ตอนที่ 6 ขอโทษ

คืนนั้น 

มู่หรงเซียวฝันเห็นชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ริมศาลาไม่ไกลนัก เขากำลังมองดอกอวี้หลานผลิบานในมือด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ท่ามกลางฝนโปรยปราย

ไม่ว่านางจะมองออกไปผ่านหน้าต่างเรือนใหญ่ครั้งใดมักเห็นชายคนนั้นนั่งเล่นใต้ต้นอวี้หลานอยู่เสมอ ในใจเศร้าสร้อยรับรู้ได้ว่าเขาคิดถึงเสิ่นอวี้หลานที่จากไปเมื่อหลายปีก่อน

มู่หรงเซียวมองใบหน้าหยางเสวี่ยเฟยด้วยความหวังเต็มเปี่ยมว่าเสี้ยวหนึ่งในหัวใจของเขาจะมีนางอยู่ในนั้นบ้าง หากแต่รอมาทั้งชีวิตแล้วจึงได้รู้ว่าไม่มีทางสมหวังทำได้แค่เพียงบอกบุตรชายเพียงคนเดียวด้วยสีหน้าขมขื่น

“หยางหยาง เจ้าช่วยฝังร่างของแม่ไว้ข้าง ๆ พ่อของเจ้าได้หรือไม่”

หยางเสวี่ยอิงโอบกอดมารดาแล้วพยักหน้า “ข้าสัญญาขอรับ ไม่ว่าท่านพ่อจะคัดค้านอย่างไร ข้าจะทำตามที่ท่านแม่สั่งเสียเอาไว้ให้ได้”

“อืม…” นางลูบศีรษะบุตรชายแล้วบอกว่า “หากพ่อเจ้ารู้เรื่องนี้คงไม่ยอมหรอก”

เมื่อเป็นเช่นนั้น มู่หรงเซียวจึงฝืนร่างกายของตัวเอง ไม่ยอมเป็นคนที่จากไปก่อนใครคนนั้น ตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ได้แต่เฝ้ามองหยางเสวี่ยเฟยจากหน้าต่างเรือนใหญ่เพราะหากเข้าใกล้เขาเมื่อใดคงทนไม่ได้เพราะสีหน้าของอีกฝ่ายแสดงออกชัดเจนว่าเกลียดนางเข้ากระดูกดำ

เช้าวันหนึ่ง หญิงชรายังคงนั่งอยู่ริมหน้าต่างเช่นเคย ค่อย ๆ เห็นว่าหยางเสวี่ยเฟยกำลังเดินมานั่งเล่นตรงต้นอวี้หลานเหมือนทุกวัน หัวใจเจ็บแปลบจนน้ำตารื้นขึ้นมาทันใด

ดวงตาสีทับทิมมองภาพเบื้องหน้าด้วยหัวใจอ่อนล้าพลางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าหยางเสวี่ยเฟยค่อย ๆ เอนหลังนอนพิงเสาศาลาไม้ หลับตาลงช้า ๆ พลันมือข้างที่ถือดอกอวี้หลานร่วงหล่น

มู่หรงเซียวถอนหายใจเฮือกใหญ่พึมพำแผ่วเบา “ท่านพี่ยังคงรักนางจวบจนลมหายใจสุดท้าย”

ครั้นสัมผัสได้ว่าหยางเสวี่ยเฟยหลับใหลไปครานี้ไม่อาจฟื้นคืน ร่างกายของนางพลันหมดเรี่ยวแรงค่อย ๆ เอนศีรษะฟุบหลับหวังในใจว่าหยางเสวี่ยอิงจะทำตามคำสั่งเสียว่าจะฝังร่างของนางไว้ข้างหลุมศพของเขา

อย่างน้อยข้าก็ได้หลับใหลอยู่เคียงข้างท่านพี่ตลอดกาล พลันลมหายใจเฮือกสุดท้ายค่อย ๆ แผ่วเบาจนนิ่งสงบในที่สุด

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่ายามดึกทำให้มู่หรงเซียวสะดุ้งตื่น แก้มสองข้างอาบน้ำตาเพราะความฝันเศร้าสร้อย นางปาดน้ำตาแล้วสูดจมูกทำท่าทีขึงขัง

“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าต้องเสียน้ำตาเพราะเขาอีกแล้ว มู่หรงเซียว!” 

