บทที่ 2

เมื่อครู่ ท่านป้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?

ดิลลี่!?

นั่นมันเป็นชื่อเล่นของลี่ลี่ที่ท่านลุงท่านป้าเรียกเท่านั้นนี่ แล้วเหตุใดท่านป้าจึงเรียกข้าว่าดิลลี่!?

ช้าก่อน!

สมองของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งคิดไตร่ตรองอย่างรวดเร็ว

นางตื่นขึ้นมาบนเตียงของตี๋ลี่เสวี่ย

ท่านป้ากู่ลี่น่า มารดาแท้ ๆ ของตี๋ลี่เสวี่ยมองนางอย่างรักใคร่ อีกทั้งยังเรียกนางว่าดิลลี่

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งรีบยกแขนสองข้างขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นท่อนแขนกลมกลึงอุดมสมบูรณ์และสีผิวที่เข้มกว่าแขนขาวซีดของนาง…

ไม่จริงน่า…

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งกระชากผ้าห่มออกจากตัว ก้าวเท้าลงจากเตียง วิ่งตรงไปคว้าคันฉ่องที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ตรงหน้าขึ้นมาดูทันที

ภาพใบหน้าสวยคมเข้มเช่นชาวอุยกูร์ ดวงตาสองชั้นกลมโต จมูกโด่งเป็นสัน ไฝใต้ตาขวาเด่นสะดุดตา ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างคนสุขภาพดี…

นี่มัน ใบหน้าของลี่ลี่! ตี๋ลี่เสวี่ย!!

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งยกสองมือขึ้นลูบใบหน้าของตนเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

นางมาอยู่ในร่างของตี๋ลี่เสวี่ย!?

ทำไมล่ะ เพราะเหตุใดกัน!?   

ดวงตากลมโตเบิกกว้างสะท้อนกลับมาจากคันฉ่อง ก่อนที่ถ้อยคำสั่งเสียของมารดาจะแวบผ่านเข้ามาในห้วงความคิดของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเมื่อนานมาแล้ว

‘หากลูกต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ลำบากเกินกว่าจะทนรับไหว จี้หยกชิ้นนี้จะช่วยให้ลูกได้ ‘มีชีวิตใหม่’ แต่จงจำไว้นะ เสี่ยวเสวี่ย มันมีพลังจำกัดเพียงแค่สามครั้งเท่านั้น’

หรือว่าจะเป็นเพราะจี้หยกนั่น?

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งรีบล้วงมือควานหาจี้หยกที่นางนำมาทำเป็นสร้อยคล้องคอไว้ติดกาย เพราะเป็นของต่างหน้าเพียงชิ้นเดียวของมารดาที่มีให้แก่นาง

ไม่มี! หายไปไหน!? มือบอบบางสั่นเทาเล็กน้อย เมื่อตระหนักได้ว่านางทำจี้หยกหายไป!

ไม่สิ! ไม่ใช่หาย นี่มันร่างของลี่ลี่ นั่นหมายความว่าจี้หยกน่าจะอยู่ที่ร่างของเรา

“ดิลลี่! เป็นอะไรไป ลูก” กู่ลี่น่าร้องถามอย่างเป็นกังวล เมื่อจู่ ๆ บุตรสาวก็รีบลุกขึ้นจากเตียงวิ่งไปส่องคันฉ่องอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

แม้ว่าบุตรสาวของนางจะมีรูปร่างและหน้าตาสะสวย แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยสนใจไยดีความงามที่มีมาเลยแม้แต่น้อย หากแต่หายไข้ครานี้ สิ่งแรกที่นางทำ กลับกลายเป็นการส่องคันฉ่องเสียเช่นนั้น

“ไม่… ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านแม่” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งรีบปฏิเสธพลางนึกทบทวนท่าทางยามปกติของสหาย เพื่อกลบเกลื่อนพิรุธจากกู่ลี่น่า ป้องกันมิให้นางจับได้

กู่ลี่น่ารีบปราดเข้ามาพยุงร่างของบุตรสาวขึ้นจากพื้น “เจ้าเพิ่งจะหายไข้ อย่ามายืนบนพื้นเย็นเลย กลับขึ้นไปนอนเสียก่อนเถิด”

น้ำเสียงอ่อนโยนที่สัมผัสได้ถึงความห่วงใยอย่างเต็มเปี่ยมยิ่งสร้างความสะท้านในอกให้แก่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเป็นอย่างมาก

แรงปรารถนาที่หวังจะได้ครอบครองความรู้สึกเหล่านี้ก็ยิ่งมากขึ้นเป็นเท่าทวี…

“อา… จริงสิ” กู่ลี่น่าเอ่ยอย่างนึกขึ้นได้ “เมื่อวาน ในตอนที่เจ้าสลบไปเพราะพิษไข้ คนของท่านลุงต้าปาถูได้ส่งข่าวกลับมาแล้วนะ!”

“ข่าวอันใดหรือเจ้าคะ?” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งถามอย่างสงสัย “แล้วท่านลุงต้าปาถูเป็นผู้ใดกัน?”

กู่ลี่น่ามองหน้าบุตรสาวอย่างแปลกใจ “เอ… แม่ว่าแม่บอกเจ้าไปแล้วนา ท่านลุงต้าปาถูก็เป็นบิดาของอาซือหลัน คู่หมั้นของเจ้าอย่างไรเล่า!”

คู่หมั้น!?

ลี่ลี่มีคู่หมั้นด้วยรึ?

กู่ลี่น่าพาเจิ่งเสวี่ยอิ๋งกลับขึ้นมานอนลงบนเตียง ก่อนจะส่งถ้วยยาให้ดื่ม พร้อมทั้งเล่าเรื่องให้ฟังใหม่อีกครั้ง “เจ้าจำไม่ได้ก็คงมิใช่เรื่องแปลก เพราะเรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เจ้ายังไม่เกิด”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งรับถ้วยยาขมขึ้นมาจิบ พร้อมนั่งฟังอย่างเงียบ ๆ

“พ่อของเจ้ากับท่านลุงต้าปาถูนั้นเป็นสหายรักกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ เมื่อโตขึ้นมา พ่อของเจ้าก็มีอาชีพค้าม้าศึก ในขณะที่ท่านลุงต้าปาถูใฝ่ฝันจะเป็นแม่ทัพจับดาบออกรบ”

“ขณะนั้นที่เผ่าของเราเกิดเหตุปะทะกับเผ่าคาร์ลุก กองทัพของท่านลุงต้าปาถูไม่อาจออกรบได้ เพราะถูกลอบโจมตี สังหารม้าศึกไปเป็นจำนวนมาก เป็นพ่อของเจ้าที่พยายามใช้เส้นสายอย่างยากลำบาก เพื่อหาม้าศึกมาให้กองทัพของท่านลุงได้ใช้อย่างทันท่วงที จนแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัว”

“ท่านลุงต้าปาถูซาบซึ้งในน้ำใจของพ่อเจ้านัก จึงได้ขอหมั้นหมายบุตรระหว่างสองครอบครัวไว้ตั้งแต่นั้นมา และต่อมา ท่านลุงต้าปาถูก็ได้มีอาซือหลัน ส่วนพ่อเจ้าก็มีเจ้า คำสัญญาหมั้นจึงได้เป็นจริงอย่างไรเล่า ดิลลี่”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง “...”