ตอนที่ 4

อวี๋เจียวหว่านยืดตัวขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่จางหาย “ขออภัยท่านแม่ที่ลูกสะใภ้มาช้า ทว่าเมื่อเช้าตรู่ ท่านแม่ทัพมีอาการปวดท้อง สะใภ้จึงต้องเร่งรีบไปต้มน้ำแกงสมุนไพรเพื่อบรรเทาอาการให้สามี กว่าท่านแม่ทัพจะดื่มน้ำแกงหมดและหลับสนิทไป ก็ล่วงเลยเวลามาจนบัดนี้ สะใภ้กังวลเรื่องสุขภาพของท่านแม่ทัพเป็นที่สุด จึงละทิ้งหน้าที่หน้าเตาไฟมิได้ หวังว่าท่านแม่จะเมตตาและเข้าใจถึงความห่วงไยที่ข้ามีต่อสามี”

คำกล่าวอ้างของนางทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าชะงักไปเล็กน้อย เรื่องอาการป่วยของเซี่ยกู่หานเป็นที่รู้กันดี หากนางนำเรื่องนี้มาตำหนิ ย่อมถูกครหาว่าไม่ห่วงใยบุตรชาย

“เช่นนั้นก็แล้วไปเถิด” ฮูหยินผู้เฒ่าปรับสีหน้า “แต่กฎระเบียบก็คือกฎระเบียบ ในเมื่อเจ้ามาช้า ก็จงคุกเข่ายกน้ำชาให้ข้าเสีย”

เสี่ยวเถารีบก้าวออกไปวางเบาะรองเข่าลงบนพื้นเบื้องหน้าฮูหยินผู้เฒ่า อวี๋เจียวหว่านคุกเข่าลงอย่างว่าง่าย นางรับถ้วยชาจากเสี่ยวเถา ยกขึ้นเหนือศีรษะ

“เชิญท่านแม่ดื่มชาเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าปรายตามองถ้วยชาในมือลูกสะใภ้ ตั้งใจจะแสร้งทำชาหกรดมือตัวเองเพื่อสั่งสอน ทว่าเมื่อนางเอื้อมมือออกไป อวี๋เจียวหว่านกลับขยับถ้วยชาหลบอย่างแนบเนียน พร้อมกับจับข้อมือของฮูหยินผู้เฒ่าไว้ด้วยความรวดเร็วและหนักหน่วง

ฮูหยินผู้เฒ่าเบิกตากว้าง พยายามสะบัดมือออก ทว่าฝ่ามือเล็กบอบบางของสตรีตรงหน้ากลับคล้ายกับกรงเล็บเหล็กกล้าที่บีบรัดแน่นจนกระดูกแทบจะแหลกสลาย

“ท่านแม่ระวังเจ้าค่ะ ชาถ้วยนี้ค่อนข้างร้อน หากหกรดมือท่านแม่ไป สะใภ้คงรู้สึกผิดไปจนตาย” อวี๋เจียวหว่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

ฮูหยินผู้เฒ่าเจ็บจนหน้าซีดเหงื่อซึมตามไรผม นางไม่กล้าร้องโวยวายออกมา ได้แต่ขบกรามแน่น รีบคว้าถ้วยชาจากมือลูกสะใภ้มาถือไว้เองด้วยมืออีกข้างที่สั่นเทา

“ดี ดีมาก” ฮูหยินผู้เฒ่ากัดฟันพูด ก่อนจะจิบชาเพียงคำเดียวแล้วรีบวางลงบนโต๊ะ

อวี๋เจียวหว่านปล่อยมืออย่างนุ่มนวล นางลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นที่ชายกระโปรงเล็กน้อย

“สะใภ้ทราบมาว่า ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้ดูแลจัดการเรื่องบัญชีและค่าใช้จ่ายในจวนทั้งหมด” อวี๋เจียวหว่านเริ่มพูดเรื่องที่ตัวเองต้องการทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัว “ทว่าเมื่อเช้าสะใภ้เข้าไปตรวจดูในเรือนครัว กลับพบว่าของที่ใช้ทำอาหารให้ท่านแม่ทัพล้วนเป็นของด้อยคุณภาพ ผักเหลืองช้ำ เนื้อมีกลิ่นสาบ ข้าวสารมีมอด สะใภ้จึงใคร่ขออนุญาตท่านแม่ ขอรับหน้าที่จัดการดูแลเรื่องการจับจ่ายเสบียงอาหารในจวนด้วยตนเอง เพื่อให้แน่ใจว่าท่านแม่ทัพจะได้กินแต่ของบำรุงที่สดใหม่ อาการป่วยจะได้ทุเลาลงโดยเร็ว”

