บทที่ 3 เจ้าบ่าวหน้าบูด

หลังจากวันนั้นที่นางได้ยินถ้อยคำโต้เถียงกันของนายทั้งสองภายในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า นางก็กำลังจะหันหลังกลับเพราะไม่กล้าเดินเข้าไปภายในห้องที่มีการโต้เถียงกันโดยมีชื่อของนางอยู่ในการโต้เถียงนั้นด้วย แต่แล้วเพียงนางเดินออกจากเรือนมาได้เพียงเล็กน้อย คุณชายน้อยของจวนก็เดินตามหลังนางมาทัน

“น่าชื่นชมนะ สิ่งที่เจ้าเพียรทำมาหลายปีสำเร็จจนได้ ในที่สุดเจ้าก็ได้ไต่เต้าจากสาวใช้ต่ำต้อยภายในจวนนี้ จนได้มาแต่งงานเป็นฮูหยินของข้าจนได้ เจ้าคิดหรือว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าแอบมีใจให้ข้า เวลาเจ้าแอบจ้องมองข้าด้วยสายตาหยาดเยิ้มนั้น ข้ารู้สึกสะอิดสะเอียนเพียงใด แม้ท่านย่าจะหลงคิดว่าเจ้านั้นเป็นสตรีที่แสนดีและใสซื่อไม่ทันคน แต่ข้ารู้ว่าเจ้ามันแพศยาและซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ แต่เจ้าคิดว่าหากได้แต่งงานกับข้าแล้ว ข้าจะหันมาสนใจสตรีเช่นเจ้าหรือ ขอบอกเลยว่าไม่มีทาง ชาตินี้ข้าไม่มีทางรักใคร่สตรีต่ำต้อยเช่นเจ้าได้ลงหรอก”

คุณชายน้อยของจวนหยุดพ่นวาจาร้ายกาจใส่คนต้นเรื่องที่ทำให้เขาต้องจำแต่งงานกับสาวใช้ต่ำต้อยเช่นนาง จนสาแก่ใจแล้ว จึงได้เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ร่างบางยืนน้ำตาไหลพรากอยู่ด้านหลัง เขาคิดว่าหรือว่านางอยากจะแต่งงานกับเขาจนต้องดิ้นรนทำเรื่องมากมาย เพื่อให้ท่านย่าเอ็นดู ใช่ นางยอมรับว่านางมันโง่เง่าที่เคยแอบหลงรักเขา แต่นางก็ไม่เคยคิดว่าจะได้เขามาครอบครองหรือแม้แต่จะต้องแต่งงานกับเขาเช่นนี้ นางเองก็ล้วนไม่เคยคิดฝันมาก่อนเช่นกัน

ไป๋ฮวาเป็นหญิงสาวเรียบง่าย ใบหน้าอ่อนหวานงดงามดังพระจันทร์วันเพ็ญที่ใสกระจ่าง ดวงตากลมโตใสซื่อ นางเติบโตมาในบ้านหลี่ด้วยความกตัญญูและขยันขันแข็ง แม้จะรู้ข่าวการแต่งงานครั้งนี้อย่างกะทันหัน นางก็ไม่กล้าปฏิเสธคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่าที่มีพระคุณกับนาง แม้จะรู้ว่านางจะต้องยิ่งได้รับความเกลียดชังจากชายผู้นั้นมากยิ่งขึ้นไปอีก นางนั้นพยายามหลีกเลี่ยงโดยให้เหตุผลกับฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว

" ข้า...ข้าไม่คู่ควรกับคุณชาย ฮูหยินผู้เฒ่าควรหาสตรีอื่นที่คู่ควรกับคุณชายมากกว่าข้าจะดีกว่าเจ้าค่ะ "

ไป๋ฮวากล่าวเสียงสั่น นางไม่อยากจะพาตนเองเข้าไปเจ็บปวดกับเรื่องนี้ หัวใจของนางยังไม่เข้มแข็งพอ ยังมีคุณชายน้อยเจ้าของจวนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ นางจึงยิ่งไม่อยากพาตัวเข้าไปใกล้ชิดเขาให้ตัวเองต้องเจ็บเสียเปล่า ๆ แต่คำพูดต่อมาของท่านย่าทำให้นางพูดอะไรไม่ออก

