ตอนที่ 7 จับตาดูทุกฝีก้าว

แม่ทัพใหญ่พักอยู่ที่เยว่จวนได้ไม่นานก็ถึงเวลาที่ต้องกลับไปประจำการที่เมืองต้าหลินตามเดิม เขาเอ่ยถามบุตรสาวว่า “เจ้าไม่คิดกลับไปพร้อมพ่อกับแม่จริงหรือ”

มู่หรงเซียวส่ายหน้าเพราะรู้สึกสนุกสนานกับการเที่ยวเล่นในเมืองหลวงจึงอยากพักผ่อนอยู่ที่นี่ให้หนำใจเสียก่อนพลางทำหน้าออดอ้อนบิดามารดา

“ข้าจะรีบตามไปเจ้าค่ะ”

ในเมื่อบุตรสาวเอ่ยปากเช่นนั้น เขาจึงไม่พูดอันใดมากความเพราะตั้งแต่เกิดจนโตตามใจนางทุกอย่างจนสหายคนสนิทมักกล่าวว่ามู่หรงเซียวกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจเพราะมีบิดาให้ท้าย

“เมิ่งเซียง เจ้าดูแลคุณหนูดี ๆ” ฮูหยินบอกสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างกาย กำชับอีกครั้งหนึ่ง “คอยระวังอย่าตามใจนางมากนัก สิ่งใดที่อันตรายก็รู้จักห้ามปรามนางด้วย”

“เจ้าค่ะฮูหยิน” สาวใช้หันมองหน้าบุตรสาวแม่ทัพใหญ่พลางยิ้มมุมปากเพราะได้รับอนุญาตจากเจ้านายแล้วว่าห้ามได้ทุกอย่างที่อาจก่อให้เกิดอันตราย โดยเฉพาะการห้ามไม่ให้มู่หรงเซียวหาเรื่องอันตรายใส่ตัว

“ท่านแม่…” นางทำตาปริบ ๆ ยิ้มกว้างหน้าระรื่น “ข้าอายุสิบแปดแล้วจะทำตัวดื้อเหมือนเมื่อก่อนได้อย่างไร”

“แต่วันก่อนข้าเห็นกับตาว่าเจ้าปีนกำแพงไปเที่ยวกับเซี่ยหลานเฟิง ข้าไม่เคยเห็นบุตรสาวบ้านไหนทำอย่างเจ้าเลย” ฮูหยินบีบแก้มคนตรงหน้าเล็กน้อย “ลื่นล้มตกลงมาหน้าฟาดพื้น แขนขาหักจะทำอย่างไรเล่า”

“ท่านแม่ไม่ต้องห่วงเพราะว่าข้าปีนเข้าปีนออกจนชำนาญแล้วเจ้าค่ะ อ๊ะ…” นางพูดยังไม่ทันจบกลับต้องร้องลั่นเพราะมารดาบีบจมูกเล็ก ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวจึงได้แต่บอกว่า “ข้าจะระวังตัวไม่ให้บาดเจ็บเจ้าค่ะ”

“เฮ้อ…” บิดามารดาได้ยินเช่นนั้นได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะร่ำลากันอีกครั้งแล้วออกเดินทางไกล

ทว่า สามเดือนต่อมา มู่หลิงอวิ๋นได้รับจดหมายด่วนส่งตรงจากคนของตัวเองที่แฝงตัวสืบข่าวอยู่ในวังหลวงทำให้ได้รู้ว่าฮ่องเต้กำลังจับตามองคนสกุลมู่อย่างใกล้ชิดเพราะเกรงว่าพวกเขาจะใช้กองทัพก่อกบฏ

“เฮอะ” เจ้าตัวหัวเราะในลำคอพลางส่ายหน้าที่อีกฝ่ายคิดเช่นนั้นแล้วบอกเซี่ยหลานเฟิงว่า “เจ้ากลับไปดูแลเซียวเอ๋อร์แทนข้า หากมีเรื่องใดไม่ชอบมาพากลให้รีบพานางหนีมาต้าหลินทันที”

