บทที่ 8 กลับจวนได้แล้ว

สตรีนางนั้นวันนี้แต่งกายเสียงดงาม  ลอกคราบจากลูกเป็ดขี้เหร่กลายเป็นนางหงส์ผู้งดงามและหรูหรา  จนแม้แต่สตรีเช่นนางยังอดที่จะมองอย่างตะลึงไม่ได้  แล้วบุรุษเล่าจะไม่หวั่นไหวบ้างเลยหรือ    มิน่าถึงได้มีชายมากหน้าเข้าไปรุมล้อมสนทนากับนาง   ดังเช่นดาวล้อมเดือนก็มิปาน   แล้วนี่พี่เหวินหยางเป็นอะไร จู่ ๆ  ก็วางจอกสุราเสีียงดัง  หรือว่าเขาจะเกิดไม่พอใจขึ้นมา

ไหนเขาบอกว่ารังเกียจไป๋ฮวายิ่งกว่าอะไร  ไม่ได้อยากจะแต่งงานกับนางเลยสักนิด  แต่ต้องจำใจทำก็เพราะท่านย่าบังคับไม่ใช่หรือแล้วนี่อะไรกัน  พอมาถึงยังไม่ทันได้กินอะไรกี่มากน้อย  ก็เอาแต่จับจ้องมองไปที่สตรีนางนั้นอยู่ได้  เหมือนสนใจนางเสียมากมาย  

เมื่ออดรนทนต่อไปไม่ไหว  ม่านอี้จึงได้เอ่ยขึ้น

“ ท่านพี่หึงนางหรือเจ้าคะ  อย่างไร นางก็ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของท่าน  แม้จะเป็นเพียงในนาม  แต่เอ….บุรุษมากมายที่กำลังรุมล้อมนางคงไม่ทราบกระมังเจ้าคะ  ว่านางนั้นแต่งงานเสียแล้ว  หรือท่านพี่จะไปป่าวประกาศความเป็นสามีให้ผู้อื่นได้รับทราบกันให้ทั่วเล่าเจ้าค่ะ  จะได้ไม่มีบุรุษใดกล้ามารุมล้อมนางเช่นนี้อีก "  

ม่านอี้กล่าวประชดประชันคนรักที่นางเริ่มจะเห็นว่าเขานั้นเอาใจใส่สตรีที่เขาบอกอยู่ตลอดว่าเกลียดนางไม่น้อยเลย แต่เกลียดกันเช่นไร  เอาแต่จับจ้องมองนางไม่คลาดสายตา  จนไม่เป็นอันร่ำสุราหรือลองกินอาหารรสชาติดีที่วางอยู่ตรงหน้าเลยสักคำ  แค่นี้เด็กสามขวบก็มองออก  

“ ไม่ได้หึงไม่หวงอะไรทั้งนั้นแหละ   แต่ไม่ชอบที่นางมาทำตัวเป็นดอกซิ่งแดงที่ยื่นออกไปจากกำแพงเช่นนี้  หากท่านย่ารู้เข้าว่าหลานสาวที่เวลาอยู่ภายในจวนนั้นเรียบร้อยดังเช่นผ้าพับไว้  แต่พออยู่ห่างสายตาท่านย่านางก็ทำตัวดังเช่นหญิงงามเมืองระริกระรี้คอยแต่หว่านเสน่ห์ชายเช่นนี้   ”  

เขาตอบสตรีข้างกาย  แต่ว่าสายตาก็ยังคงจับจ้องมองสตรีนางนั้นที่บัดนี้หันไปสนทนากับบุตรชายคนรองของแม่ทัพจ้าวที่เขาจดจำได้ว่าเป็นผู้ที่ไปรับนางเมื่อตอนหัวค่ำ  ตั้งแต่เขาสังเกตมา  นางกับบุรุษผู้นั้นยืนเคียงข้างกันไม่ห่าง  สตรีนางนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปสนทนากับเขาอย่างสนิทสนม  และเจ้านั่นก็จ้องมองนางอยู่ตลอด  แม้เขาอยู่ห่างเช่นนี้ยังสังเกตเห็นความสนิทสนมนั่นได้อย่างชัดเจน 

เพียงไม่นานทั้งสองคนนั่นก็เหมือนกับขอตัวออกมาจากวงสนทนานั้น   แล้วพากันเดินเคียงคู่ออกไปที่สวนที่บัดนี้มีไฟประดับเอาไว้เป็นระยะ  แต่พื้นที่ส่วนมากแล้วยังคงมีความืดปกคลุมอยู่   เขาจ้องมองร่างของสตรีน่าตายนั่นที่เดินเคียงข้างบุรุษผู้นั้นไปจนลับสายตา  มือหนาของเขากำจอกสุราในมือแน่นเข้าอย่างไม่รู้ตัว  อารมณ์ขุ่นมัวเริ่มจะเพิ่มมากขึ้นทุกที