" แต่เจ้าคือคนที่ข้าไว้ใจที่สุด ช่วยข้าสักครั้ง "  ท่านย่าพยายามเกลี้ยกล่อมต่อไป

" ข้าเชื่อว่าเจ้าจะดูแลเหวินหยางได้ และเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังอย่างแน่นอน "

เมื่อท่านย่าพูดถึงขนาดนี้ ไป๋ฮวาที่ไม่เคยขัดคำสั่งท่านย่าได้เลยนั้นหรือจะกล้าปฏิเสธ นางจำต้องก้มหน้ารับคำแม้ในใจจะไม่อยากทำเช่นนี้เลย นางรู้ว่าสิ่งที่นางกำลังทำจะทำให้คุณชายน้อยยิ่งโกรธและเกลียดนางมากยิ่งขึ้น จากที่เดิมเขาก็เกลียดนางอยู่แล้ว

การแต่งงานนั้นเกิดขึ้นมาอีกไม่กี่วันต่อมา เพราะฤกษ์นั้นท่านย่าได้หามาไว้ก่อนแล้ว เพราะแน่ใจว่าจะต้องจัดการได้สำเร็จตามประสงค์ของตนเองอย่างแน่นอน ทุกอย่างถูกตระเตรียมเอาไว้ก่อนที่จะไปเจรจากับทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวแล้ว ทำให้การจัดงานนั้นพรักพร้อมทันฤกษ์ที่ดีที่สุดและเร็วที่สุดที่หาได้ทันที เพราะท่านย่าเกรงว่าปล่อยช้านานไป หลานชายอาจจะแหกคอกได้ เพราะเขายังหนุ่มแน่น ยังรักแรงและหนุหันพลันแล่นนัก และอาจจะไปเกิดล่วงเกินสตรีสกุลซ่งเข้าจนจำต้องรับนางเข้าจวน และนั่นเป็นสิ่งที่ท่านย่ายอมไม่ได้อย่างเด็ดขาด

และบัดนี้เจ้าบ่าวที่หน้าตาบูดบึ้งก็กำลังยืนอยู่เคียงข้างเจ้าสาวที่แสนงดงาม จนแขกเหรื่อจำนวนไม่มากนักพากันตะลึงจ้องมอง และพากันกันไปซุบซิบว่านางเป็นสตรีจากสกุลใดไม่เคยพบหน้าเลย แน่นอนว่าท่านย่าไม่ได้บอกรายละเอียดมากนักถึงเจ้าสาวจำเป็นนางนี้ เพราะหลานชายยื่นคำขาดว่าเขาจะยอมแต่งกับไป๋ฮวา แต่ว่าเขาจะไม่ประกาศกับผู้อื่นให้เอิกเกริกว่านางคือภรรยา แถมยังเป็นอดีตสาวใช้ภายในจวนนี้อีกด้วย

เขายอมแต่งงานและยอมมีหนังสือสมรสกับนางอย่างถูกต้องก็เพราะท่านย่าบังคับ แต่เขาจะไม่ยอมใช้ชีวิตคู่กับนางดังเช่นคู่สามีภรรยาทั่วไปอย่างเด็ดขาด นางอยากจะเป็นฮูหยินเพียงในนามก็ให้นางเป็นไป แต่อย่ามายุ่งวุ่นวายกับเขา เพราะเขาไม่ชอบ และท่านย่าก็จำต้องรับปากหลานชาย

เพราะอย่างน้อยที่สุด เมื่อไป๋ฮวากลายเป็นฮูหยินน้อยสกุลหลี่อย่างถูกต้องแล้ว แน่นอนว่าสตรีสกุลซ่งนั่นก็หมดหวังที่จะเข้ามาเป็นฮูหยินเอกที่มีหนังสือสมรสอย่างถูกต้อง ส่วนนางจะยอมเป็นเมียน้อยหรือเมียเก็บ ก็เรื่องของนาง แต่ท่านย่าจะไม่มีวันรับรองสถานะของนางอย่างเด็ดขาด และไม่มีทางนับนางเป็นคนสกุลหลี่ นางจะลดตัวลงมาเป็นเมียน้อยเมียเก็บที่ซุกซ่อนเอาไว้ก็เรื่องของนาง แต่อย่าหวังที่จะได้เข้ามาอยู่ในจวนสกุลหลี่เป็นอันขาด

