บทที่ 7 ไม่ได้หึงหวงแค่ตามจับผิด

“ท่านพี่เทียนซานเจ้าคะ ท่านพี่ ท่านพี่รอง ยังอยู่หรือไม่!!”

น้องสาวของเขาต้องตะโกนเข้ามาในหูของเขาจนเขาได้สติ น้องสาวของเขาที่ก้าวลงจากรถม้าตามหลังมาเรียกเขาอยู่หลายครั้งแล้ว แต่เขากลับไม่ได้ยิน

“เจ้าจะตะโกนเข้ามาในหูของข้าทำไมกันเล่า เรียกเบา ๆ ข้าก็ได้ยิน”

เขาหันไปเอ็ดน้องสาวของเขา แล้วหันมาเหลือบมองสาวเจ้าด้วยใบหน้าเก้อเขินอย่างเห็นได้ชัด

“ได้ยินที่ไหนกันเล่า ข้าเรียกท่านตั้งนาน ท่านก็ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียวอยู่ได้ เป็นอย่างไรเล่าตะลึงมองสหายของข้า ตาเยิ้มเสียขนาดนี้ ยอมรับมาเสียดี ๆ ว่าตกหลุมรักนางเข้าให้แล้ว”

น้องสาวของเขาหยอกเย้าแล้วหัวเราะเสียงดังที่เห็นพี่ชายตะลึงมองสหายของนาง รองแม่ทัพจ้าวเทียนซานยิ้มให้ทั้งสองอย่างเก้อเขิน เขาเสยกมือขึ้นเกาศีรษะแล้วก็หัวเราะน้อย ๆ แล้วจึงได้ชักชวนทั้งสองขึ้นรถม้าเพื่อไปงานกันได้แล้ว

ไป๋ฮวาก้าวขึ้นรถม้า ตามหลังคุณหนูจ้าวโดยมีรองแม่ทัพหนุ่มช่วยพยุงนางขึ้นรถม้าอย่างทะนุถนอม นางยิ้มเอียงอายให้เขาและเอ่ยขอบคุณเบา ๆ ส่วนรองแม่ทัพหนุ่มนั้นยิ้มหน้าบานที่ได้ขึ้นรถม้ากับสาวที่เขาพึงใจ

เมื่อขึ้นไปในรถม้า ต่างก็สนทนากันอย่างถูกคอ รองแม่ทัพจ้าวจ้องมองไป๋ฮวาไม่วางตา พูดคุยกับนางด้วยดวงตาหวานฉ่ำอย่างไม่ปิดบังว่าเขาหลงรักนางมากเพียงใด

ขณะนั้นรถม้าของเสนาบดีหนุ่มก็แล่นมาจอดพอดี เขาเห็นเหตุการณ์ที่บุรุษหนุ่มใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงสง่าท่าทางดี และแต่งกายด้วยอาภรณ์หรูหรา มารับไป๋ฮวาแถมยังช่วยพยุงนางขึ้นรถม้า ก่อนนั้นเขาก็ยังทันเห็นพวกเขาสนทนากันเล็กน้อยที่ข้างรถม้าอย่างสนิทสนมหัวเราะหัวใคร่กันน่าเกลียดยิ่งนัก

เขาจ้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไม่มีสาเหตุ เขาไม่รู้ว่าเหตุเขาจึงหงุดหงิดเมื่อเห็นนางยืนพูดคุยกับบุรุษหนุ่มผู้นั้น แต่เขารู้แค่เพียงว่าไม่ชอบให้แม่สาวใช้ตัวดีนั่นยืนคุยกับบุรุษอย่างสนิทสนมชิดเชื้อจนเกินงามขนาดนั้น 

เพราะแม้ผู้อื่นนอกจวนจะไม่รู้ว่าเขาแต่งงานกับนางแล้ว แต่ทุกคนในจวนรวมถึงบ่าวไพร่ทุกคนต่างก็ทราบว่าเขากับนางคือสามีภรรยากันแล้ว วันนี้เขาเห็นนางแต่งกายเสียหรูหรางดงาม หากเขาไม่ทราบมาก่อนว่านางเป็นแค่เพียงสาวใช้ในจวนของเขา เขาก็คงจะคิดไปได้ว่านางคือคุณหนูในจวนสกุลใดสกุลหนึ่งอย่างแน่นอน

