บทที่ 5 ยกน้ำชาก็ยกไปสิ

รุ่งเช้าวันต่อมา ไป๋ฮวาตื่นขึ้นตั้งแต่ได้ยินเสียงไก่ขัน เพราะนางเองก็นอนหลับ ๆ ตื่น ๆ มาแทบจะทั้งคืน นางค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วก็จัดหมอนหนุนที่นางหนุนนอนแล้วพับผ้าผืนบาง ๆ ที่นางใช้ห่มคลุมกายมาทั้งคืนเอาไว้ให้เรียบร้อย แล้วก็ค่อย ๆ ย่องไปที่หลังฉากกั้น พลางหันไปมองร่างสูงสง่าที่บัดนี้นอนหลับไหลยังไม่ได้สติ คงเพราะเมื่อคืนเขาเมามากด้วย นางได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของเขา แต่แล้วก็พลันนึกได้ว่าไม่ควรหยุดจ้องมองเขาเช่นนี้ หากเขาตื่นมาพบเข้าจะต้องพูดจาร้ายกาจใส่นางเป็นแน่

ไป๋ฮวารีบเข้าไปรวบรวมอาภรณ์ของนางที่อยู่ภายในตู้และข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวที่ท่านย่าสั่งให้คนมาจัดเอาไว้ เพื่อจะได้ให้สาวใช้มาช่วยยกออกไปจากเรือนของเจ้าบ่าวที่ไม่ต้องการเจ้าสาวเช่นนางให้อยู่ร่วมเรือนกับเขา

นางค่อย ๆ ทำอย่างเงียบที่สุด แล้วก็หอบอาภรณ์และข้าวของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นต้องใช้ก่อนในเช้าวันนี้ออกไปจากห้องนอนอย่างเงียบที่สุด แล้วก็เดินไปที่เรือนหลังข้าง ๆ ที่คุณชายน้อยออกคำสั่งให้นางไปพักที่เรือนนั้น ที่จริงแล้วไป๋ฮวาเองก็ไม่ได้อยากจะอยู่ร่วมเรือนกับเขา เพราะรู้ว่าเขาไม่ชอบนาง มันไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะอยู่ร่วมกัน

หลังมื้ออาหารเช้า ที่ไป๋ฮวาไปร่วมสำรับกับฮูหยินผู้เฒ่าเสร็จสิ้นดังเช่นปกติแล้ว

“หลันเอ๋อ เจ้าไปตามคุณชายมาบอกว่าให้มายกน้ำชาพร้อมกับไป๋ฮวาได้แล้ว” สาวใช้ของฮูหยินผู้เฒ่ารับคำแล้วก็เดินออกไปจากเรือนเพื่อทำตามคำสั่ง

แต่เพียงไม่นานนางก็กลับมาเพียงผู้เดียวแล้วก็รายงานว่า

“คุณชายบอกว่า การแต่งานจอมปลอมเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องยกน้ำชาเจ้าค่ะ เขาสั่งมาอีกว่าหากฮูหยินน้อย ต้องการยกน้ำชาก็ให้ยกไปเพียงลำพังเจ้าค่ะ”

สาวใช้ของท่านย่ารายงานด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก ทำเอาท่านย่าและไป๋ฮวาต่างก็ใบหน้าเปลี่ยนสีไปทันที

ท่านย่านั้นไม่พอใจหลานชายที่ทำตัวดังเช่นเด็กยังไม่โต ส่วนไป๋ฮวานั้นแม้นางจะรู้ดีว่าตนเองต่ำต้อยเพียงใด จนบุรุษสูงศักดิ์เช่นคุณชายคนเดียวของจวนไม่อยากจะข้องแวะด้วย แต่นางก็มีหัวใจที่เจ็บเป็น และบัดนี้มันเจ็บปวดจนชาชินไปแล้ว นางเพียงหันไปยิ้มให้ท่านย่าอย่างอ่อนโยน แม้ในอกของนางจะเจ็บปวด แต่นางก็ตั้งใจว่าจะไม่แสดงให้ผู้ใดได้รู้โดยเฉพาะท่านย่า

“ไม่เป็นไรเจ้าคะ ฮูหยินผู้เฒ่า เอ่อ…ท่านย่าเจ้าคะ ไม่ต้องยกน้ำชาก็ได้เจ้าค่ะ” 