เจ้าบ่าวที่มายืนเข้าพิธีแต่งงานในวันนี้ นอกจากหน้าตาไม่รับแขกแล้ว เขาก็ยังไม่แม้แต่จะเหลือบแลไปที่เจ้าสาวคนงามที่สวมชุดแต่งงานสีแดงสดใสเลยแม้แต่น้อย แม้นางจะงดงามปานภาพวาด ทำเอาสหายของเขาบางคนกระแอมกระไอไปตาม ๆ กัน 

เพราะต่างก็ได้ยินกิติศัพท์ของนางมาจากเจ้าบ่าวสหายของพวกเขาว่านางแพศยานัก และชอบแอบจ้องมองเขาด้วยดวงตาหยาดเยิ้มน่าเกลียดยิ่งกว่าอะไร และที่นางได้มีโอกาสเข้าพิธีแต่งงานกับเขาก็เพราะนางประจบเอาใจท่านย่าจนท่านย่าหลงรักนาง และมาบีบบังคับเขาที่เป็นหลานชายให้จำต้องยอมเข้าพิธีแต่งงานกับนางด้วยความจำใจเพียงใด

และเมื่อสหายของเขาได้มีโอกาสใกล้ชิดเจ้าบ่าว เมื่อยามที่เสร็จสิ้นพิธีแต่งงานอย่างจำใจของเจ้าบ่าวที่แสดงออกอย่างเห็นได้ชัดจนแขกเหรื่อต่างก็พากันหันไปจ้องมองเจ้าสาวคนงามด้วยความเห็นใจและประหลาดใจไปตาม ๆ กัน เพราะดูเจ้าบ่าวไม่ได้อยากจะแต่งงานกับเจ้าสาวนางนี้เลยแม้แต่น้อย ทั้งๆ ที่นางเป็นเจ้าสาวที่งดงามเหลือเกิน

เขาไม่หันไปเหลือบแลมอง ไม่ช่วยประคับประคองนาง แต่กลับยืนเสียห่างกันจนแม่สื่อต้องคอยกำชับเป็นระยะ และเมื่อเสร็จสิ้นพิธีแต่งงาน แม่สื่อก็จับจูงเจ้าสาวคนงามไปส่งยังห้องหอตามประเพณี แล้วเจ้าบ่าวก็ออกไปร่วมงานเลี้ยงฉลองที่ด้านหน้าเรือนกับเหล่าสหายของเขา ที่พากันกระเซ้าเย้าแหย่เขาในทันทีที่ได้พบหน้ากัน

“เหวินหยาง เจ้าไม่อยากจะแต่งงานกับเจ้าสาวนางนี้จริง ๆ หรือ ข้าว่านางงดงามปานเทพเซียนจุติลงมาเลยนะ ข้าเองเห็นครั้งแรกยังตกตะลึงไปเลย แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่านางคือสาวใช้ในบ้านของเจ้า จริงหรือ ที่ว่านางคือสาวใช้ ข้าเองยิ่งจ้องมองนางยิ่งเห็นว่านางนั้นงามยิ่งกว่าคุณหนูตระกูลใหญ่บางตระกูลอีกนะ หรือเจ้าเห็นว่าอย่างไร” 

เขาหันไปขอความเห็นจากสหายอีกคนที่รีบพยักหน้าสนับสนุนอย่างรวดเร็ว โดยแทบไม่ต้องคิด

“ใช่ ข้าเองยังอยากจะอาสาเข้าพิธีแต่งงานแทนเจ้า แล้วรับนางไปอยู่ที่จวนของข้าแทนเจ้าเลย แต่เจ้ากลับทำหน้าบูดบึ้งไม่สนใจแลมองนางเลย เหมือนถูกบังคับให้ดื่มยาขมก็มิปาน”

สหายของเขาอีกคนเอ่ยสำทับ ทำเอาเจ้าบ่าวทำหน้าเมื่อย อย่างไม่ค่อยพึงใจใส่เหล่าสหายของเขา