บทที่ 4

กู่ลี่น่าเดินออกไป ทิ้งให้เจิ่งเสวี่ยอิ๋งนั่งอยู่บนเตียงกว้างเพียงลำพัง สองหูยังคงได้ยินบทสนทนานอกห้องแผ่วเบา

ข้าควรจะทำอย่างไรดี?

ลี่ลี่จะต้องบังคับให้ข้าคืนร่างเดิมแน่ ๆ แต่ว่า... ชีวิตของ ‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ นั้นไม่น่าปรารถนาเลยแม้แต่น้อย แม้จะเป็นคุณหนูแห่งจวนโหว แต่ก็เป็นเพียงบุตรีอนุผู้ต่ำต้อย

มารดาสิ้นลม มีเพียงแม่ใหญ่ในจวนที่กำกับดูแล บิดาก็เอาแต่ทำงานและเข้าสังคม ไม่เคยสนใจไยดีพวกนางที่เป็นบุตรีอนุเลยแม้แต่น้อย ครอบครัวที่ไร้ซึ่งความรักเช่นนี้... นางไม่ต้องการ!!

ในขณะที่ครอบครัวของตี๋ลี่เสวี่ยนั้น หนู่เอ๋อร์เจียงและกู่ลี่น่ารักและเอ็นดู เฝ้าดูแลทะนุถนอมตี๋ลี่เสวี่ยราวแก้วตาดวงใจ อย่างในคืนที่นางถูกกลั่นแกล้งจนพลัดตกลงไปในน้ำ

เป็นเหรินอี้โหวที่มาถึงก่อนแท้ ๆ หากแต่ก็ยังยืนนิ่งมองดูอยู่ริมฝั่ง ไร้ซึ่งคำสั่งให้สาวใช้ลงไปช่วยนางแม้แต่น้อย ทำเพียงยืนสนทนาถกเถียงอยู่กับฉินซื่อและเจิ่งหย่าหลินเท่านั้น

หรือคิดว่ามีตี๋ลี่เสวี่ยลงไปช่วยนางเพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้ว?

ช่างน่าขันนัก! สระบัวในยามค่ำคืน ยิ่งเป็นยามเหมันต์เช่นนี้ ชุดของพวกนางนั้นยิ่งได้อยู่ในน้ำ มีแต่จะยิ่งเพิ่มน้ำหนักมากขึ้นเท่านั้น แค่ชุดของตี๋ลี่เสวี่ยเพียงคนเดียวก็ไม่รู้ซับน้ำไปเท่าใดแล้ว มิพักเอ่ยถึงชุดของนางอีกคนที่ตี๋ลี่เสวี่ยต้องออกแรงลากมาเข้าฝั่งด้วยกัน

แต่ครั้นหนู่เอ๋อร์เจียงและกู่ลี่น่ามาถึง พวกเขาทั้งคู่ต่างก็พุ่งมาที่ริมสระบัว เพื่อช่วยกันพยุงร่างของนางขึ้นมา ก่อนที่จะช่วยดึงตี๋ลี่เสวี่ยขึ้นจากสระ โดยที่ไม่สนใจน้ำเย็นเยียบนั้นเลยแม้แต่น้อย

หนู่เอ๋อร์เจียงโอบกอดบุตรสาวอย่างตี๋ลี่เสวี่ยไว้แนบอก เพื่อมอบความอบอุ่นให้คลายหนาว มีกู่ลี่น่าคอยลูบเนื้อลูบตัวจับมือให้ไออุ่น ในขณะที่บิดาของนางไม่แม้แต่จะชายตามอง

ไม่เอา!! ข้าไม่อยากอยู่ในจวนแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว!!

ข้าอยากจะออกไปจากที่นี่!!

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งนึกโอดครวญอยู่ในใจอย่างทุรนทุราย ชีวิตคุณหนูจวนโหวแล้วอย่างไร นางไม่ปรารถนาเลยสักนิดเดียว!!

‘...รับพวกเรากลับเมืองหนิงเปียน...’ ถ้อยคำของกู่ลี่น่า จู่ ๆ ก็วาบขึ้นในความคิดของนาง

ใช่!! ข้าต้องหนีไปหนิงเปียน!

แต่... ข้าจะกล่อมลี่ลี่อย่างไรดี ให้นางยอมยกร่างนี้ให้ข้า... นางต้องไม่ยอมแน่ ๆ !!

ช้าก่อน! แต่มิใช่ว่านางขอคืนแล้วข้าก็สามารถคืนให้ได้นี่!?

ข้ารู้เพียงแต่ว่าอำนาจของการสลับร่างนั้น ต้องเกิดจากจี้หยกของอี๋เหนียงแน่ ๆ หากแต่จะต้องทำอย่างไรให้จี้หยกแสดงอำนาจนั้นออกมา ด้วยเงื่อนไขใด ข้าไม่อาจรู้ได้เลย...

แต่ถ้าให้ข้านึกทบทวน... สิ่งที่เกิดขึ้นคือทั้งข้าและลี่ลี่ก็ตกน้ำไปด้วยกัน... แต่ในยามที่พวกเราขึ้นมาจากน้ำ พวกเราต่างก็ยังอยู่ในร่างของตนเองนี่! มีเพียงตอนที่ฟื้นขึ้นมาเท่านั้น จึงได้รู้ว่าพวกเราสลับร่างกันเรียบร้อยแล้ว...?

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรง นางไม่รู้จริง ๆ ว่าเงื่อนไขของการสลับร่างนั้นคืออะไร ต้องตกน้ำอีกรอบหรือ? แต่ตั้งแต่วัยเยาว์ นางก็พลัดตกน้ำเพราะเจิ่งหย่าหลินหลายครั้งหลายครา และทุกครั้งก็เป็นตี๋ลี่เสวี่ยที่ช่วยนางขึ้นมาทุกครั้ง

แล้วเหตุใดครั้งนี้พวกนางจึงสลับร่างกันได้เล่า?

นอกจากนี้ อี๋เหนียงยังบอกว่าจี้หยกสามารถช่วยให้ข้าได้มีชีวิตใหม่เพียงสามครั้งเท่านั้น เท่ากับว่าข้าใช้ไปแล้วหนึ่งครั้งใช่หรือไม่? และยังเหลืออีกสองครั้ง... แต่ข้าก็ไม่รู้อยู่ดีว่าต้องใช้งานจี้หยกอย่างไร เฮ้อ...

ครืด...

เสียงบานประตูห้องพักถูกเปิดออกอีกครั้ง ก่อนจะปรากฏร่างแม่นางน้อยในชุดสีฟ้าอ่อน ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเมล็ดซิ่งเบิกกว้างขึ้น เมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่บนเตียง มือของนางเลื่อนปิดประตูห้องอย่างไม่รู้ตัว

สองสายตาสบกันด้วยความตกใจ ก่อนที่จะเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงดัง

“อาอิ๋ง!”

“ลี่ลี่!”

*อี๋เหนียง คำเรียกมารดาของบุตรอนุ