บทที่ 3

ข้าเชื่อว่าหากเป็นลี่ลี่ที่นั่งฟังอยู่ตรงนี้คงจะต้องอาละวาดเป็นแน่แท้ เพราะลี่ลี่เคยบอกข้าว่านางไม่อยากแต่งงาน นางยังไม่อยากจะจบชีวิตในเรือนหลังของใครทั้งนั้น

ชีวิตนี้เป็นของนาง นางรักอิสระ นางหวังที่จะได้โบยบินไปทั่วแคว้น โดยที่จะไม่ยอมให้บุรุษผู้ใดมารั้งหรือกักขังนางไว้อย่างเด็ดขาด…

“แล้วเมื่อวานคนของท่านลุงต้าปาถูก็ได้มาแจ้งข่าวว่าอีกไม่กี่วันขบวนคุ้มกันก็จะเดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้ว” กู่ลี่น่าร้องบอกด้วยความตื่นเต้น

“แล้วอย่างไรเล่าเจ้าคะ? ท่านแม่” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเอียงคอด้วยความสงสัย

“ก็ขบวนคุ้มกันนี้ ท่านลุงต้าปาถูส่งมาเพื่อรับพวกเรากลับเมืองหนิงเปียนน่ะสิ!”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง “!!!”

“กลับเมืองหนิงเปียน!?” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งทวนคำอย่างช้า ๆ พลางกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ หลังที่เคยเหยียดตรงกลับงอลง แล้วเลื่อนพิงหมอนนุ่มที่ซ้อนอยู่ด้านหลังอย่างหมดแรง

เมืองหนิงเปียนนั้น นางพอจะเคยได้ยินอยู่บ้าง…

หนิงเปียนเป็นเมืองชายแดนของแคว้นต้าจิ้งที่ติดต่อกับเผ่าอุยกูร์และเผ่าอื่น ๆ ทำให้เป็นเมืองที่มีวัฒนธรรมผสมผสานระหว่างจงหยวนและอุยกูร์ได้อย่างลงตัว

แม้แต่แม่ทัพพิทักษ์เมือง ฝ่าบาทก็ยังแต่งตั้งทั้งแม่ทัพของแคว้นต้าจิ้งและแม่ทัพของชาวอุยกูร์ขึ้นมา เพื่อร่วมกันปกป้องดินแดนบริเวณนั้นให้สงบสุข

ได้ยินว่าแม่ทัพของแคว้นต้าจิ้งจะเป็น… แม่ทัพใหญ่เย่ อนุชาของเย่ฮองเฮาที่ได้รับการแต่งตั้งให้ไปประจำการที่นั่น ตั้งแต่หลายปีก่อน

ส่วนแม่ทัพชาวอุยกูร์… เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเชื่อว่าน่าจะเป็นท่านลุงต้าปาถูผู้นี้เป็นแน่…

กู่ลี่น่าหัวเราะแผ่วเบา พลางตบมือปลอบประโลม เมื่อเห็นใบหน้าตกตะลึงของบุตรสาว “ดิลลี่คงจะตื่นเต้นดีใจสินะที่เรากำลังจะได้กลับบ้านกันแล้ว”

“ตะ… แต่ไหนท่านแม่เคยบอกว่าพวกเราอยู่ที่เผ่ากันมิใช่หรือเจ้าคะ?”

กู่ลี่น่าพยักหน้า “นั่นมันเมื่อสิบกว่าปีก่อนแล้ว ท่านลุงต้าปาถูได้ต่อสู้ปกป้องเผ่าอุยกูร์ จนฝ่าบาทเล็งเห็นความสำคัญของบริเวณชายแดนที่จะต้องมีแม่ทัพจากเผ่าต่าง ๆ อยู่ร่วมประจำการและปกป้องเมืองร่วมด้วย ดังนั้น จึงได้แต่งตั้งให้ท่านลุงต้าปาถูเป็นแม่ทัพประจำการที่เมืองหนิงเปียน”