“ขอรับ” มือขวาของแม่ทัพใหญ่รับปาก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะปกป้องคุณหนูของหัวหน้าอย่างสุดชีวิตพลันรีบควบม้ากลับเยว่จวนในพริบตา

ขณะที่เวลานั้น มู่หรงเซียวกำลังเดินเล่นในตลาดเพื่อเลือกซื้อกำยานในร้านค้ากับเมิ่งเซียง นางสังเกตได้ว่าหมู่นี้มีใครบางคนแอบเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ ไม่ว่าจะขยับตัวไปทางใดก็มักสัมผัสได้เสมอว่าเงานั้นติดตามมาด้วยจึงวางแผนกับสาวใช้คนสนิทเพื่อจับคนผู้นั้นให้ได้คาหนังคาเขา

บุตรสาวแม่ทัพใหญ่จึงเดินลัดเลาะเข้าไปในตรอกเล็กข้างร้านขายผ้าไหมที่ลับตาคนพลันทรุดตัวล้มลงกับพื้นทันที

“คุณหนู!” สาวใช้แสดงท่าทีได้สมบทบาท กระวนกระวายร้องเรียกนางพลางเขย่าตัวไปด้วย “คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ ฟื้นสิเจ้าคะ ช่วยด้วย!”

หญิงสาวฟังเสียงฝีเท้าที่กระโดดอย่างแผ่วเบาเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ แล้วเบิกตาโพลงคว้าเสื้ออีกฝ่ายได้ทันท่วงที

“จับได้แล้ว” นางบอกกับสาวใช้ด้วยสีหน้าระรื่นก่อนจะสำรวจคนแปลกหน้าในชุดสีดำอำพรางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าจึงโพล่งถามว่า “ใครส่งเจ้ามา”

มู่หรงเซียวสังเกตมาสักพักแล้วว่าคนตรงหน้าคงมีหน้าที่จับตามองดูนางเพียงอย่างเดียว ไม่ถึงขั้นลงมือทำร้ายใคร ทั้งยังทำตัวกระวนกระวายไม่กล้าตัดสินใจจึงใช้วิธีนี้หลอกล่อให้เขาปรากฏตัว

“…” เขาไม่พูดแต่ก็ไม่กล้าหักข้อมือหญิงสาวแล้วหาทางหนีเพราะถูกกำชับมาว่าให้เฝ้าดูอย่างเดียวและห้ามให้เกิดอันตรายกับบุตรสาวแม่ทัพใหญ่

หญิงสาวเห็นเขาไม่พูดจึงดึงผ้าปิดหน้าออกแล้วยิ้มกว้าง “ข้าจำหน้าเจ้าได้แล้ว คราวนี้บอกข้ามาว่าใครส่งเจ้ามา”

“ข้าไม่บอก”

“ไม่บอกอย่างนั้นหรือ” มู่หรงเซียวไม่พูดเปล่าแต่หยิบมีดสั้นที่พกติดตัวขึ้นมาแล้วจ่อไปที่ลำคอของเขา “ข้ารู้ว่าเจ้าทำร้ายข้าไม่ได้แต่ข้าน่ะจิ้มมีดแหลม ๆ ใส่เจ้าได้นะ”

มู่หรงเซียวคาดเดาว่าคนตรงหน้าคงอายุราว ๆ สิบห้าสิบหกปี หากเป็นคนในสังกัดของใครสักคนก็คงเพิ่งเข้ามาทำงานใหม่จึงกล้าข่มขู่ไปอย่างนั้นแต่ไม่น่าเชื่อว่าได้ผลเป็นอย่างดีเพราะเจ้าตัวเริ่มลนลานทำอะไรไม่ถูก

