บทที่ 1

ความอบอุ่นคือสัมผัสแรกที่ร่างกายรู้สึกได้ เปลือกตาค่อย ๆ ถูกยกขึ้น ดวงตากลมโตกะพริบถี่ ก่อนจะมองเห็นเพดานเรือนที่ไม่คุ้นตา

ที่นี่ที่ไหน?

ไม่ใช่เรือนชิงหนิงนี่นา...

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งถามตนเองในใจอย่างสับสน พลางกลอกนัยน์ตากวาดมองเพดานไปมา ก่อนที่จะค่อย ๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่ง ทำให้ผ้าห่มผืนหนาร่วงหล่นลงมา นางจึงได้เห็นสภาพห้องนอนที่นางกำลังนอนอยู่

ผนังห้องสีขาวเรียบที่ประดับเพียงภาพวาดหมึกม้วนเล็ก ๆ ภาพหนึ่ง เครื่องเรือนในห้องล้วนแต่เป็นไม้เคลือบเงาโทนเข้ม มีหน้าต่างบานเล็กที่สายลมพัดกลิ่นอับชื้นของโรงม้าเข้ามาในห้อง

หีบไม้สำหรับเก็บเสื้อผ้าส่วนตัว ตั้งอยู่ข้างโต๊ะไม้ขนาดเล็กสำหรับอ่านหนังสือ และเก้าอี้ไม้แข็งหนึ่งตัว บนโต๊ะมีเพียงคันฉ่องทองแดงบานเล็ก ๆ ตั้งอยู่ พื้นห้องเป็นพื้นไม้ปูด้วยพรมทอลวดลายสีสดใสแบบอุยกูร์

นี่มัน... ห้องนอนของลี่ลี่นี่?

เหตุใดข้าจึงมานอนในห้องของลี่ลี่ได้เล่า?

หากข้านอนอยู่ที่นี่ แล้วลี่ลี่จะนอนที่ใดเล่า?

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งคิดอย่างสงสัย หรือว่าท่านแม่ใหญ่จะให้ท่านลุงท่านป้าพาข้ามาดูแลถึงเรือนเฉิ่งจี้ของพวกเขา แต่ข้าก็ไม่สมควรที่จะนอนบนเตียงของลี่ลี่สิ...

จวนเหรินอี้โหวออกจะกว้างใหญ่ ส่วนนาง... แม้ว่าจะเป็นเพียงบุตรอนุ แต่ก็เป็นบุตรสาวของอนุคนโปรดของบิดาอย่างอวี้ฮุ่ยฟางที่เสียชีวิตไปแล้ว ท่านแม่ใหญ่ก็ยังพอจะมีเมตตาจัดเตรียมเรือนส่วนตัวและสาวใช้คนสนิทให้พวกนางทุกคน

จากเหตุการณ์เมื่อคืนที่นางผลัดตกลงไปในสระบัว เพราะเจิ่งหย่าหลินตั้งใจผลักนางลงไปในน้ำจนไม่สบาย อย่างน้อยก็ควรให้นางได้พักผ่อนที่เรือนชิงหนิงของนางสิ จะให้นางมานอนพักรบกวนที่เรือนเฉิ่งจี้ของท่านลุงท่านป้าได้อย่างไร

แม้ว่าตี๋ลี่เสวี่ยจะเป็นมากกว่าสาวใช้คนสนิท เป็นสหายรู้ใจของนางเพียงคนเดียวในจวนเหรินอี้โหวแห่งนี้ก็ตาม

แต่เดิม หนู่เอ๋อร์เจียง กู่ลี่น่า และตี๋ลี่เสวี่ยก็มิใช่คนรับใช้ในจวนแต่แรกแล้ว พวกเขาเป็นพ่อค้าม้าชาวอุยกูร์ที่ถูกโจรบุกปล้นระหว่างทาง ก่อนที่จะควบม้าหนีการไล่ล่ามาไกลถึงเมืองหลวงของแคว้นต้าจิ้งในสภาพสะบักสะบอม

สามคนพ่อแม่ลูกไร้ของมีค่าติดตัว ได้แต่จำใจต้องขายม้าที่ควบหนีมาแลกอาหารประทังชีวิต ในขณะที่พวกเขากำลังคุดคู้อยู่ที่กำแพงเมือง ม้าศึกชั้นยอดที่เหรินอี้โหวกำลังควบเกิดอาการตื่นกลัวอย่างรุนแรงจนเกือบจะเกิดอันตรายต่อชาวบ้านในบริเวณนั้น

โชคดีที่หนู่เอ๋อร์เจียงผู้เป็นบิดามีทักษะควบคุมและดูแลม้าติดกาย อยู่ตรงนั้นพอดี จึงสามารถเข้าไปปลอบโยนและควบคุมม้าให้สงบลงได้ในพริบตา

เหรินอี้โหวนึกทึ่งกับความสามารถนั้น จึงได้ไต่ถามความเป็นมา ก่อนที่จะว่าจ้างให้หนู่เอ๋อร์เจียงมาเป็นผู้จัดการคอกม้าทั้งหมดของจวน ด้วยเหรินอี้โหวนั้นมีความโปรดปรานม้าเป็นอย่างมาก จึงเฝ้าตามหาผู้ที่ความสามารถและเชี่ยวชาญในการดูแลม้ามาโดยตลอด

