บทที่ 6 ความเกลียดที่ทำให้เจ็บช้ำ

ยามซื่อในสองวันต่อมา (เก้าโมง) หลี่เหวินหยางขุนนางหนุ่ม เขาออกมายืนอยู่ที่หน้าเรือนใหญ่เพื่อรอให้บ่าวจัดการรถม้าให้แล้วเสร็จ เพราะเขากำลังจะออกไปราชการที่กรมการคลังเพราะวันนี้มีประชุมขุนนางที่นั่น แต่ก็เห็นร่างของไป๋ฮวาที่กำลังเดินออกมาจากเรือนของนางเสียก่อน เขาเฝ้ามองนางว่าจะเดินไปที่ใด ก็เห็นนางเดินเข้าไปในเรือนของท่านย่าของเขา

จึงได้เดินตามเข้าไปในเรือนของท่านย่าบ้าง เพื่อจะดูว่านางจะไปหาท่านย่าของเขาด้วยเรื่องอันใด เมื่อเดินเข้าไปในเรือนของท่านย่า ก็เห็นว่าเจ้าของเรือนกำลังนั่งจิบชาอยู่ที่ห้องโถงกลางในเรือนนั้น โดยมีสตรีนางนั้นนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวข้าง ๆ

เมื่อเขาเดินไปถึงแล้วทำความเคารพท่านย่าแล้ว ก็เอ่ยถามสตรีนางนั้นโดยที่ไม่ได้มองหน้าว่า

“เจ้ามารบกวนท่านย่าของข้าเรื่องอันใดอีกล่ะ อย่าบอกนะว่าจะมาออดอ้อนขอเครื่องประดับหรือเงินทองจากท่านย่าของข้าอีกแล้ว ที่เจ้าได้ไปจากท่านย่ามันก็มากมายแล้วสำหรับกาฝากอย่างเจ้า "

ขุนนางหนุ่มเปิดฉากทันที เพราะเขาคิดว่าสตรีนางนั้นคงไม่วายมาออดอ้อนขอข้าวของจากท่านย่าของเขาอีก

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยปรามหลานชายขึ้นทันที” น้องไม่ได้มาขอเงินหรือเครื่องประดับจากย่าหรอก น้องแค่มาขออนุญาตไปงานเลี้ยงบ้านของสหายของนางที่เป็นบุตรสาวของท่านแม่ทัพตระกูลจ้าวก็เท่านั้น ย่าก็อนุญาตไปแล้ว”

ขุนนางหนุ่มหนุ่มจึงได้พูดแก้เก้อว่า

” ถ้าอย่างนั้นก็แล้วไป นึกว่านางมาออดอ้อนขอเงินทองหรือเครื่องประดับเพิ่มเสียอีก ที่ท่านย่าเมตตาให้นางไปนั้นก็มากมายเกินกว่าฐานะของนางอยู่แล้ว เราเลี้ยงดูนางดีขนาดนี้ ทั้งให้ไปร่ำเรียนที่สถานศึกษาอีกด้วยก็มากเกินไปแล้วด้วยซ้ำ ที่จริงเราต้องเลี้ยงนางเช่นบ่าวคนหนึ่งในจวน ไม่ใช่ยกฐานะของนางจนเกินตัวเช่นนี้ 

แถมท่านย่ายังให้นางมาแต่งงานกับข้าอีก ยิ่งจะทำให้นางหลงลืมตนคิดไปว่าตนเองเป็นนายคนหนึ่งในจวนนี้ แต่เจ้าก็อย่าหลงตัวเองคิดว่าข้าจะรับเจ้าเป็นภรรยาล่ะ ที่ข้ายอมแต่งงานกับเจ้าก็เพียงแค่แต่งงานในนามเท่านั้น วันหนึ่งก็ต้องหย่าขาดกัน อย่าได้คิดจริงจังไปล่ะ " 

ขุนนางหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างต้องการย้ำเตือนให้นางรู้ถึงฐานะของตนเอง

ไป๋ฮวาหันไปมองบุรุษที่นางแอบหลงรักมาหลายปีอย่างเจ็บช้ำ นางไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดเขาจึงได้จงเกลียดจงชังนางมากมายเช่นนี้ เมื่อก่อนแม้จะเฉยชา แต่บัดนี้ยิ่งแสดงออกว่าเกลียดชังนางมากกว่าเดิมจนปิดไม่มิด เขาเกลียดนางมากนางรู้ดีแก่ใจ นางเคยพยายามทำดีกับเขาอย่างมาก แต่เขาไม่เคยคิดจะเปิดใจยอมรับนางเลย ไม่เคยให้โอกาสนางและมอบความเมตตาให้นางสักเสี้ยวเล็ก ๆ ก็ได้ เพียงเท่านั้นนางก็ดีใจมากแล้ว