“ อยากจะตามนางไปหรือไม่เจ้าคะ  ไปเฝ้าภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ   ผู้อื่นจะได้รับรู้อย่างไรเล่าเจ้าคะ  ว่าท่านแต่งงานแล้วกับเด็กรับใช้ในบ้าน  ที่บัดนี้ลอกคราบจนกลายมาเป็นหญิงงามหยาดฟ้าปานนี้  ”  

ม่านอี้หันไปประชดประชันคนรักอีกครั้ง   เพราะนางไม่พอใจที่เขาเอาแต่จับจ้องมองสตรีที่เขาแต่งงานกับนางแล้ว  ยิ่งทำให้ม่านอี้ไม่ไว้วางใจเลย  ปากเขาก็บอกว่าไม่ได้รัก  ไม่ได้แยแส  แต่ก็เอาแต่จับจ้องมองนางไม่คลาดสายตาเช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไรกัน

“ ไม่ได้คิดจะทำเช่นที่เจ้าพูดสักหน่อย  แค่เฝ้าดูเพราะเกรงว่านางจะทำตัวเสื่อมเสียไปถึงสกุลหลี่  เจ้าเองก็รู้ว่าใคร ๆ ก็ต่างรับรู้ว่านางคือเด็กในบ้านของข้า  เป็นคนของสกุลหลี่   แล้วหากนางทำตัวเสื่อมเสีย  ก็จะทำให้จวนสกุลหลี่พลอยแปดเปื้อนไปเพราะนางด้วย  หากกำหราบนางเอาไว้ก่อนได้   ก็จะเป็นการดีกว่าปล่อยให้เรื่องมันเกิดขึ้นก่อนเช่นไรเล่า ”

ขุนนางหนุ่มนั้นปัดเรื่องที่คนรักสงสัยไปเสีย   เขาน่ะหรือจะหลงใหลเด็กในบ้านเข้า  ไม่มีทางหรอก  นางก็แค่เด็กในบ้านของเขา  ฐานะก็แค่สาวใช้นางหนึ่ง   แถมยังเป็นสาวใช้ที่ท่านย่าชุบเลี้ยงมาอย่างดี   บุญคุณของสกุลหลี่นั้นท่วมหัวนาง และเขาก็ไม่อยากให้นางแทนคุณสกุลหลี่ด้วยการทำตัวนอกลู่นอกทาง  เที่ยวหว่านเสน่ห์ชายไปจนทั่ว  ทำให้สกุลหลี่เสื่อมเสีย และต้องอับอายขายหน้าอย่างแน่นอน

แต่เมื่อคนทั้งคู่ที่เขากำลังมองหาหายตัวไปจากสายตาของเขานานจนเกินไปแล้ว   เขาก็เริ่มจะทนไม่ไหว  เกรงว่านางกับเจ้าหมอนั่นจะทำเรื่องเสื่อมเสียให้้ต้องอับอายขายหน้ามาถึงเขากับท่านย่า  จึงได้หันไปบอกคนรักว่า

“ เจ้านั่งรอที่นี่ก่อน  พี่พบสหายเก่าที่มีเรื่องจะสนทนากับเขาสักหน่อย  อีกครู่เดียวก็จะกลับมา  ”  

แล้วหลี่เหวินหยางก็ไม่รอช้า  รีบผุดลุกขึ้นแล้วเดิมดุ่มไปทางกลุ่มบุรุษที่กำลังสนทนากันในอีกด้านหนึ่งของงาน  โดยมีสายตาเรียวงามของคนรักของเขาจ้องมองตามร่างสูงสง่าของเขาไปจนลับสายตา   มือบางของนางกำแน่น  แล้วก็วางจอกสุราลงบนโต๊ะเสียงดัง  

หากลุกขึ้นกรีดร้องออกมาได้นางก็จะกรีดร้องให้สาแก่ใจ  เพราะนางรู้ว่าบัดนี้คนรักเริ่มจะเปลี่ยนไป  เปลี่ยนไปมากด้วย ค่ำคืนนี้เขาละเลยนาง   เขาไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย   พอมาถึงในงานก็เอาแต่จับจ้องมองไปทางนังสาวใช้ตัวดีนั่นไม่วางตา   ทำเหมือนหึงหวงมันอย่างเห็นได้ชัด  ไหนบอกว่าไม่เคยสนใจมันอย่างไรเล่า  ไม่สนใจบ้าอะไรกัน   เอาแต่จับตามองมันอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้  เหมือนกลัวว่ามันกับบุรุษอื่นจะเกินเลยกันเข้า  