“คุณหนู…” เด็กหนุ่มทำหน้ามุ่ยยอมบอกบางส่วนเผื่อว่าคุณหนูสกุลมู่จะใจดีปล่อยเขาไป “หัวหน้าส่งข้ามาเฝ้าคุณหนูขอรับ”

“หัวหน้าเจ้าเป็นใคร มีเรื่องอันใดกับข้าทำไมจึงไม่มาเผชิญหน้ากันตัวต่อตัว” หญิงสาวหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะช่วงหลายวันมานี้เหมือนมีสายตาจ้องมองตลอดเวลาจนไม่เป็นตัวเอง

“เอ่อ…”

“ใคร…” นางคาดคั้นสีหน้าจริงจังสมกับเป็นบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ มือกำเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่นไม่ยอมให้หนีหาย

“รองแม่ทัพหยางขอรับ” เจ้าตัวจำใจพูดเพราะโดนข่มขู่ เพิ่งเข้าหน่วยมาได้ไม่นานกลับต้องรับหน้าที่อันยิ่งใหญ่จึงไม่รู้ว่าควรรับมือกับสถานการณ์นี้อย่างไร

“หยางเสวี่ยเฟยหรือ” 

มู่หรงเซียวอุตส่าห์สาบานกับฟ้าดินว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกแล้วแต่เห็นทีเนื้อเรื่องในนิยายก็คงต้องดำเนินไปตามต้นฉบับจนกว่าจะถึงวันนั้นกระมัง

พอคาดคั้นความจริงมากเข้าจึงได้รู้ว่าสกุลมู่กำลังอยู่ในสถานะเฝ้าระวัง นางจึงปล่อยเด็กหนุ่มคนนั้นให้เป็นอิสระ

“อาเหลียง เจ้ากลับไปบอกเจ้านายเถอะว่าข้าไม่ชอบให้ผู้ใดมาวุ่นวายกับชีวิตข้า อย่าได้ส่งคนมาเฝ้าดูข้าอีก” 

“คุณหนูสกุลมู่อย่าใจร้ายกับข้าเลยขอรับ หากกลับไปจวนรองแม่ทัพมือเปล่า ทั้งยังถูกคุณหนูจับได้แบบนี้แล้ว ข้าคงโดนหัวหน้าไล่ออกแน่ ๆ” เสิ่นจื้อเหลียงหน้าเศร้า ท่าทางใสซื่อบริสุทธิ์เสียจนนางพลอยเอ็นดูไปด้วย ไม่ต้องคาดเดาอะไรให้มากความ เจ้าเด็กคนนี้คงเป็นคนที่เขารับมาเลี้ยงดูพร้อมฝึกให้เป็นทหารในสังกัดของตัวเองเป็นแน่

“เฮ้อ… ข้าจะทำอย่างไรดีเล่าเมิ่งเซียง” แม้น้ำเสียงทำเหมือนครุ่นคิดแต่แท้จริงกลับตัดสินใจได้แล้ว 

ไหน ๆ จวนสกุลมู่ก็เงียบเหงา ทั้งบิดามารดาหรือเซี่ยหลานเฟิงก็ไปอยู่เมืองต้าหลินกันหมด เห็นทีมีเด็กหนุ่มเป็นเพื่อนเล่นน่าจะสนุกขึ้นกว่าเดิม

“คุณหนูยิ้มเช่นนี้แล้วยังจะถามข้าอีกหรือเจ้าคะ” นางหรี่ตามองเจ้านายรู้ทันเพราะอยู่ด้วยกันมานาน 

“อาเหลียง เจ้าบอกว่าไม่มีครอบครัวใช่หรือไม่ หากถูกรองแม่ทัพไล่ออกคงลำบากน่าดู”

“คุณหนูได้โปรดเมตตา ลืม ๆ ไปได้หรือไม่ว่าข้ากำลังตามเฝ้าคุณหนูอยู่” ดวงตาใสซื่ออ้อนวอนให้คนตรงหน้าเห็นใจ