เปรี้ยง! ฟ้าผ่าลงมาอีกรอบจนเจ้าตัวตกใจ เมื่อถูกปลุกให้ตื่นเช่นนั้นแล้วก็นอนไม่หลับไปโดยปริยายทำให้มีโอกาสได้นั่งคิดทบทวนว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตใหม่เจ้าของร่าง

“มู่หรงเซียว เจ้าไม่มีความฝันอย่างอื่นนอกจากเป็นภรรยาของเขาหรืออย่างไร”

หญิงสาวนั่งนึกรายละเอียดเกี่ยวกับตัวละครมู่หรงเซียวอยู่พักหนึ่ง ไม่รู้ตัวว่าทำไมถึงจำเรื่องราวต่าง ๆ ของนางได้กระทั่งเรื่องราวยิบย่อย

“ใช่แล้ว!” นางตะโกนลั่นด้วยสีหน้าตื่นเต้น “มู่หรงเซียว นางร้ายที่เพียบพร้อมเช่นเจ้าเคยละทิ้งความฝันเพียงเพราะอยากอยู่ข้างกายหยางเสวี่ยเฟยสินะ คราวนี้ข้าจะทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริงให้ได้”

บุตรสาวแม่ทัพใหญ่ได้รับการฝึกฝนด้านธนูจากปรมาจารย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในตำนาน ลูกศิษย์ของเขาทั่วทั้งแคว้นฉินหมิงมีไม่มากนักและหนึ่งในนั้นก็คือนาง ผู้ที่เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะด้านธนูก็ว่าได้แต่เจ้าตัวกลับเลือกหยางเสวี่ยเฟย

คราวนี้ หญิงสาวตั้งใจว่าจะทำให้มู่หรงเซียวได้กลายเป็นหนึ่งในหน่วยหลิ่งเหวินใต้บัญชาการแม่ทัพใหญ่ หากได้ช่วยงานบิดาของนางคงสร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูลได้อย่างแน่นอน

“ท่านพ่อท่านแม่ต้องภูมิใจในตัวข้า” หญิงสาวยิ้มกว้าง สายตามองคันศรที่วางอยู่บนโต๊ะด้านหน้า

ครั้นวางแผนชีวิตตัวเองได้อย่างที่ตั้งใจแล้วก็คลายความกังวลลืมเรื่องหยางเสวี่ยเฟยจนหมดสิ้นแล้วนอนหลับอย่างมีความสุขจนกระทั้งเช้าวันต่อมา

“คุณหนู!” เสียงเมิ่งเซียงยังคงทำให้มู่หรงเซียวไม่อยากตื่นเหมือนเดิมพลางคิดในใจว่าคราวนี้ไม่น่าใช่คนผู้นั้นหรอก ในเมื่อนางตัดขาดกับเขาไปแล้ว ป่านนี้คงดีใจกระโดดโลดเต้นอยู่ที่จวนสกุลหยางโน่น

“…”

“คุณหนูเสิ่นมาเยี่ยมเจ้าค่ะ”

ดวงตาสีทับทิมมองสาวใช้ตรงหน้านึกว่าหูแว่ว “เจ้าบอกว่าใครมานะ”

“คุณหนูเสิ่นอวี้หลานมาเยี่ยมเจ้าค่ะ” เมิ่งเซียงย้ำเสียงดังฟังชัด สายตามองไปที่ขาของเจ้านาย “ยังเจ็บมากไหมเจ้าคะ”

หญิงสาวยกขาขึ้นลงให้คนตรงหน้าดู แสบเล็กน้อยไม่ถึงตายแล้วยิ้มกว้างบอกให้นางช่วยแต่งตัวจะได้ไปพบเสิ่นอวี้หลานที่ศาลาในสวน

