ข้าไม่ได้ต้องการสามี

“คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ! พี่หมิงเขียนจดหมายมาแล้ว”

“ไหน เอามาให้ข้าดูหน่อย”

จ้าวลี่อิงรับจดหมายจากเหมยตูมาเปิดอ่านอย่างตื่นเต้น ทุกครั้งที่

หมิงเจ๋อเดินทางไปตามหารากกุหลาบพันปีและมีจดหมายเขียนกลับมาบอกกล่าวความคืบหน้า พวกนางทั้งสองรวมถึงสุนัขหนึ่งตัวก็คอยลุ้นไปตามๆ กัน

“เนื้อความในจดหมายมิดีนักใช่หรือไม่เจ้าคะ”

เหมยตูถามเสียงอ่อนเมื่อเห็นรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของจ้าวลี่อิงค่อยๆ เจื่อนลง

“พี่หมิงบอกว่ามีคนนำดอกแก้วพันปีไปแล้ว เขาไปช้าเพียงไม่กี่วันเท่านั้น”

“น่าเสียดายเหลือเกินเจ้าค่ะ พี่หมิงลำบากตามหามาตั้งหลายปี คลาดกันอีกจนได้”

“เอาไว้วันหลังถ้ามีโอกาส ข้าจะช่วยเขาตามหาอีกแรง”

ถึงแม้บทสนทนานี้จะมีเพียงสตรีสองคนที่พูดคุยกัน ทว่าร่างสูงใหญ่ที่ยืนโปรยข้าวให้ไก่อยู่กำลังยืนฟังอย่างเงียบๆ พยายามจับใจความว่าพวกนางกำลังพูดถึงผู้ใดกันแน่ เหตุใดจะต้องแสดงท่าทีดีอกดีใจเมื่อได้รับจดหมาย

อีกทั้งนางยังตั้งใจช่วยเหลือถึงเพียงนั้นอีกด้วย!

“พวกเจ้ากำลังกล่าวถึงใครกัน”

ในที่สุดมู่หรงเฉินก็อดถามออกมาไม่ได้ ตั้งแต่ได้ยินนางเอ่ยเรียกชื่อ พี่หมิง ก็ทำให้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

เขาจำได้ว่านางไม่มีพี่ชาย หรือถ้าหากมีสกุลจ้าวที่ล่มสลายไปแล้วก็ไม่ควรมีญาติใกล้ชิดหลงเหลืออยู่อีก

จ้าวลี่อิงไม่ได้หันมามองคนถามด้วยซ้ำ

“ไม่ใช่เรื่องของท่าน”

“บุรุษหรือสตรี”

“บุรุษ”

สิ้นเสียงร่างสูงใหญ่ก็หยุดการโปรยอาหารไก่ทันที สาวเท้ายาวๆ เข้ามาใกล้ก่อนจะคว้าจดหมายที่อยู่ในมือของนางไปกางอ่านอย่างเสียมารยาท

“เหตุใดจะต้องเขียนจดหมายถึงเจ้าด้วย”

“นี่ไม่ใช่เรื่องของท่าน”

ตกลงว่านางให้เขาอยู่ที่นี่ในฐานะผู้ตอบแทนบุญคุณหรือว่าเป็นสายลับคอยจับตาดูนางทุกฝีก้าวกันแน่

“สามีใหม่ของเจ้าหรือ”

“มั้ง”

หญิงสาวตอบตัดความรำคาญ เรื่องส่วนตัวของนางจะต้องบอกกล่าวให้เขารับรู้ด้วยหรือ?

แต่ใครจะไปคาดคิดว่าคำตอบที่นางเอ่ยอย่างขอไปทีนั่นทำให้มู่หรงเฉินถลึงตามอง หน้าดำสลับแดงขึ้นมาจนถึงใบหู

“แล้วข้าเป็นใคร”

ไม่นานมานี้นางยังเอ่ยปากขอบุตรจากเขาอยู่เลย!

ทั้งจ้าวลี่อิงและเหมยตูจ้องมองอีกฝ่ายใบหน้าเหลอหลาเพราะไม่คิดว่าหมอนี่จะกล่าวประโยคนี้ออกมา และดูเหมือนว่าจ้าวลี่อิงจะเป็นฝ่ายได้สติขึ้นมาก่อน

“ท่านก็เป็นอดีตสามีที่ลงนามในหนังสือหย่าโยนข้าออกจากบ้านลงบนกองหิมะที่เย็นเฉียบ”

“.....”

ชายหนุ่มได้แต่ขบกรามแน่น ด่าทอตัวเองอยู่ในใจที่พูดอะไรออกไปโดยไม่ยั้งคิด ตั้งแต่มาอาศัยอยู่ที่นี่เห็นทีว่าความคิดของเขาจะวิปลาสตามนางไปแล้ว

“ตอนนี้แผลผ่าตัดของท่านดีขึ้นมาก ข้าคิดว่าท่านพร้อมจะเดินทางไปรับมารดาของท่านแล้ว”

หลังจากที่ตรวจสอบล่าสุด เนื้อเยื่อชั้นบนสุดผสานติดกันทั้งหมดแล้ว อีกทั้งตอนนี้ก็เหลือเวลาอีก 4 วันก็ถึงเวลาเหมาะสมที่จะตั้งครรภ์ ก็คงจะเป็นช่วงเวลาที่เขาพาหญิงใจร้ายคนนั้นมาถึงพอดี