เสิ่นจื้อเหลียงใจเต้นตึกตักไม่คิดเลยว่าเส้นทางการทำงานของตนจะจบลงง่ายดาย เพียงแค่คิดถึงชีวิตที่อัตคัดก่อนหน้านี้ที่ต้องอดมือกินมื้อ ไร้ที่นอนเป็นหลักแหล่งก็ทำให้เศร้าใจจนคอตก

“อาเหลียง” น้ำเสียงที่เรียกด้วยความสนิทสนมเอ่ยขึ้นจนเจ้าตัวแปลกใจ เขาไม่คาดคิดมากก่อนเลยว่าคุณหนูสูงศักดิ์นอกเหนือจากเสิ่นอวี้หลานแล้วยังมีคนอื่นที่เห็นอกเห็นใจคนอนาถาอย่างเขา

“ขอรับ”

“เจ้ายิงธนูเป็นหรือไม่” 

ตั้งแต่เซี่ยหลานเฟิงย้ายตามบิดาของนางไปที่เมืองต้าหลิน มู่หรงเซียวได้แต่ฝึกยิงธนูเพียงลำพัง ไม่มีใครท้าประลองด้วยจึงรู้สึกเหงาหงอยไปบ้าง พอจะฝึกกับเมิ่งเซียง สาวใช้ผู้นี้ก็ไม่ถนัดด้านอาวุธเสียเลย

“ข้ายิงธนูได้ขอรับ รองแม่ทัพรับข้าเข้าหน่วยซิงอวี่ก็เพราะฝีมือยิงธนูของข้าขอรับ” เด็กหนุ่มพูดด้วยสีหน้าภูมิใจ โน้มน้าวให้อีกฝ่ายเชื่อว่าเขาทำอย่างนั้นได้จริง ๆ

“อืม…” ดวงตาสีทับทิมมองลักษณะคนตรงหน้าแล้วยิ้มสดใสเพราะเคยได้ยินข่าวลือมาว่าหน่วยซิงอวี่ของหยางเสวี่ยเฟยมีทักษะชั้นเลิศกว่าผู้ใด ทั้งการสืบหาข่าว ดาบ กระบี่ มีด ธนูหรือกระทั่งยาพิษ 

พวกเขามักปิดบังตัวตนเวลาทำภารกิจตามคำสั่งและไม่เคยมีใครเห็นหน้าค่าตาคนพวกนี้มาก่อน ทว่า เจ้าเด็กตรงหน้า สงสัยจะเข้ามาใหม่จึงลืมกฎข้อนี้ไปเสียสนิท

หากแต่นางไม่ทักท้วงสิ่งใดเพราะกว่าจะเจอคนถูกใจก็หายากจึงเอ่ยปากชวน “อาเหลียง หากเจ้ารักษาสัญญากับข้าได้หนึ่งข้อ ข้าจะไม่ส่งตัวเจ้าคืนรองแม่ทัพแล้วเจ้าก็จะไม่ถูกไล่ออกจากหน่วยด้วย”

“สัญญาสิ่งใดหรือ ข้า…”

“ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอันใด” มู่หรงเซียวรับปาก “ข้อแรกห้ามปริปากบอกผู้ใดว่าข้ายิงธนูได้”

“คุณหนูทำได้จริงหรือขอรับ เก่งยิ่งนัก”

คนถูกชมยิ้มระรื่นในขณะที่เมิ่งเซียงตีแขนเสิ่นจื้อเหลียงดังเพียะ “ยังไม่ทันได้เห็นฝีมือก็เอ่ยปากชมแล้ว คุณหนูไม่ชอบให้ใครมายกยอหรอกนะ”