ไป๋ฮวารีบเอ่ยขึ้นเพื่อคลี่คลายบรรยากาศที่เริ่มจะคุกรุ่นขึ้นมาอีกแล้ว ทำให้ท่านย่าถอนหายใจออกมาในที่สุด

“ช่างมันเถอะนะ เจ้าหลานหัวดื้อนั่นก็เป็นเช่นนี้ เจ้าไม่เสียใจใช่หรือไม่” ท่านย่าหันมาถามไป๋ฮวาพร้อมกับสังเกตใบหน้างามของนางที่หม่นหมองไปเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านย่ากับข้าเองก็รู้ว่าคุณชายไม่ได้ต้องการจะแต่งงานกับข้า เขายอมทำเพียงเท่านี้ก็ดีแล้ว เราอย่าไปบีบบังคับเขาให้มากเกินไปเลยเจ้าค่ะ”

ไป๋ฮวาพยายามยิ้มเพื่อให้ท่านย่าสบายใจว่านางไม่ได้รู้สึกอะไรที่ถูกสามีในนามปฏิบัติกับนางเช่นนี้

“อดทนไว้ก่อนนะ ฮวาเอ๋อ อีกไม่นานพี่ของเจ้าหากเขาคิดได้ เขาก็จะดีกับเจ้ามากกว่านี้ ตอนนี้น้ำมันกำลังไหลเชี่ยว เขากำลังหลงใหลบุตรีสกุลซ่งนั่นอย่างไม่ลืมหูลืมตา อีกไม่นานหากเขาคิดได้ เจ้ากับเขาก็จะได้ใช้ชีวิตคู่ผัวเมียได้อย่างมีความสุขมากกว่านี้ อดทนไว้ก่อนนะ”

ท่านย่าพยายามปลอบไป๋ฮวา นางเพียงยิ้มรับ แต่คิดในใจว่าคงไม่มีวันนั้นหรอกเจ้าค่ะ  แต่ก็ไม่ได้พูดออกมาเพื่อให้ท่านย่าสบายใจ

ส่วนคุณชายหลี่เหวินหยางนั้นเมื่อรับอาหารเช้าเสร็จแล้ว ก็รีบผลุนผลันออกจากเรือนไป แน่นอนว่าเขานัดพบกับซ่งม่านอี้เพื่อปลอบใจนาง เขารู้ว่าเมื่อคืนนางจะต้องนอนร้องไห้ทั้งคืนเพราะเสียใจที่เขาแต่งงานไปเป็นแน่ พวกเขานัดพบกันที่โรงเตี้ยมนอกเมือง และก็พร่ำพรอดกันอยู่ในห้องที่เช่าเอาไว้ เพื่อเป็นที่นัดพบปะกันโดยที่ผู้อื่นไม่ล่วงรู้

“ท่านพี่สัญญากับข้านะเจ้าคะ แม้ท่านพี่จะแต่งงานกับสาวใช้นั่นไปแล้ว แต่ท่านพี่จะต้องไม่เข้าหอกับนาง ไม่มีอะไรเกินเลยกับนางนะเจ้าคะ ท่านพี่สัญญากับข้านะเจ้าคะ เพราะเวลาหย่าขาดจากนางจะได้ง่ายเข้า และข้าไม่ต้องการให้ท่านพี่ถึงกับมีบุตรกับนาง ยิ่งจะทำให้นางมีข้ออ้างที่จะอยู่เป็นภรรยาของท่านพี่ได้มากขึ้น”

ม่านอี้ขอคำสัญญาจากคนรักของนาง เพราะนางรู้ว่าหลี่เหวินหยางเองก็ไม่ได้อยากจะแต่งงานกับสตรีที่มีพื้นเพต่ำต้อยนั่นเสียหน่อย เขาถูกท่านย่าบังคับ ยิ่งทำให้นางเกลียดหญิงชราผู้ที่เห็นหน้าเพียงไม่กี่ครั้งนั่นจับใจเหลือเกิน

นางหวังเหลือเกินว่าตนเองจะได้แต่งงานกับหลี่เหวินหยาง และจะได้เป็นฮูหยินเอกของเขา เพื่อยกฐานะตนเองจากคุณหนูรองที่แทบไม่มีตัวตนในจวนสกุลซ่ง เพราะทั้งนางทั้งมารดาก็ไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของท่านพ่อนัก และอีกอย่างท่านพ่อเป็นชายเจ้าชู้ที่มีภรรยาหลายคน และมีบุตรหลายคนอีกด้วย แถมฮูหยินใหญ่นั้นก็มีทั้งบุตรชายและบุตรสาวให้แก่บิดาของนาง ทำให้ลูกที่เกิดจากเมียน้อยทั้งหลายไม่ค่อยมีความหมายนัก