ก่อนหน้านั้น คุณหนูสกุลเสิ่นเพิ่งฟื้นไข้เพราะแช่น้ำเย็นค่ำคืนนั้นนานเกินไป นางมองคนที่นั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงแล้วเอ่ยว่า “ท่านพี่เสวี่ยเฟย สีหน้าของท่านอิดโรยเช่นนี้ ได้นอนพักผ่อนบ้างหรือไม่”

“เจ้าไม่ต้องห่วงข้าหรอก” น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยตอบพลางถามด้วยความเป็นห่วง “ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง”

ครั้นพูดคุยถามไถ่ไปพักหนึ่ง เสิ่นอวี้หลานก็ดุคนเป็นพี่ชายว่า “เหตุใดท่านพี่จึงทำเช่นนั้น”

“…” 

“ข้าบอกท่านแล้วว่าคืนนั้นคุณหนูสกุลมู่มาช่วยข้า ถึงข้าจะบอกท่านไม่ได้ว่าผู้ใดเป็นคนรังแกข้าแต่เฮ้อ… ท่านพี่ต้องรีบไปขอโทษนาง” เสิ่นอวี้หลานขยับตัวคิดลุกขึ้นไปแต่งตัวแล้วจัดเตรียมสมุนไพรไปขอโทษบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ที่ทำให้ถูกลงโทษ

“เจ้าจะไปไหน”

“จวนสกุลมู่เจ้าค่ะ” นางตอบด้วยสีหน้ากังวล 

“แต่เจ้าเพิ่งฟื้น เอาไว้ให้หายดีก่อนค่อยไปไม่ได้หรือ” ชายหนุ่มเป็นห่วงกลัวว่านางจะล้มพับไปอีก

“ท่านพี่เสวี่ยเฟย ข้าได้ยินมาว่าแม่ทัพใหญ่กับฮูหยินไม่อยู่จวนหลายวัน คุณหนูมู่คงอยู่เพียงลำพัง ถูกลงโทษด้วยหวายสิบไม้น่าจะเจ็บมากนัก ต้องรีบรักษาก่อนอาการทรุด ทั้งยังต้องระวังไม่ให้เกิดแผลเป็นอีกด้วย” หญิงสาวพูดตามความชำนาญเพราะสืบทอดวิชาการแพทย์จากบิดาที่ล่วงลับไปแล้ว

“นางไม่เป็นอันใดมากหรอก” เขาเอ่ยเช่นนั้นเพราะคิดว่าอาการของมู่หรงเซียวไม่ได้หนักหนา สิ่งที่เขาเห็นอาจเป็นแค่การหลอกลวงของนาง ทำให้เขารู้สึกผิดที่ทูลเรื่องนี้ อีกทั้งองค์หญิงคงไม่คิดทำอะไรบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ให้วุ่นวายกระมังเพราะใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าเขารักบุตรสาวเพียงคนเดียวของตนมากแค่ไหน

หากรู้ว่านางบาดเจ็บรุนแรงอย่างที่อีกฝ่ายบอกอาจถึงขั้นยกทัพปิดล้อมเมืองหลวงกดดันให้ฮ่องเต้ลงโทษองค์หญิงก็เป็นได้

“เหตุใดจึงใจร้ายกับนางนัก” เสิ่นอวี้หลานถามด้วยความสงสัย

“ข้าไม่ได้ใจร้ายกับนางเสียหน่อย”

“เฮ้อ… นางอาจจะไม่ชอบหน้าข้า ทั้งยังเคยกระทบกระทั่งกันแต่ว่าเรื่องใดที่นางไม่ได้ทำ ท่านจะกล่าวโทษนางไม่ได้”

“แต่…”

“หากท่านไม่ไปกับข้า ข้าไปคนเดียวก็ได้เจ้าค่ะ” หญิงสาวมองคนตรงหน้าไม่วางตาแล้วเดินนำโดยไม่รอ

ครั้นมาถึงจวนสกุลมู่ บุตรสาวเจ้าของจวนจึงอนุญาตให้เข้ามาเยี่ยมถึงในเรือนเพราะขี้เกียจเดินกะเผลกไปต้อนรับ ดวงตาสีทับทิมไม่ยอมมองว่าใครบางคนตามหลังเสิ่นอวี้หลานมาด้วย ทำราวกับเขาไม่มีตัวตนเสียอย่างนั้น