หนู่เอ๋อร์เจียงที่กำลังไร้หนทางจึงตอบตกลงในทันที และยื่นข้อตกลงว่าพวกเขาจะอาศัยอยู่ที่จวนเหรินอี้โหวจนกว่าจะสามารถติดต่อกับสหายชาวอุยกูร์ได้ หากพวกเขาสามารถกลับเผ่าได้เมื่อใด พวกเขาก็จะจากไปในทันที

เหรินอี้โหวตอบรับข้อตกลงนั้น และได้ทำการว่าจ้างหนู่เอ๋อร์เจียงให้เป็นผู้จัดการคอกม้าทั้งหมดของจวน พร้อมทั้งจัดเตรียมเรือนพักส่วนตัวนามว่าเรือนเฉิ่งจี้ไว้ให้หนู่เอ๋อร์เจียงและครอบครัวเป็นการเฉพาะ

อีกทั้งยังเห็นว่าตี๋ลี่เสวี่ย บุตรสาวของหนู่เอ๋อร์เจียงในวัยห้าหนาว อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง บุตรสาวคนรองของตน จึงได้จ้างตี๋ลี่เสวี่ยให้เป็นสาวใช้คนสนิทของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งตั้งแต่นั้นมา

เมื่อเวลาผ่านมานานนับสิบปี พวกนางสองคนก็เป็นมากกว่านายบ่าว กอปรกับแต่เดิมร่างกายของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งนั้นไม่ค่อยแข็งแรง ตั้งแต่ที่อนุอวี้ มารดาของนางจากไป ก็ไม่ค่อยมีผู้ใดในจวนให้ความสนใจดูแล

หนู่เอ๋อร์เจียงและกู่ลี่น่าเห็นเช่นนั้นก็อดสงสารไม่ได้ จึงได้ช่วยกันเลี้ยงดูเจิ่งเสวี่ยอิ๋งร่วมกับตี๋ลี่เสวี่ย ราวกับว่าเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของตนอีกคน

ด้วยกู่ลี่น่าที่พอมีความรู้ทางแพทย์ติดตัวและมียาบำรุงร่างกายตำรับอุยกูร์อยู่ในมือ จึงทำให้ร่างกายของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งดีขึ้นเป็นอย่างมากในช่วงสิบปีที่ผ่านมานี้ หากแต่เพื่อความปลอดภัยของนาง เจิ่งเสวี่ยอิ๋งยังคงต้องแสร้งอ่อนแอและเจ็บป่วยง่าย เพื่อตบตาผู้อื่นที่หวังจะกลั่นแกล้งนางในจวน

ก่อนที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งจะคิดสิ่งใดไปมากกว่านี้ บานประตูห้องนอนก็ถูกเลื่อนออก ปรากฏร่างของกู่ลี่น่า มารดาของตี๋ลี่เสวี่ยเดินเข้ามาพร้อมถ้วยยาในมือ

ดวงตาของกู่ลี่น่าเบิกกว้างขึ้นด้วยความดีใจ นางถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเห็นนางฟื้นแล้วและสามารถลุกขึ้นมานั่งได้เอง แม้ว่าจะยังมีอาการสับสนและมึนงงไม่น้อย

“ท่านป้า...” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเรียกด้วยเสียงแผ่วเบาในลำคอ เมื่อเห็นรอยยิ้มอบอุ่นของกู่ลี่น่า

ช่างน่าอิจฉาลี่ลี่เสียจริง...

มารดายังมีชีวิตอยู่ บิดาทะนุถนอมราวกับแก้วในมือ ไม่เหมือนนาง...

มารดาสิ้นชีพ บิดาทอดทิ้ง แม่เลี้ยงเมินเฉย พี่หญิงน้องหญิงในจวนก็ล้วนแต่กลั่นแกล้ง...

เมื่อใดข้าจึงจะได้รับความรักเช่นนี้บ้างนะ?

กู่ลี่น่าวางถ้วยยาลงบนเตียงไม้ ก่อนจะยกมือขึ้นวัดความร้อนในร่างกายของแม่นางตรงหน้าที่หน้าผาก เมื่อสัมผัสถึงความอุ่น นางจึงได้พยักหน้าอย่างเบาใจ “ไข้ลดลงแล้ว ดื่มยาอีกสักถ้วยก็แล้วกันนะ”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งรับคำอย่างว่าง่าย “เจ้าค่ะ”

“ไม่รู้ว่าคุณหนูใหญ่ตั้งใจจะรังแกให้ถึงชีวิตกันเลยหรือไร? จึงได้กล้าผลักคุณหนูรองให้ตกลงไปในสระบัวในยามเหมันต์เช่นนี้ ดูเถิด... ขนาดเจ้ายังนอนซมอยู่เป็นวัน”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเลิกคิ้วบางดั่งกิ่งหลิวขึ้นสูง เมื่อได้ยินคำพูดของกู่ลี่น่า

เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าคำพูดของท่านป้าดูย้อนแย้งอย่างไรชอบกล...

“ประเดี๋ยวแม่ว่าจะเอายาไปให้คุณหนูรองสักถ้วย เจ้าก็นอนพักให้ดีเถิดนะ ดิลลี่”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง “!!!”