นั่นไง! นางว่าแล้วมิมีผิด…

“แต่มิเป็นไร ขอแค่ให้เราได้ออกจากเมืองหลวงแห่งนี้ กลับไปที่เมืองหนิงเปียนก่อน แล้วเดี๋ยวเราค่อยเดินทางกลับเผ่าของเราก็ได้ จริงหรือไม่?” กู่ลี่น่ายกมือขึ้นทัดปอยผมของบุตรสาวขึ้นทัดหู “ดิลลี่ใฝ่ฝันที่จะได้ควบม้าไปทั่วทุ่งกว้างมิใช่หรือ? ฝันของลูกใกล้จะได้เป็นจริงแล้วนะ”

“เอ่อ… เจ้าค่ะ ท่านแม่” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งยกยิ้มจาง ก่อนที่ทั้งสองคนจะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายขึ้นที่หน้าเรือนเฉิ่งจี้ พร้อมเสียงทักทายของหนู่เอ๋อร์เจียงที่ดังขึ้น

“อ้าว! คุณหนูรอง หายดีแล้วหรือขอรับ?”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง “!!!”

ลี่ลี่มาหรือ!?

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ เอ๊ย! ท่านลุง” เสียงหวานไพเราะตอบกลับมา ก่อนจะเอ่ยถามใหม่ “มิทราบว่าอาอิ๋ง เอ๊ย! ลี่ลี่ฟื้นหรือยังเจ้าคะ?”

เสียงสนทนานอกห้อง ทำให้กู่ลี่น่าหันกลับมามองหน้าบุตรสาว “ครานี้ ร่างกายของคุณหนูรองฟื้นตัวได้ไวนัก คาดว่าร่างกายคงกลับมาแข็งแรงดีแล้วกระมัง”

กู่ลี่น่าลุกขึ้นยืน ยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างบุตรสาวอีกครั้ง “ประเดี๋ยว แม่จะไปบอกข่าวดีนี้กับคุณหนูรองเสียก่อน อย่างไรเจ้าก็พักผ่อนไปเสีย รอให้หายดีแล้ว เจ้าค่อยออกไปพบคุณหนูรองจะดีกว่านะ”

“เอ่อ... ท่านแม่เจ้าคะ ข้าอยากพบอาอิ๋งเจ้าค่ะ” เป็นเจิ่งเสวี่ยอิ๋งที่สติดีกว่าสหายอีกคน นางสามารถสวมบทเป็นตี๋ลี่เสวี่ยได้แนบเนียนกว่าอีกฝ่ายมากนัก

“อา... ได้สิ ได้สิ แม่ตามใจเจ้า” กู่ลี่น่ายกยิ้ม พยักหน้าอนุญาตอย่างอดไม่ได้

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเห็นเช่นนั้น จึงได้ร้องขอคนตรงหน้าอีกประโยค “แต่อย่างไร ท่านแม่ช่วยบอกข่าวดีนี้กับอาอิ๋งแทนข้าด้วยนะเจ้าคะ”

“ได้สิ เจ้ากลัวว่าคุณหนูรองจะไม่ยอมให้เจ้าจากไปใช่หรือไม่?” กู่ลี่น่าย้อนถามอย่างรู้ทัน เมื่อเห็นรอยยิ้มจางของบุตรสาวก็พยักหน้าเข้าใจได้ “คุณหนูรองสนิทกับเจ้ามานานนับสิบปี จะอาลัยอาวรณ์มิยอมให้เจ้าจากไปก็มิใช่เรื่องแปลก”

“แต่คนเรานั้น มีพบมีจากเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ สุดท้ายแล้วก็มิมีผู้ใดอยู่ร่วมกันไปได้ตลอดชีวิตหรอกนะ ทุกคนนั้นย่อมมีเส้นทางชีวิตเป็นของตัวเอง”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งที่ได้ยินเช่นนั้นก็ก้มหน้าเม้มริมฝีปากแน่น “...”