงร้องเบา ๆ ความรู้สึกหิวโหยที่ห่างหายไปนานกำลังรบกวนการรับรู้ของเขา

“ลู่จิว มอบป้ายเรือนครัวให้นาง” ชายหนุ่มออกคำสั่งโดยไม่ลืมตา

ป้ายไม้แกะสลักลวดลายพยัคฆ์ถูกยื่นมาตรงหน้าอวี๋เจียวหว่าน นางรับมาถือไว้ด้วยรอยยิ้มพึงใจ

“ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ส่งเสริม ในเมื่อท่านมอบอำนาจให้ข้าดูแลเรื่องปากท้อง ข้าขอยืนยันด้วยเกียรติของแม่ครัว ภายในสามเดือน ข้าจะขุนท่านให้อ้วนท้วน สมดั่งฉายายอดบุรุษไร้พ่าย ไม่ให้ผู้ใดมาหัวเราะเยาะรูปลักษณ์ต้นหลิวลู่ลมของท่านได้อีก”

“เจ้าพูดจาสามหาวนัก” เซี่ยกู่หานลืมตาขึ้นมองนาง ทว่าในแววตาหาได้มีความโกรธเคือง “หากเจ้าทำอาหารที่ชวนอาเจียนมาให้ข้า ข้าจะยึดป้ายคืนและไล่เจ้าไปอยู่เรือนซักล้าง”

“ท่านเตรียมตัวกินข้าวให้ได้มาก ๆ เถิด”

เมื่อได้รับป้ายคำสั่ง อวี๋เจียวหว่านก็ไม่รอช้า นางสั่งให้เสี่ยวเถาเตรียมตะกร้า และเรียกให้ลู่จิวจัดเตรียมรถม้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังตลาดใหญ่กลางเมืองหลวง การจะทำอาหารชั้นเลิศ ของสดย่อมต้องดีที่สุด ของเน่าเสียในเรือนครัวจวนแม่ทัพถูกนางสั่งโยนทิ้งจนหมดสิ้น ตอนนี้ถึงเวลาเลือกหาของสดใหม่ด้วยตนเอง

ตลาดกลางเมืองหลวงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ร้านรวงสองข้างทางเรียงรายเต็มไปด้วยพืชผัก ผลไม้ และเนื้อสัตว์ อวี๋เจียวหว่านก้าวลงจากรถม้าด้วยท่าทีกระฉับกระเฉง นางมิได้สวมใส่เครื่องประดับหรูหรา มีเพียงชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสีฟ้าอ่อนที่ทะมัดทะแมง

นางเดินตรงไปยังร้านขายเนื้อเป็นอันดับแรก สายตากวาดมองชิ้นเนื้อหมูที่แขวนเรียงราย เถ้าแก่ร้านขายหมูเห็นสตรีแต่งกายงดงามมีผู้ติดตาม ย่อมรู้ว่าเป็นคนจากจวนขุนนาง จึงรีบเข้ามาต้อนรับ

“ท่านต้องการเนื้อส่วนใดขอรับ ร้านของข้าน้อยเพิ่งชำแหละหมูตัวใหญ่เมื่อรุ่งสาง เนื้อสดใหม่ยิ่งนัก”

อวี๋เจียวหว่านพินิจดูสีของเนื้อและชั้นมัน ก่อนจะใช้นิ้วชี้ไปยังเนื้อส่วนหน้าท้องที่มีชั้นมันแทรกเป็นริ้วสวยงาม

“ข้าต้องการเนื้อสามชั้นส่วนนี้ ตัดมาห้าจิน เลือกชิ้นที่มีเนื้อแดงและชั้นมันสลับกันสามชั้นพอดี ห้ามขาดห้ามเกิน และขอซี่โครงหมูอ่อนอีกสองจิน สับเป็นชิ้นขนาดพอดีคำ”