และนางเองก็ไม่เคยคิดจะตีตนเสมอเขากับฮูหยินผู้เฒ่าเสียหน่อย นางรู้ตัวดีมาเสมอว่าตนเองเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ฮูหยินผู้เฒ่าเมตตานางเพราะท่านยายของนางนั้นเป็นคนสนิทและเป็นดังเช่นสหายของท่านย่าเท่านั้น และฮูหยินผู้เฒ่าก็เมตตาให้นางเรียกท่านย่าเพราะเอ็นดูนางก็เพียงเท่านั้น ไม่ได้คิดจะรับนางเป็นหลานสาวบุญธรรมเสียหน่อย

อีกอย่างนางเคยคิดว่าตนเองคงเป็นพวกที่ชอบเสพติดความเจ็บปวด นางแอบรักขุนนางหนุ่มผู้นี้ มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เหมือนกัน จากความสำนึกในบุญคุณที่เขาเคยช่วยชีวิตนางครั้งหนึ่งแต่แล้วก็กลับกลายเป็นความประทับใจและในที่สุดก็กลายเป็นความรัก ทำไมนางถึงได้แอบรักคนที่เกลียดชังนางมากมายขนาดนี้ เพียงแค่เขาเคยช่วยชีวิตนางไว้เมื่อหลายปีก่อนเท่านั้น ทั้งที่หน้าของนาง เขาก็แทบไม่อยากจะมองด้วยซ้ำ พูดดีกับนางก็นับครั้งได้ แล้วมันเกิดจากอะไร

เหตุใดนางถึงได้เฝ้าแอบรักคนที่เกลียดชังนางเหลือเกินเช่นนี้ เกลียดชังนางมา ตั้งแต่เด็กจนโต แม้ทุกวันนี้เขาเติบโตเป็นหนุ่มเข้ารับราชการเป็นขุนนางแล้ว ก็ยังแสดงออกว่าเกลียดนาง ไม่ไว้ใจนางกลัวว่านางจะมาปอกลอกท่านย่าของเขาอยู่เช่นเดิม

คุณชายหลี่ผู้นี้แทบไม่เคยพูดดีกับนางเลย พบกันเมื่อใดก็คอยเปรียบเปรยว่ากระทบกระทั่งนางให้เจ็บช้ำน้ำใจอยู่เสมอ อย่างนี้แล้วนางจะมีความหวังอะไรกัน ที่จะหวังว่าเขาจะหันมารักนางเช่นนางรักเขาบ้าง ไป๋ฮวาได้แต่หวังว่านางคงจะเลิกรักเขาได้ในสักวันหนึ่ง จะได้ไม่ต้องทนเจ็บช้ำน้ำใจเช่นนี้

หลังจากแยกย้ายกันออกมาจากเรือนของท่านย่าแล้ว ไป๋ฮวานั้นขออนุญาตท่านย่าว่าจะออกไปที่ตลาดในช่วงสายวันนี้เพื่อไปซื้ออาภรณ์ใหม่เพื่อไปงานเลี้ยงในเย็นวันนี้เพราะนางถูกเชิญอย่างกระทันหัน และนางก็ไม่ได้ซื้ออาภรณ์ใหม่นานแล้ว และสหายรักก็มาเซ้าซี้ขอให้นางไปให้ได้ เพราะอยากจะให้นางไปช่วยเลือกอาภรณ์ใหม่ ๆ ของตนเองด้วย

ทั้งสองนัดพบกันที่หน้าร้านอาภรณ์เฉิดฉายที่อยู่ใจกลางตลาดใหญ่ของเมือง แล้วก็พากันเลือกซื้ออาภรณ์กันอย่างสนุกสนาน และไป๋ฮวาก็เลือกได้ชุดที่แสนสวยชุดหนึ่งเพราะเพื่อนสาวซื้อให้นางเป็นของขวัญวันเกิดที่ผ่านมาแล้ว

“ข้าขอจ่ายค่าอาภรณ์นี้เองได้ไหม”