ชายหนุ่มสบสายตากับนางแน่นิ่ง ตอนนี้ความรู้สึกของเขาผสมปนเปไปจนแยกไม่ออก ตอนนี้สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงแต่หมุนกายเดินจ้ำอ้าวออกไปโดยไม่พูดอะไร

คล้อยหลังมู่หรงเฉินไปแล้ว เหมยตูก็ก้าวเข้ามายืนข้างกายของเจ้านายด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

“คุณหนูจะรักษาฮูหยินผู้เฒ่าจริงๆ หรือเจ้าคะ”

“ข้าเอ่ยปากไปแล้วก็ต้องเป็นไปตามนั้น”

“ทั้งๆ ที่ผ่านมา ฮูหยินผู้เฒ่ามิเคยปฏิบัติดีต่อท่านเลย ท่านมิรู้สึกโกรธเลยหรือเจ้าคะ”

จ้าวลี่อิงกระตุกมุมปากทั้งสองข้างขึ้น นางไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้านี้จ้าวซือซือตัวจริงจะต้องเจอกับอะไรมาบ้าง เพียงแค่นางพบเจอสองแม่ลูกคู่นี้เพียงไม่นานก็พอจะเดาได้ไม่ยาก

“มิต้องห่วงหรอก ข้าจะรักษานางอย่างสุดความสามารถ”

แบบให้กระอักเลือดไปเลย!

-----------------------------------------------------------------------------------------

เหมยตูมองดูคนที่กำลังปอกเปลือกไข่ต้มราวสี่ลูกกัดกินทีละน้อย ถึงแม้นางจะบอกว่าอิ่มแต่ก็ยังไม่หยุดมือ มิหนำซ้ำนางไม่ได้กินแบบนี้เพียงแค่วันเดียว แต่กินมาแล้วถึงสามวัน

“เหตุใดคุณหนูจะต้องฝืนใจกินมากมายถึงเพียงนั้นด้วยเจ้าคะ”

“หือ” จ้าวลี่เลิกเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหยิบแก้วน้ำต้นไผ่ขึ้นมาดื่มแก้ฝืดคอ “ไข่ต้มเป็นแหล่งอาหารที่ดีที่สุด เหมาะแก่การเตรียมร่างกายเพื่อการตั้งครรภ์”

“ฮูหยินคิดจะคลอดบุตรของท่านแม่ทัพจริงๆ หรือเจ้าคะ”

เหมยตูถามย้ำออกมาอีกครั้ง

“เจ้าไม่คิดหรือว่ามู่หรงเฉินเหมาะจะเป็นพ่อพันธุ์ที่ดีให้กับข้าได้”

“เรื่องรูปกายภายนอกแน่นอนว่าย่อมเป็นตัวเลือกที่ดี แต่คุณหนูไม่คิดหรือว่าท่านแม่ทัพเป็นถึงขุนนางใหญ่ การมีทายาทสืบสายโลหิตหนึ่งคนนับว่ามีค่ามหาศาลเพื่อความรุ่งเรืองของสกุล ท่านแม่ทัพจะยอมยกเด็กให้คุณหนูจริงๆ หรือเจ้าคะ”

นี่เป็นสิ่งที่เหมยตูเป็นห่วงมาตลอด ตั้งแต่อยู่จวนแม่ทัพ ไม่เคยมีครั้งไหนที่จะได้รับการดูแลเอาใจใส่ แม้กระทั่งหางตาท่านแม่ทัพยังมองอย่างหยามเหยียด

การที่ยอมมอบบุตรให้กับเจ้านายของตนก็เป็นไปได้ว่าอาจจะแสร้งทำเป็นยินยอมเพื่อเอาผลประโยชน์ จากนั้นก็แย่งชิงเด็กไปก็ได้

“เจ้ามิต้องกังวล ข้ากับเขาได้ทำสัญญากันเอาไว้แล้ว ถึงแม้เด็กจะเป็นบุตรของเขา แต่เขาไม่มีสิทธิอะไรในตัวเด็ก”

ถึงแม้จะพูดออกมาแบบนั้นแต่แววตาของจ้าวลี่อิงก็แฝงความเคลือบแคลงใจเอาไว้จางๆ อยู่บ้าง

ในยุคที่นางจากมา หากมีผู้หญิงชวนขึ้นเตียงมีหรือที่ผู้ชายคนไหนจะโง่ปฏิเสธ โดยเฉพาะการไม่ผูกพัน ไม่ต้องรับผิดชอบถึงผลเสียอะไรที่จะตามมา

แต่ในยุคนี้ความสำคัญของบุรุษคือการมีทายาทไว้สืบสกุล มู่หรงเฉินเป็นบุรุษมีหน้ามีตา ถ้าหากว่าเขาต้องการทายาทจริง ขอเพียงเอ่ยปากก็น่าจะมีสตรีไม่น้อยยอมขึ้นเตียงกับเขา

เมื่อทางเลือกของมู่หรงเฉินมีมากมาย โอกาสที่หมอนั่นจะผิดคำพูดแย่งชิงบุตรที่เกิดจากผู้หญิงที่ตัวเองเกลียดชังก็ลดน้อยลง

“ถ้าคุณหนูต้องการบุตร เหตุใดถึงมีหาบุรุษดีๆ สักคน...”

“ข้ามิได้ต้องการสามี”

“ตอนนี้ผ่านมาสี่วันแล้ว ท่านแม่ทัพยังมิกลับมา ไม่แน่ว่าอาจจะเปลี่ยนใจ...”