ส่วนคุณชายหลี่เหวินหยางนั้นก็ทำทีมาร่วมวงสนทนากับเหล่าขุนนางที่เขาเองก็สนิทสนมคุ้นเคยเพียงไม่นาน  ก็ค่อย ๆ ปลีกตัวออกมา  แล้วก็เดินผลุบหายเข้าไปในเขตของสวนดอกไม้ด้านหน้าบริเวณเรือนหลักที่กำลังมีการจัดเลี้ยงอยู่ เขาเดินวนหาสตรีนางนั้นไปจนทั่ว   วันนี้นางสวมอาภรณ์สีเหลืองสลับทองที่เฉิดฉายมองเห็นกระจ่างสดใสดุจดังพระจันทร์วันเพ็ญรับกับใบหน้างดงามของนางและแน่นอนว่าย่อมจะหาได้พบไม่ยากนัก

และแล้วเขาก็มองเห็นว่าชายหญิงคู่นั้นที่เขากำลังมองหาอยู่   กำลังยืนสนทนากันอยู่ในศาลากลางสวนตามลำพัง  เหมือนกำลังยืนชมพระจันทร์ที่วันนี้ขึ้นกระจ่างเต็มดวงบนฟากฟ้าที่มองดูงดงามไม่น้อย   แต่อารมณ์ของขุนนางหนุ่มในตอนนี้ไม่ค่อยจะแช่มชื่นพอที่จะเฝ้ามองดวงจันทร์บนฟากฟ้าอย่างสองคนนั้นได้หรอก 

เขาเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในศาลาทันที   ชายหญิงทั้งคู่หันขวับมามองเขาอย่างตกใจ  เมื่อได้ยินเสียงร้องทักทายของเขา ดวงตาคู่กลมกระจ่างของสตรีในอาภรณ์ชุดสีเหลืองทองก็เบิกกว้างเล็กน้อยอย่างประหลาดใจที่เห็นเขา  ส่วนบุรุษที่ยืนเคียงข้างนางนั้นยกยิ้มให้เขา  แล้วก็ร้องทักทายขึ้น 

“ อ้าว ท่านหลี่  ไม่พบกันเสียนาน  มาตั้งแต่ยามใด  ข้ายังไม่พบท่านในงานเลย ”   ขุนนางหนุ่มยกยิ้มให้กับรองแม่ทัพจ้าวเทียนซานที่พอจะคุ้นหน้าอยู่บ้างแล้วก็หันไปพูดกับสตรีข้างกายเขาด้วยเสียงเรียบ 

“ ไป๋ฮวา  เจ้ามาร่วมงานเลี้ยงนานแล้วมิใช่หรือ  ควรจะกลับได้แล้ว  ท่านย่าไม่ค่อยชอบให้เจ้าไปงานกลางค่ำกลางคืนเช่นนี้  ท่านย่าจะเป็นห่วงเจ้าจนไม่เข้านอนน่ะ  ”  

ขุนนางหนุ่มหันไปพูดกับสตรีที่ยืนข้างกายเขาทันที   เพราะคิดว่านางสมควรจะกลับได้แล้ว  มิใช่มาแอบหลบสนทนากับบุรุษสองต่อสองเช่นนี้   แถมยังเป็นเวลากลางค่ำกลางคืนในสวนมืดสลัวเช่นนี้ยิ่งดูไม่เหมาะสมเข้าไปใหญ่

ขณะที่ยังไม่ทันที่สองหนุ่มสาวที่ยืนคุยกันอยู่ในศาลาอยู่ก่อนจะตอบโต้ว่ากระไร  ก็มีบุรุษหนุ่มสองคนกับสหายของไป๋ฮวาคือคุณหนูจางหมานหมาน  เดินเข้ามาร่วมวงสนทนาภายในศาลาพอดี

“ อ้าว !! ท่านขุนนางหลี่  ท่านก็ร่วมวงสนทนาด้วยกันอยู่หรือ  แต่เมื่อครู่ข้าเห็นคุณหนูรองซ่งม่านอี้  กำลังมองหาท่านอยู่นะ  ”  

บุรุษที่เข้ามาใหม่รู้จักกับหลี่เหวินหยาง   เพราะเป็นขุนนางสังกัดกรมการคลังเช่นกันทักทายเขาอย่างแปลกใจที่เห็นเขามาร่วมวงสนทนากับสองหนุ่มสาวที่ยืนอยู่ในศาลา