ไป๋ฮวาต่อรองนางไม่อยากจะรบกวนหมานหมานสหายของนาง เพราะอาภรณ์ที่นางถูกใจนี้ราคาแพงไม่น้อย และอีกอย่างคุณหนูจ้าวผู้นี้ ชอบมอบสิ่งนั้นสิ่งนี้ให้นางไม่ได้ขาด คงเพราะสงสารที่นางกำพร้า 

เหตุเพราะว่าไป๋ฮวาไม่ได้ปิดบังสหายที่สถานศึกษาคนใดเลย ว่านางนั้นเป็นเพียงคนอาศัยในจวนสกุลหลี่เท่านั้น แต่ว่าเหล่าสหายที่นางคบหาอยู่สี่ห้านางนั้นล้วนเป็นคนจิตใจดี ไม่ได้รังเกียจชาติกำเนิดของไป๋ฮวาเลย จึงได้คบค้ากันมาตั้งแต่สมัยที่ยังเรียนที่สถานศึกษาจนกระทั่งจบการศึกษากันตั้งแต่เมื่อปีที่แล้ว

วันเกิดที่ผ่านมาของไป๋ฮวานั้น สหายรักของนางไม่ได้อยู่ที่เมืองหลวงเพราะไปเที่ยวต่างเมืองกับครอบครัว จึงคิดจะมอบของขวัญให้นางย้อนหลัง จึงถือโอกาสซื้อชุดหรูหราสำหรับไปออกงานครั้งนี้ให้กับไป๋ฮวา เมื่อสวมแล้วนางงดงามบาดใจมาก ทำเอาคุณหนูจ้าวหมานหมานสหายสนิทถึงกับตาค้าง

“เจ้าซื้อชุดนี้แหละฮวาเอ๋อ รับรองว่าหากเจ้าสวมชุดนี้ไปงานเลี้ยงค่ำวันนี้ บุรุษหลายคนจะต้องตกตะลึงตาค้างกันแน่ๆ เพราะเจ้าสวยสุดใจเลยรู้ตัวหรือไม่ แต่ที่แน่ ๆ ข้ารับรองเลยว่าบุรุษหนึ่งในนั้นคือพี่รองของข้าเอง”

เมื่อพูดจบแล้วคุณหนูจ้าวก็ยกมือปิดปากหัวเราะ เพราะนางคิดไปถึงใบหน้าของพี่รองของนางที่คงจะอ้าปากหวอเมื่อได้พบหน้าไป๋ฮวาที่จะต้องงดงามดุจเทพเซียนในค่ำวันนี้แน่ ๆ

หมานหมานรู้ว่าพี่รองของนางหลงรักไป๋ฮวาตั้งแต่แรกเห็นแล้ว และตั้งใจว่าหากไป๋ฮวาเรียนจบเขาจะขอท่านพ่อกับท่านแม่ไปสู่ขอนาง แต่หมานหมานเองก็ไม่แน่ใจว่าว่าทั้งบิดาและมารดาจะยินยอมหรือไม่ เพราะฮวาเอ๋อสหายที่แสนดีของนางนั้นเป็นเพียงเด็กกำพร้า 

แม้จะอยู่ในจวนใหญ่โตและเก่าแก่เช่นสกุลหลี่แต่นางก็เป็นเพียงคนอาศัย หาได้ใช่คนในสกุลหลี่ไม่ หากพี่รองคิดจะสู่ขอนางเพื่อมาเป็นฮูหยิน หมานหมานเองก็ยินดี แต่ว่ามันจะสำเร็จหรือไม่ นางเองก็ขอเอาใจช่วยพี่รองของตนเองเช่นกัน

เมื่อใกล้ถึงเวลาที่จะต้องไปร่วมงานเลี้ยง รถม้าของคุณหนูจ้าวหมานหมาน ก็แล่นมาจอดตรงประตูจวนสกุลหลี่ แล้วพี่ชายของคุณหนูจ้าวหมานหมาน นามว่าจ้าวเทียนซานก็ก้าวลงมาจากรถม้านั้น เขาทักทายสหายรักของน้องสาวอย่างต้องการให้นางแปลกใจที่เขามารับนางด้วยตนเอง 

และแน่นอนว่าเขาจ้องมองไป๋ฮวาตาค้าง ดวงตาเป็นประกายดังพบเจอของที่ถูกใจหนักหนา เขาตะลึงมองใบหน้าที่งดงามปานจะล่มเมืองของไป๋ฮวาคนงามด้วยความหลงใหลดังเช่นที่น้องสาวของเขาทำนายไว้ไม่ผิดเพี้ยน