นางเพียงหลอกตนเองไปวัน ๆ ว่านางคือคุณหนูรองจวนสกุลซ่งที่มีหน้ามีตาไม่น้อย แม้สกุลซ่งจะมีชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่ถึงกับไม่มีคนคบค้า บิดาก็ยังเป็นถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ นางเองอาศัยที่งดงามไม่น้อย และก็หมั่นปรุงแต่งตนเองให้งดงามอยู่เสมอ ทำให้มีชายมากมายหมายปองนาง ทำให้อย่างน้อยนางก็มีดีที่ความงามที่จะใช้ในการปีนป่ายให้ตนและมารดามีโอกาสได้ขยับขยายออกมากจากจวนสกุลซ่งได้อย่างมีหน้ามีตา และใครก็จะมาดูถูกนางและมารดาไม่ได้อีก 

แต่แล้วความฝันของนางก็พังทะลาย ทั้งหมดเป็นเพราะยายเฒ่านั่นแท้ ๆ เลย ม่านอี้ครุ่นคิดอย่างจงเกลียดจงชังท่านย่าของคนรัก ที่วางแผนขัดขวางนางมิให้แต่งเข้าสกุลหลี่ได้ นางรู้ทันยายเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นที่ให้หลานชายแต่งงานกับสาวใช้ของตนเองก็เพื่อสกัดไม่ให้นางได้แต่งเข้าจวนสกุลหลี่นั่นเอง

แต่ว่าม่านอี้ก็ยังไม่หมดหวัง เพราะนางรู้ว่านางมัดหัวใจชายเช่นหลี่เหวินหยางได้อยู่หมัดแล้ว เขาหลงใหลนางอย่างมาก แม้ว่าเขาเองก็หล่อเหลาถูกใจนาง แต่หากว่าเขาเป็นเพียงชายหนุ่มหน้าตาดีธรรมดา นางเองก็จะไม่เล่นด้วยหรอก แต่นั้นเพราะเขาเป็นผู้สืบทอดสกุลหลี่เพียงผู้เดียว ฐานะร่ำรวย และหล่อเหลา จึงเป็นเป้าหมายแรกที่นางหมายตา 

แต่นางเองก็ไม่ได้ประมาท ได้มองหาชายหนุ่มคนอื่น ๆ ที่นางจะจับเขาได้มั่นและเขาเองก็มีคุณสมบัติไม่ด้อยกว่าคุณชายหลี่ผู้นี้มากนักเอาไว้บ้างแล้ว และพร้อมที่จะโผไปหาคนผู้นั้น หากว่าแผนจับคุณชายหลี่เหวินหยางของนางล่มลง ไม่ใช่ว่านางไม่รักหลี่เหวินหยาง นางเองก็รักและหลงใหลเขาไม่น้อย แต่ความรักสำหรับนางมันกินไม่ได้

หากใครไม่เคยต้องเกิดมาและใช้ชีวิตเป็นบุตรของภรรยาน้อยที่ไม่มีความสำคัญใด ๆ ในจวน ก็จะไม่มีทางเข้าใจหัวอกของนาง ที่ถูกเหยียบย่ำมาทั้งชีวิต ย่อมต้องการชีวิตใหม่ที่ร่ำรวยและมั่นคง และหนทางนั้นก็ย่อมต้องมีบุรุษเป็นสะพานให้นางก้าวไปให้ถึงฝันของตนเอง โดยใช้ความงามที่นางเองได้มาจากมารดาที่เคยเป็นหญิงคณิกาอันดับต้น ๆ มาก่อน ปีนป่ายเพื่อให้สำเร็จ 

แต่นางจะไม่ซ้ำรอยมารดาที่ไปเป็นหญิงคณิกาแล้วได้สามีที่รับนางเป็นเพียงภรรยาน้อยหรอกนะ   ม่านอี้ได้เรียนรู้มาจากชีวิตของมารดาแล้ว นางไม่มีทางยอมเป็นภรรยาน้อย นอกจากว่าชายผู้นั้นร่ำรวยและมอบเงินทองให้นางได้มากพอเท่านั้น