“คุณหนูมู่ ข้าขอดูบาดแผลได้หรือไม่เจ้าคะ” 

“หากมาเพราะเรื่องนี้ อย่าได้เป็นกังวลเลย” มู่หรงเซียวส่ายหน้าไม่ยอมให้นางดูแผล รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นหมอยาที่เก่งกาจแต่ไม่อยากข้องเกี่ยวกับพวกเขาอีกแล้ว

“ข้าต้องขอโทษแทนท่านพี่ด้วย ไม่นึกว่าจะเข้าใจผิดไปมากเพียงนั้น หลังจากรักษาคุณหนูเรียบร้อยแล้ว ข้าจะไปพบองค์หญิงเพื่อแก้ไขเรื่องเหล่านี้เจ้าค่ะ” เสิ่นอวี้หลานรู้สึกผิดยิ่งนัก สายตามองคนตรงหน้าไม่วางตาจนมู่หรงเซียวรู้สึกได้ว่า สมแล้วที่เป็นนางเอกของเรื่อง นิสัยดี อ่อนโยน ใครเล่าจะไม่หลงรัก หากข้าดื้อดึงไม่ยอมให้เจ้ารักษา เรื่องวันนี้คงไม่จบลงง่าย ๆ สินะ

“อย่าฟื้นฝอยหาตะเข็บเลย ข้าไม่อยากวุ่นวายเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง” สีหน้าหญิงสาวดูฉุนเฉียวเล็กน้อยตามประสานางร้าย นางกล่าวกับเสิ่นอวี้หลานยืนยันว่าไม่ต้องการสิ่งใดจากอีกฝ่าย หากเป็นไปได้ก็แยกย้ายไม่ต้องพบกันอีกจะดีกว่า

สุดท้ายแล้ว มู่หรงเซียวก็ทนการรบเร้าของนางเอกแสนดีไม่ไหว ยอมให้หมอยารักษาแต่โดยดี ทันทีที่เห็นบาดแผลเสิ่นอวี้หลานทำหน้านิ่วมองชายหนุ่มที่ยืนตะลึงงัน

“ท่านพี่จะไม่พูดอะไรสักหน่อยหรือ” หมอหญิงถามเสียงเข้ม “เห็นหรือไม่ว่าเกิดอันใดขึ้นกับนาง”

มู่หรงเซียวได้ยินเช่นนั้น ไม่อยากได้ยินเสียงหยางเสวี่ยเฟยจึงพูดตัดบท “คุณหนูเสิ่นอย่ารบเร้าคนผู้นั้นนักเลย เจ้าเองรีบรักษาข้าแล้วกลับไปได้หรือไม่ เราสองคนใช่ว่าสนิทสนมกันเสียเมื่อไหร่”

คนได้ฟังถอนหายใจแล้วลงมือรักษาบาดแผลด้วยความตั้งใจ คิดว่าอย่างน้อยจะดูแลนางจนกว่าจะหายดีเพื่อไถ่โทษแทนใครบางคน

ทว่า หลังจากนั้น หยางเสวี่ยเฟยตามเสิ่นอวี้หลานมาที่จวนสกุลมู่ทุกครั้งแต่ไม่อาจปริปากพูดสิ่งใดกับเจ้าของเรือนได้เพราะนางมักเมินหน้าหนีทำทีไม่รู้จักเขาเสียอย่างนั้น

ในใจของเขากำลังสับสนอย่างหนักว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นการเสแสร้งของนางหรือไม่จนกระทั่งได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ให้ติดตามคนสกุลมู่อย่างใกล้ชิดเพราะได้ข่าวมาว่าพวกเขากำลังสะสมกองกำลังเพื่อกระทำบางอย่าง

หากเป็นไปได้ให้จับตาดูบุตรสาวเพียงคนเดียวแล้วทำให้นางกลายเป็นหลักประกันเพื่อที่แม่ทัพใหญ่จะไม่กล้าลงมือทำอันใดที่เสี่ยงต่อชีวิตของนาง