แล้วนางยังทำตัวราวกับสตรีในชนชั้นสูงอีกด้วย มีรถม้าหรูหราประทับตราจวนสกุลจ้าวที่เป็นสกุลแม่ทัพใหญ่ แถมยังมีบุรุษกับสตรีสองคนมารับนาง เขาจำได้ว่าบุรุษผู้นั้นก็ดูจะคุ้นตาอยู่ เหมือนจะเป็นบุตรชายของสกุลจ้าวนั่นแหละ ส่วนสตรีน้อยนางนั้นก็คงจะเป็นบุตรสาวคนเล็กของสกุลจ้าว ที่ได้ยินนางขอกับท่านย่าเมื่อตอนช่วงเช้าว่าจะไปงานเลี้ยงที่จวนของสหาย ก็คงจะเป็นที่สกุลจ้าวนั่นเอง

ขุนนางหนุ่มยืนจ้องมองรถม้าคันนั้นที่แล่นจากไปจนลับตา อยู่ ๆ เขาก็คิดว่าเขาน่าจะไปร่วมงานเลี้ยงนี้บ้าง ตอนแรกเขาก็ไม่คิดจะสนใจไปร่วมงาน แต่เมื่อเห็นว่าสตรีนางนั้นไป เขาเองก็คิดว่าเขาควรจะไปบ้าง เพราะก็ได้รับเทียบเชิญเช่นกัน

งานเลี้ยงนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองรับตำแหน่งใหม่ของบุตรชายคนโตของท่านแม่ทัพจ้าว ในทีแรกเขาก็คิดว่าจะไม่ไป เพราะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองการรับตำแหน่งของเหล่าแม่ทัพนายกองและขุนนางหลายคนที่ได้รับการเลื่อนขั้นไปแล้วเมื่อหลายวันก่อน ที่บุตรชายคนโตของสกุลจ้าวก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

แต่คราวนี้สกุลจ้าวจัดงานเลี้ยงกันเป็นการภายใน เชิญหมู่สหายของเหล่าทหารในบังคับบัญชารวมถึงเหล่าขุนนางที่พอจะสนิทสนมกัน และเขาเองก็พอจะคุ้นเคยกับท่านแม่ทัพจ้าวอยู่บ้าง เพราะได้พบปะกันหลายครั้งเรื่องเกี่ยวกับค่าเบี้ยหวัดและค่าสเบียงของกองทัพที่เขาเป็นผู้รับผิดชอบในส่วนของกรมการคลัง จึงพอจะคุ้นเคยกัน และเขาเองก็ได้รับเทียบเชิญงานนี้เช่นกัน

เมื่อคิดได้ดังนี้ เขาจึงได้เขียนจดหมายน้อยแล้วให้บ่าวรีบนำไปส่งให้คุณหนูรองซ่งม่านอี้คนรักของเขา เพื่อนัดพบกันที่จวนสกุลจ้าวในอีกครึ่งชั่วยาม เขาจะพานางไปออกงานนี้ด้วย เมื่อให้บ่าวถือจดหมายไปแล้ว เขาก็รีบไปอาบน้ำแต่งกายเพื่อไปร่วมงานเลี้ยงนี้

เมื่อไปถึงที่หน้าประตูใหญ่จวนสกุลจ้าวแล้ว เขาก็ต้องไปยืนรอม่านอี้คนรักของเขา อีกกว่าครึ่งชั่วยามเพราะนางเองไม่ได้เตรียมตัวมาก่อนย่อมจะมาสายกว่าบุรุษอย่างเขา แม้จะหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เขาก็สลัดมันทิ้งไปเสีย พร้อมกับยิ้มรับนาง แล้วควงคู่คุณหนูซ่งม่านอี้เดินเข้าไปในงานเลี้ยงทันที

เมื่อได้ไปพบปะทักทายเจ้าภาพพร้อมกับมอบของขวัญเพื่อแสดงความยินดีที่ในคราแรกเขาจะให้คนนำมามอบให้ แต่เขาเปลี่ยนใจกระทันหันถือมันมามอบให้กับเจ้าภาพของงานด้วยตนเอง เมื่อทักทายปราศัยกันได้เพียงครู่ ก็มีแขกเหรื่อผู้ใหญ่อื่น ๆ เดินเข้ามาทักทายเจ้าภาพกันหลายคน ทำให้คุณชายหลี่เหวินหยางถือโอกาสขอตัวออกมาจากวงสนทนาของเหล่าเจ้าภาพ