“บังอาจ” อนุหลี่ตบโต๊ะเสียงดัง “เจ้าเพิ่งแต่งเข้ามาวันแรก ก็คิดจะรวบอำนาจในจวนแล้วหรือ เรื่องการจับจ่ายซื้อของ นายหญิงดูแลมาเป็นอย่างดี เจ้าเป็นเพียงเด็กเมื่อวานซืน จะมาล่วงรู้เรื่องพวกนี้ดีกว่าผู้อาวุโสได้อย่างไร”

อวี๋เจียวหว่านหันไปมองอนุหลี่ด้วยสายตาเหยียดหยาม “ข้ากำลังสนทนากับท่านแม่ อนุภรรยาเช่นท่านมีสิทธิ์มาสอดคำด้วยหรือ”

อนุหลี่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ทว่าไม่อาจโต้เถียงได้ เพราะตามธรรมเนียมแล้ว ฐานะของภรรยาเอกย่อมสูงส่งกว่าอนุภรรยา

ฮูหยินผู้เฒ่าสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความเจ็บปวดที่ข้อมือและระงับโทสะ “เรื่องการดูแลจวนไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เจ้ายังอายุน้อย ขาดประสบการณ์ หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา ผู้ใดจะรับผิดชอบ เรื่องเสบียงอาหาร ข้าจะกำชับพ่อบ้านให้ดูแลให้รัดกุมขึ้นก็แล้วกัน เจ้ามีหน้าที่ปรนนิบัติกู่หานก็ทำไปเถิด อย่าได้เข้ามาก้าวก่ายเรื่องงานบ้านงานเรือนเลย”

“ท่านแม่กล่าวผิดแล้วเจ้าค่ะ” อวี๋เจียวหว่านก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “สำหรับข้า เรื่องกินคือเรื่องใหญ่ที่สุด หากอาหารไม่ดี ร่างกายย่อมทรุดโทรม ท่านแม่ทัพร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว หากต้องมากินของเหลือเดนทุกวัน มิเท่ากับเป็นการวางยาพิษสังหารสามีทางอ้อมหรอกหรือ”

คำว่าวางยาพิษทำเอาทุกคนในโถงหน้าเปลี่ยนสี ฮูหยินผู้เฒ่าลุกขึ้นยืนชี้หน้าลูกสะใภ้

“เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด ใครวางยาพิษใคร เจ้ากล่าวหาข้าเช่นนี้ มีหลักฐานหรือไม่”

“หลักฐานล้วนกองอยู่ในเรือนครัวเจ้าค่ะ หากท่านแม่ไม่เชื่อ จะให้บ่าวไพร่ยกผักเน่าเนื้อเสียเหล่านั้นมาวางเรียงหน้าโถงนี้เลยดีหรือไม่” หญิงสาวโต้กลับอย่างไม่ลดละ “และหากท่านแม่ไม่ยอมมอบป้ายเรือนครัวให้ข้าแต่โดยดี ข้าคงต้องนำเรื่องนี้ไปกราบทูลให้ฝ่าบาททรงทราบ ว่าจวนแม่ทัพละเลยการดูแลขุนนางคนสำคัญ จนทำให้ร่างกายของเขาผ่ายผอมเช่นนี้”

การนำฮ่องเต้มาข่มขู่ ถือเป็นหมากสำคัญที่อวี๋เจียวหว่านเตรียมมาเป็นอย่างดี การแต่งงานครั้งนี้เป็นราชโองการ หากฮ่องเต้ทราบว่าลูกสะใภ้ที่พระองค์ประทานให้ ถูกกลั่นแกล้งและสามีถูกทอดทิ้งให้กินของเน่าเสีย ย่อมต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่นอน

ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนตัวสั่น ทว่าไม่อาจโต้แย้งได้ นางรู้ดีว่าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของนางในฐานะแม่เลี้ยงย่อมป่นปี้

ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เสียงฝีเท้าของคนผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