เถ้าแก่รับคำอย่างแข็งขัน นางเดินต่อไปยังแผงขายผักสด มือเรียวหยิบจับผักกาดขาว หัวไชเท้า และรากบัว นางพลิกดูความสดใหม่ของใบและรากอย่างถี่ถ้วน หากพบรอยช้ำเพียงเล็กน้อยก็วางคืนทันที ลู่จิวที่เดินถือตะกร้าตามอยู่เบื้องหลัง ลอบมองฮูหยินด้วยความเลื่อมใส สตรีในเรือนหลังทั่วไปล้วนรังเกียจกลิ่นคาวเลือดในตลาด ทว่าฮูหยินกลับเดินเลือกซื้อของด้วยความเบิกบานใจ ซ้ำยังต่อรองราคาได้อย่างเด็ดขาด

หลังจากได้เนื้อและผักครบถ้วน อวี๋เจียวหว่านก็มุ่งหน้าไปยังร้านขายเครื่องเทศ นางเลือกซื้อพริกหอม โป๊ยกั๊ก อบเชย และกระเทียมหัวใหญ่ เมื่อได้ของทุกอย่างตามที่ต้องการ จึงพากันเดินทางกลับจวนแม่ทัพ

เมื่อกลับมาถึงเรือนครัวใหญ่ บ่าวไพร่ที่ถูกสั่งให้ทำความสะอาดกำลังยืนรอรับคำสั่ง พ่อครัวหวังที่ถูกลดขั้นไปเป็นลูกมือยืนหลบมุมด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก ทว่าเมื่อเห็นป้ายคำสั่งในมือของเสี่ยวเถา เขาก็จำต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรม

อวี๋เจียวหว่านสั่งให้คนนำของทั้งหมดไปล้างให้สะอาด นางเดินไปหยุดอยู่หน้าเตาไฟขนาดใหญ่ประจำเรือนครัว กระทะทองเหลืองใบใหญ่ถูกนำมาตั้งบนเตาถ่านที่ไฟกำลังลุกโชน

“วันนี้ข้าจะทำหมูตุ๋นน้ำแดงและน้ำแกงรากบัวซี่โครงหมู” นางกล่าวเสียงกังวาน “เสี่ยวเถา ไปเตรียมฟืนเพิ่ม พ่อครัวหวัง เจ้ามาเป็นลูกมือข้า หั่นเนื้อหมูเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมขนาดเท่ากันทุกชิ้น หากหั่นหนาบางไม่เท่ากันแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะให้เจ้ากลืนเนื้อดิบชิ้นนั้นลงไป”

พ่อครัวหวังสะดุ้งสุดตัว รีบคว้ามีดมาหั่นเนื้อหมูด้วยความระมัดระวัง …

อวี๋เจียวหว่านเริ่มลงมือ นางเทน้ำมันหมูลงในกระทะทองเหลือง รอจนน้ำมันร้อนได้ที่ก็ใส่น้ำตาลกรวดลงไปผัดจนละลายกลายเป็นสีน้ำตาลไหม้ กลิ่นหอมหวานปนกลิ่นไหม้จาง ๆ ลอยฟุ้งขึ้นมา จากนั้นจึงนำเนื้อหมูสามชั้นที่หั่นเตรียมไว้ลงไปผัด นางตวัดตะหลิวในมืออย่างรวดเร็วและเป็นจังหวะ เนื้อหมูทุกชิ้นถูกเคลือบด้วยสีน้ำตาลเงางาม

จากนั้นนางจึงใส่เครื่องเทศ ทั้งโป๊ยกั๊ก อบเชย ขิงและกระเทียมลงไปผัดรวมกัน กลิ่นหอมของเครื่องเทศผสมผสานกับกลิ่นเนื้อสัตว์ กระตุ้นความหิวของผู้คนที่ยืนมองจนต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ นางเติมน้ำหมักถั่วเหลือง สุราหมัก และน้ำสะอาดลงไปจนท่วมเนื้อหมู ปิดฝากระทะไม้ ปล่อยให้ไฟอ่อน ๆ เคี่ยวกรำเนื้อหมูอย่างช้า ๆ