เขาควงคู่กับซ่งม่านอี้เดินไปทักทายคนรู้จักอีกสามสี่คนแล้ว จึงได้นั่งลงกินอาหารและร่ำสุราตามที่นั่งที่ทางเจ้าภาพจัดเตรียมเอาไว้ให้ เขาพาม่านอี้นั่งลงและก็หันมองไปรอบ ๆ งานเลี้ยง แต่แล้วสายตาคมกริบของเขาก็พบเข้ากับร่างบางที่เขากำลังมองหา นางกำลังอยู่ในวงล้อมของเหล่าบุรุษมากหน้าหลายตา และเหมือนกำลังสนทนากันอย่างสนุกสนานอีกด้วย

เพราะเขาเห็นกลุ่มคนเหล่านั้นเหมือนกำลังหัวเราะกัน ในวงสนทนานั้นมีเพียงนางกับสหายของนางที่เป็นสตรีเพียงสองนางเท่านั้น นอกนั้นเป็นบุรุษทั้งหมด นางทำบ้าอะไรกัน กำลังหว่านเสน่ห์บุรุษเช่นนั้นหรือ ทำให้ดวงตาคมของสามีในความลับเช่นเขาจ้องมองนางอย่างไม่พอใจสักนิด จริงอยู่ไม่มีคนภายนอกรับรู้ว่าเขากับนางเข้าพิธีแต่งงานกันแล้ว แต่นางเป็นสตรีไม่ควรหรือที่จะรู้ตัวว่าตนเองแต่งงานแล้ว จะมาเที่ยวหว่านเสน่ห์ชายไปทั่วเช่นนี้มันถูกต้องหรือไม่

แม้เขาจะบอกตัวเองว่าเขาไม่ใช่สามีของนางจริง ๆ แต่มันก็ยังคงรู้สึกไม่ดีนัก ตะกอนขุ่นมัวเริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจ มันเหมือนตนเองเป็นคนโง่เง่าที่ถูกสวมเขาเช่นไรก็ไม่รู้ได้ เขาจึงไม่ค่อยจะมีอารมณ์ร่ำสุราและลิ้มลองอาหารที่จัดแต่งอย่างสวยงาม ที่มีสาวใช้ทะยอยนำอาหารในจวนเล็กจานน้อยเหล่านั้นมาวางลงตรงหน้าเขากับม่านอี้

“พี่เหวินหยางเจ้าคะ ลองชิมอาหารจานนี้ดูสิเจ้าคะ น้องว่าอร่อยมากเลย พ่อครัวที่งานนี้ฝีมือดีไม่น้อยนะเจ้าคะ” 

ม่านอี้ชี้ชวนชายข้างกาย ให้ลองชิมอาหารที่นางเองก็เพิ่งได้ชิมไป พบว่ามันอร่อยมาก

หลี่เหวินหยางหันมาพยักหน้ารับ แล้วก็ลงมือคีบอาหารนั้นชิมไปคำหนึ่งเพื่อเอาใจคนรัก แล้วเขาก็ยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

แล้วก็พลันวางจอกลงดังกึก ทำเอาสตรีข้างกายตกใจ นางหันขวับมาจ้องมองเขา แล้วก็มองตามสายตาของเขาไปก็พบกับร่างอันงดงามที่วันนี้แต่งกายเสียหรูหรา และกำลังอยู่ในวงสนทนากับบุรุษมากหน้าหลายตา

“ท่านพี่เจ้าคะ นั่นมันไป๋ฮวามิใช่หรือเจ้าคะ นางมาร่วมงานเลี้ยงนี้ด้วยหรือ แล้วยังสนทนากับบุรุษมากหน้าอีกด้วย น้องไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะเจ้าคะ ว่านางนั้นจะชอบมางานเลี้ยงเช่นนี้ด้วย”

ม่านอี้หันไปจ้องมองและกล่าวขึ้น แม้คำพูดของนางจะดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ดวงตาของนางนั้นแทบจะลุกเป็นไฟด้วยความริษยา และที่เอ่ยขึ้นว่าสตรีนางนั้นไม่น่าจะชอบมางานเลี้ยงเช่นนี้ นางต่อประโยคภายในใจด้วยว่า ก็มีฐานะเพียงแค่สาวใช้จะมีหน้าเสนอหน้าไปตามงานเลี้ยงของเหล่าชนชั้นสูงได้เช่นไร เพียงแต่นางไม่พูดมันออกมาเท่านั้น