“ผู้ใดทำให้ฮูหยินของข้าขุ่นเคืองใจ” น้ำเสียงเย็นชาและแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจ ทำให้ทุกคนในโถงต้องหันไปมองเป็นตาเดียว

ร่างสูงโปร่งของเซี่ยกู่หานยืนอยู่ตรงกรอบประตู เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิทปักลายนกกระเรียน แม้ใบหน้าจะยังคงซีดเซียวและซูบตอบ ทว่าเขาสามารถยืนหยัดได้ด้วยลำแข้งของตนเอง โดยมีรองแม่ทัพลู่ยืนประคองอยู่ห่างๆ นัยน์ตาสีหมึกกวาดมองสตรีทุกคนในห้องด้วยความเย็นชา ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของอวี๋เจียวหว่าน

ฮูหยินผู้เฒ่าและอนุทั้งสองตกตะลึงจนพูดไม่ออก พวกนางไม่ได้เห็นแม่ทัพเซี่ยก้าวออกจากเรือนมานานนับเดือนแล้ว อาการป่วยของเขาย่ำแย่จนทุกคนคิดว่าเขาคงไม่รอดพ้นฤดูหนาวนี้ ทว่าบัดนี้ เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าพวกนางด้วยตนเอง

อวี๋เจียวหว่านมองสามีด้วยแววตาประหลาดใจเล็กน้อย นางไม่คิดว่าเขาจะมีเรี่ยวแรงลุกเดินมาถึงเรือนฮูหยินผู้เฒ่าได้รวดเร็วเพียงนี้ ทว่านางก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเดินเข้าไปประคองแขนเขา

“ท่านพี่ ร่างกายท่านยังไม่แข็งแรง เหตุใดจึงลุกขึ้นเดินตากลมมาถึงที่นี่เล่าเจ้าคะ” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แตกต่างจากความดุดันเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

เซี่ยกู่หานปรายตามองมือเล็กที่เกาะกุมแขนเขาอยู่ เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากมือนาง ชายหนุ่มมิได้สะบัดออก กลับปล่อยให้นางประคองพาเดินเข้ามาภายในโถง

“ข้าได้ยินว่ามีผู้อยากสั่งสอนฮูหยินของข้า จึงต้องมาดูให้เห็นกับตา” เขากล่าวเสียงเรียบ ทว่าสายตากลับมองตรงไปยังฮูหยินผู้เฒ่า

“กู่หาน เจ้าเข้าใจผิดแล้ว แม่เพียงแค่เรียกสะใภ้มายกน้ำชาตามธรรมเนียมเท่านั้น มิได้มีเรื่องขุ่นเคืองอันใดเลย” ฮูหยินผู้เฒ่ารีบแก้ตัว เสียงสั่นพร่าด้วยความหวาดหวั่นต่อกลิ่นอายสังหารของลูกเลี้ยง

เซี่ยกู่หานแค่นเสียงในลำคอ “เช่นนั้นก็ดี ในเมื่อคารวะผู้อาวุโสเสร็จสิ้นแล้ว ข้าขอประกาศไว้ตรงนี้ เรื่องภายในเรือนของข้า รวมไปถึงเรื่องอาหารการกินและเรือนครัวทั้งหมด นับจากนี้ไปให้อวี๋เจียวหว่านเป็นผู้จัดการแต่เพียงผู้เดียว ผู้ใดกล้าขัดคำสั่งนาง ถือว่าขัดคำสั่งข้า ลู่จิว”

“ขอรับ” รองแม่ทัพลู่รับคำเสียงดัง

“ไปนำป้ายคำสั่งเรือนครัวจากพ่อบ้านมามอบให้ฮูหยิน หากผู้ใดขัดขืน โบยห้าสิบไม้”

“รับทราบขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่าและอนุทั้งสองหน้าถอดสี อับจนถ้อยคำ ได้แต่นิ่งอึ้งไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดคัดค้านได้อีก อำนาจเด็ดขาดในจวนนี้แท้จริงแล้วยังคงเป็นของแม่ทัพเซี่ยกู่หาน แม้เขาจะป่วยหนักเพียงใดก็ตาม

อวี๋เจียวหว่านลอบยิ้มมุมปาก นางหันไปสบตากับสามี แววตาของทั้งคู่ประสานกันชั่วครู่ หนึ่งคือสายตาของผู้ที่เพิ่งคว้าชัยชนะมาได้ อีกหนึ่งคือสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้