“ข้าเปล่าเสียหน่อย ข้าเห็นว่าคุณหนูหูตาว่องไว รู้ว่าถูกคนแอบสะกดรอยตาม ทั้งยังจับตัวข้าได้อย่างง่ายดาย หากยิงธนูได้ก็คงเก่งไม่น้อย” แม้ว่ายังเป็นเด็กใหม่ของหน่วยซิงอวี่แต่ก็พอแยกแยะความสามารถของคนได้เล็กน้อย

“ตาถึงยิ่งนัก” นางตบบ่าคนตรงหน้าแล้วพูดว่า “กฎข้อแรกเจ้าจงจำให้ดีว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องความสามารถของข้ากับผู้ใด ต่อให้รองแม่ทัพคาดคั้นทรมานเจ้าก็ห้ามปริปากพูด ส่วนข้อที่สอง…”

“ไหนบอกว่าหนึ่งข้อขอรับ” เสิ่นจื้อเหลียงเอ่ยค้านทันใด

“เมิ่งเซียง จับตัวไปส่งรองแม่ทัพ”

“ไม่ขอรับ คุณหนูอย่าได้ถือโทษโกรธข้า”

มู่หรงเซียวหัวเราะลั่นถูกใจคนตรงหน้ายิ่งนักเหมือนได้น้องชายเพิ่มมาอีกคน

“ข้อที่สอง เจ้าต้องฝึกยิงธนูเป็นเพื่อนข้าทุกวันห้ามขาด”

“หือ…” เขานึกสงสัยได้แต่มองหน้าไม่กล้าถาม

“ห้ามบอกเรื่องนี้กับรองแม่ทัพด้วย เอาเป็นว่าเรื่องเกี่ยวกับข้าและธนู เจ้าห้ามพูด” นางสั่งอย่างเด็ดขาด นอกเหนือจากเรื่องนั้นจะรายงานอะไรก็ตามใจเพื่อไม่ให้หยางเสวี่ยเฟยจับได้

นับจากนั้นมา เสิ่นจื้อเหลียงแทบกลายเป็นคนของจวนสกุลมู่เพราะถูกลากไปฝึกธนูบ้าง เที่ยวป่าไผ่บ้างหรือเดินเล่นที่ตลาดในเมืองราวกับเป็นองครักษ์ส่วนตัวบ้าง ในแต่ละวันจึงมีเรื่องรายงานหยางเสวี่ยเฟยไม่ซ้ำยกเว้นเรื่องธนูอย่างที่สัญญา

“เมิ่งเซียง เจ้าเตรียมของครบหรือไม่” มู่หรงเซียวเอ่ยถาม สายตามองหาเครื่องเคียงทำอาหารมื้อเย็น

“เกือบแล้วเจ้าค่ะ ข้าให้อาเหลียงไปหาเครื่องเทศมาเพิ่ม เดี๋ยวสักพักคงมาถึงเจ้าค่ะ” 

เวลานี้ พวกเขาสามคนกำลังช่วยกันทำอาหารเหมือนอย่างเคย ลักษณะนิสัยเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยสนิทสนมกันมากขึ้นในทุก ๆ วัน

ครั้นทำอาหารแต่ละมื้อเสร็จเรียบร้อยก็นั่งทานอาหารด้วยกันพลางเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้อย่างสนุกสนาน บรรยากาศในจวนสกุลมู่จึงดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

เดิมทีมู่หรงเซียวมักตามบิดาไปที่เมืองต้าหลินแต่เพราะปักใจรักหยางเสวี่ยเฟยจึงยอมอยู่ในเมืองหลวง หากแต่ครั้งนี้นึกอยากเที่ยวเล่นเทศกาลต่าง ๆ ในเมืองหลวง อีกทั้งยังรู้สึกเหมือนถูกรั้งเอาไว้ สุดท้ายแล้วนางจึงอยู่ที่นี่ต่อสักพักหนึ่งเสียอย่างนั้น

ขณะที่กำลังพูดคุยเรื่องฟ้าฝน เสียงประตูบานใหญ่เปิดออก สาวใช้นางหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานเจ้าของบ้านด้วยสีหน้าดีใจ

“คุณหนู หัวหน้าเซี่ยมาเจ้าค่ะ”

มู่หรงเซียวยิ้มกว้างกว่าเดิมรีบวิ่งไปที่หน้าจวนโดยพลันแล้วสวมกอดชายหนุ่มร่างสูงด้วยความคิดถึง

“เฟิงเกอ!”

