6 แค่ละครฉากหนึ่ง

เมื่อรถม้าเคลื่อนเข้าใกล้ตลาด เสียงพ่อค้าแม่ค้าที่ร้องเรียกลูกค้าอยู่หน้าร้าน มีเสียงของบุรุษและสตรีวัยใสกำลังคุยหยอกเย้ากัน และมีเสียงของเด็ก ๆ ดังเจี๊ยวจ๊าวผ่านเข้ามาในรถม้า

จ้าวหาลู่ เปิดผ้าม่านขึ้นเล็กน้อยเพื่อดูบรรยากาศข้างทาง มีร้านค้า ขายของเกลือบ ทุกประเภทมากมายตั้งเรียงรายเต็มทั่วทั้งสองฝั่งของถนนสายนี้ บรรยากาศคึกคักสมกับเป็นเมืองที่เจริญแล้ว

ลมสายหนึ่งพัดมาแผ่วเบาพัดพาเอากลิ่นอาหารอันหอมหวนน่าลิ้มลองชวนให้น้ำลายสอ นางเผลอสูดอากาศเข้าเต็มปอด และเผลอกลืน น้ำลายลงคอ สายตาสอดส่องถึงต้นตอของกลิ่น ไม่นานก็พบเป็นเหลาอาหารขนาดใหญ่เนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากมาย ทั้งบุรุษ และสตรี รวมถึงขุนนางน้อยใหญ่มากมาย ที่พาครอบครัวมาทานอาหาร ข้าง ๆ มีร้านน้ำชาขนาดปานกลางที่ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของใบชา รอยยิ้มน้อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าสวย

' คงต้องขอชิมอาหารเลิศรสของที่นี่ซักหน่อยแล้วละ '

การกระทำต่าง ๆ ของนางอยู่ในสายตาของใครอีกคนตลอดเวลา เขากลัวว่าน้ำลายนางจะย้วยลงมาซะก่อนจึงสั่งให้หยุดรถ

" หยุดรถ " เป็นท่านแม่ทัพที่สั่งหยุดรถม้า ' นี่ท่านแอบอ่านใจข้างั้นหรอถึง ได้รู้ว่าข้าอยากลงตรงนี้ '

" อะ..นี่ " เขายื่นตั๋วเงินให้นาง

" เผื่อเจ้ามีของที่อยากได้ ขาดเหลืออะไรก็บอกข้า คิดซะว่าข้าคือพี่ชายอีกคน "

" ขอบคุณเจ้าค่ะ " 'ถึงข้าจะไม่ยากได้พี่ชาย แต่มีคนพร้อมเปทั้งทีจะไม่รับได้ไง '

" แล้วอีกเรื่องเจ้าคงต้องร่วมเล่นละครกับข้าสักเล็กน้อย....ต่อหน้าฝูงชนเราต้องทำเป็นคู่สามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียวกัน " นางพยักหน้ารับเป็นเชิงว่าแล้วใจแล้ว เขาซ่อนแววตาเจ้าเล่ห์ไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ก่อนก้าวลงจากรถม้า

เมื่อรถม้าของจวนแม่ทัพมาจอดผู้คนรอบข้างจึงหันมาให้ความสนใจกันเป็นอย่างมาก ร่างสูงสง่าอยู่ในชุดพิธีการอย่างเต็มยศ ก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม ใบหน้าคมเข้ม หล่อเหลา ยื่นมือหนาออกไปรับมือเรียวบางไว้ในอุ้งมือใหญ่อย่างทนุถนอม แววตาออนโยนนี้มีให้แค่สตรีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น เป็นภาพที่หาชมได้ยาก สร้างความประทับใจแก่ผู้ที่พบเห็น เมื่อลงมายืนคู่กันแล้วดั่งคู่สวรรค์สร้าง หนึ่งบุรุษผู้หล่อเหลาทนงองค์อาจ หนึ่งสตรีผู้เรียบร้อยอ่อนหวาน ชุดสีเข้มที่นางใส่ขับผิวให้ขาวราวกับหยก ยิ่งทำให้นางสง่างามขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ เป็นที่อิจฉาของคนโสดที่พบเห็น

" ลู่เอ๋อ วันนี้พี่ต้องเข้าวังฯ คงทำธุระเป็นเพื่อนเจ้ามิได้แล้ว " มือใหญ่กุมมือบางไม่ยอมปล่อย นางเงิยหน้าช้อนสายตาหวานสบสายตาคมของเขา พร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน

" ข้าเข้าใจเจ้าคะท่านพี่ ท่านอย่าได้กังวนไป " เขายกมืออีกข้างที่ยังว่างอยู่ขึ้นมาเกี่ยผมทัดหูให้นาง

" ลู่เอ๋อของพี่น่ารักที่สุดแล้ว "

" ไปได้แล้วเจ้าค่ะ สายแล้ว " นางเอ่ยปากไล่เขาพร้อมทำท่าทีเอียงอาย

" อืม..งั้นข้าไปนะ "

" อาเต๋อ ดูแลฮูหยินน้อยให้ดี " เขาหันไปสั่งอาเต๋อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ห้าวชวน และเจียวซิน และกำลังจะก้าวขึ้นรถม้า

" เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะท่านพี่ " เขามองหน้านางเป็นเชิงถาม

" มือเจ้าค่ะ " เขาเองก็ดูเหมือนพึ่งรู้ตัว แต่ก็ไม่ได้ปล่อยมือในทันที ทำเหมือตัดใจปล่อยนางไว้คนเดียวไม่ได้ แล้วจึงค่อย ๆ ปล่อยมือออก ทำหน้าละห้อยก่อนขึ้นรถม้าไป

' เอารางวัลออสการ์ไปเลยค่ะ แสดงได้เนียนเกิน จนหัวใจดวงน้อยของข้าเต้นผิดจังหวะ มันเป็นแค่การแสดงท่องไว้ ห้ามหวั่นไหวเด็จขาด ข้าเป็นแค่น้องสาวเท่านั้น '

" ถ้าข้าไม่รู้จักพวกท่านข้าคงคิดว่า ท่านเป็นคู่รักข้าวใหม่ปลามัน ที่น่าอิจฉาที่สุดเลยเจ้าค่ะ ฮูหยิน " เจียวซินพูดออกมาอย่างที่ใจคิด อาเต๋อ ก็พยักหน้าเห็นด้วย

" มาเถอะข้าหิวแล้ว " ' จะพูดทำไมแค่นี้ข้าก็อายจะตายอยู่แล้ว '

จ้าวฟางลู่จึงเดินหนีเข้าไปในเหลาอาหารด้วยความเขินอาย โดยไม่รอบุคคลทั้งสองทำให้พวกเขาทำได้แค่รีบตามมา และยังไม่วายตะโกนตามหลังมาอีก

"เอ๋ !! ทำไมท่านหน้าแดงละ ท่านไม่สบายหรือเปล่าฮูหยิน ฮูหยินเจ้าคะรอข้าด้วย "