เซี่ยหลานเฟิงถอนหายใจเฮือกใหญ่กระแอมไอเรียกสติคนตรงหน้า “คุณหนูจะมากอดข้าเช่นนี้ไม่ได้แล้วนะขอรับ เราสองคนไม่ใช่เด็กเสียหน่อย”

“ข้าคิดถึงท่านมากเลยเฟิงเกอ” 

“…” เจ้าตัวพูดไม่ออกแต่อมยิ้มจนเมิ่งเซียงจ้องหน้า ต้องรีบแกะร่างบางออกจากตัวเองแล้วหันไปมองเด็กหนุ่มข้าง ๆ สาวใช้คนสนิทราวกับอยากรู้ว่าเขาเป็นผู้ใด

“เอ่อ เสิ่นจื้อเหลียง เด็กใหม่หน่วยซิงอวี่” มู่หรงเซียวรีบอธิบายให้คนตรงหน้าฟัง “แต่ว่าตอนนี้เขาฝึกยิงธนูเป็นเพื่อนข้าทุกวัน”

“เหตุใดคุณหนูจึงรับคนอื่นเข้าจวนง่ายดายขนาดนั้น ข้ากลับมาเมืองหลวงครั้งนี้เพราะได้รับคำสั่งจากท่านแม่ทัพใหญ่ กำชับไว้ว่าอย่าได้ไว้ใจหยางเสวี่ยเฟย” เขาพูดไปตามตรง สีหน้าจริงจัง สายตาจับจ้องเสิ่นจื้อเหลียงจนอีกฝ่ายรู้สึกหนาวยะเยือก

“เฟิงเกอ อย่าได้กังวลไป เจ้าเด็กนี่น่ะไว้ใจได้” นางกอดคนตรงหน้าอีกครั้งแล้วถามว่า “เฟิงเกอ ครั้งนี้จะอยู่ที่เยว่จวนอีกนานหรือไม่”

“…” เจ้าตัวไม่ตอบเพราะหากได้รับคำสั่งว่าต้องกลับไปที่เมืองต้าหลินก็คงต้องทำตามคำสั่งนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“อยู่นาน ๆ ไม่ได้หรือ ข้าไม่มีเพื่อนเล่น” เสียงออดอ้อนเหมือนทุกครั้งกำลังทำให้เขาใจอ่อน

เมิ่งเซียงกระแอมไอครั้งหนึ่งเป็นสัญญาณเพราะต่างคนต่างชอบลืมไปว่าเวลานี้ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว กอดแนบชิดเช่นนี้มีแต่ทำให้ผู้อื่นสงสัย ในขณะที่เสิ่นจื้อเหลียงยืนอ้าปากค้างไม่คิดว่าบุตรสาวแม่ทัพใหญ่จะเป็นกันเองกับลูกน้องของบิดามากเพียงนี้

“เฟิงเกอ ท่านมาพอดีเลย ข้าทำน้ำแกงเนื้อเอาไว้ รีบไปกินก่อนดีกว่า” หญิงสาวหันไปหาเมิ่งเซียงพร้อมส่งสายตาบอกว่าต้องทำอย่างไรให้มือขวาของแม่ทัพใหญ่คลายความกังวลใจ แต่เพียงแค่ได้ยินว่าคุณหนูทำน้ำแกงเนื้อเอาไว้ดวงตาของเขาก็เป็นประกายรีบเดินตามสาวใช้โดยไม่ต้องเอ่ยคำใดอีก

พลันเสียงเล็ก ๆ เอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจว่า “คุณหนู ข้ารายงานเรื่องเมื่อครู่ได้หรือไม่”

“ตามใจเจ้า” มู่หรงเซียวคิดว่าเป็นเรื่องที่เซี่ยหลานเฟิงกลับเข้ามาในเมืองหลวงอาจทำให้หยางเสวี่ยเฟยกระวนกระวายใจเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าบิดาของนางมีแผนลับแอบซ่อนอยู่หรือไม่แต่สิ่งที่เขาถามกลับไม่ใช่เรื่องนี้

“เรื่องที่คุณหนูกอดชายผู้นั้นน่ะหรือขอรับ”

“ปกติเจ้าต้องรายงานเรื่องอย่างนี้ด้วยหรือ” จู่ ๆ นางก็ไม่เข้าใจแล้วว่าขอบเขตงานของเสิ่นจื้อเหลียงครอบคลุมเรื่องใดบ้าง “หัวหน้าสั่งว่าทุกเรื่องนี่ขอรับ ไม่ว่าคุณหนูจะออกไปพบเจอใคร อยู่กับผู้ใด เขาสั่งไว้ว่าห้ามขาดตกบกพร่อง” เจ้าตัวบอกไปตามตรง ทุกวันนี้จึงใช้เวลารายงานเรื่องของคุณหนูสกุลมู่อยู่นานกว่าจะเรียบร้อยเพราะต้องเล่าตั้งแต่เจอหน้าจนถึงเวลาเลิกงาน

มู่หรงเซียวครุ่นคิดแล้วบอกว่า “เรื่องนี้ไม่ต้อง”

“ทำไมหรือ” เด็กหนุ่มสงสัยพาลคิดว่าเป็นสิ่งที่มู่หรงเซียวต้องการเก็บไว้เป็นความลับจึงห้ามให้หัวหน้าของตนรู้อย่างเด็ดขาด บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ฮ่องเต้มีพระบัญชามาก็เป็นได้

ทว่า ความกังวลของเขาช่างเปล่าประโยชน์เพราะมู่หรงเซียวไม่ได้คิดเช่นนั้นจึงตอบไปตามตรงโดยอิงจากสิ่งที่คนผู้นั้นกระทำช่วงให้หลังมานี้

“รองแม่ทัพหยางต้องคิดว่าข้ากำลังประชดประชันเรียกร้องความสนใจจากเขาน่ะสิ ข้าจะทำอันนั้นก็ห้าม คิดจะทำอันนี้ก็ไม่ได้ อาเหลียง... เจ้าก็เห็นไม่ใช่หรือว่าเจอหน้ากันคราใด เขาไม่เคยห้ามปากตัวเองได้เลย ขนาดเจ้ายืนฟังอยู่ไกลจากข้าเป็นหมื่นลี้ยังรู้สึกหูอื้อเพราะคำที่เขาพร่ำบ่นข้า แล้วข้าน่ะ... หูของข้าต้องรับศึกใหญ่หลวงเพียงไหน เจ้าเข้าใจใช่หรือไม่ว่าข้าไม่อยากฟังคำบ่นของเขาอีกแล้ว” 

“ขอรับ” เด็กหนุ่มพยักหน้าทันควันเห็นด้วยโดยไม่มีข้อโต้แย้งเพราะหัวหน้าของเขาทำเช่นนั้นจริง ๆ 

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ หยางเสวี่ยเฟย แม้แต่บิดามารดาข้าหรือเฟิงเกอยังไม่มีใครกล้ากล่าวว่าอันใดข้า มีแต่เจ้านั่นแหละชอบบ่นข้าจนหูชา ข้ามิใช่มู่หรงเซียวคนเดิม เพราะฉะนั้นอย่าคิดว่าข้าจะอดทนเจ้าได้เหมือนนาง