บทที่ 1.2

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองขื่อคานของกระท่อมที่ยังมีริ้วผ้าขาวผูกอยู่ โชคดีที่ร่างนี้ดิ้นรนจนหล่นลงมา หรือจริงๆ อาจจะไม่ใช่โชคดีเพราะนาง...ไม่ใช่ซูเหยียนเล่อ

หยวนเล่อเล่อไม่คาดคิดว่าความตายจะเป็นดังฝันเพียงตื่นหนึ่ง เมื่อครู่ขับรถท่ามกลางสายฝนอยู่ๆ ฟ้าก็ฝ่าลง หญิงสาวตกใจหักพวงมาลัยหลบ ทำให้รถยนต์พุ่งเข้าไปกระแทกขอบสะพาน รถยนต์พลิกคว่ำตกลงมาในแม่น้ำ ตอนที่กำลังดิ้นรนจากเข็มขัดนิรภัย รู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็กลายเป็นว่าที่ดิ้นรนนั้น...ตัวเองกำลังดิ้นรนให้หล่นลงมาจากริ้วผ้าขาวที่ใช้แขวนคอ!!!

ที่ว่าโชคดี...คือซูเหยียนเล่อไม่รู้จักการใช้เงื่อน หาไม่ดิ้นให้ตายก็ไม่มีทางได้ผล โชคร้าย...เจ้าของร่างนี้คงตายไปจริงๆ แล้ว

หญิงสาวมองไปรอบๆ ชะโงกหน้ามองผ่านความมืด สายฟ้ายังคงแปลบปลาบ หมู่บ้านที่ห่างไกลความเจริญนี้ไม่แน่ใจว่าอยู่ส่วนไหนของประเทศ

หญิงสาวเดินกลับไปที่หน้าโต๊ะวางคันฉ่อง กล่องไม้มีเครื่องประดับอยู่จริงๆ แต่รูปร่างของเครื่องประดับนั้นไม่คุ้นตา ปิ่นปักผมเงิน ดอกไม้หยก กำไลหยก ต่างหูอัญมณี ชุดหยกประดับ

หากเป็นสมัยปัจจุบันหยกพวกนี้คงมีค่าควรเมือง เนื้อหยกแวววาวส่งประกาย แถมยังเป็นหยกม่วงแดงที่หายากยิ่ง เห็นชัดว่าเป็นของตกทอด

ใต้หมอนมีถุงเงินสามถุง ถุงแรกเป็นเงินตำลึงทองจำนวนเจ็ดก้อน ซึ่งก็คงนับว่าเป็นเงินเจ็ดตำลึงทอง อีกถุงเป็นตำลึงเงินที่แลกเอาไว้แล้วพร้อมใช้งาน มองผ่านๆ ก็น่าจะถึงหนึ่งร้อยตำลึงเงิน ส่วนที่เหลือยังมีเงินเหรียญเป็นพวงมีทั้งหมดสองพวงซึ่งก็คงเป็นเงินอีแปะ อีกถุงเป็นโฉนดและหนังสือหย่าที่พับๆ รวมกันเอาไว้จนยับย่น นอกจากของเหล่านี้ยังมี...ป้ายชื่อ

มันถูกแกะจากไม้พิเศษชนิดหนึ่ง ลักษณะจำเพาะเจาะจงจึงยากจะเลียนแบบ มีแซ่ ชื่อ และมีตราประทับของเมืองฉงหยาง แคว้นเยวี่ย ...นี่คงเป็นเหมือนบัตรประจำตัวของคนสมัยนี้

“จวนแม่ทัพเซี่ย ท่านปราชญ์ซู แคว้นเยวี่ย เงินตำลึงทอง ตำลึงเงิน โฉนด...” หยวนเล่อเล่อยกสองมือขึ้นกุมขมับ “บ้าเอ้ย!!! แล้วฉันหลุดเข้ามาในอันโดรเมด้าไหนกันเนี่ย!!!”

โชคดีที่ตอนตะโกนฟ้าผ่าลงมาเสียงดังลั่น ดังนั้นประโยคนั้นจึงไม่มีใครในหมู่บ้านได้ยิน...

เช้าวันต่อมาชาวบ้านหลายคนออกมาเดินดูสิ่งที่พายุเมื่อคืนทำลายล้างและหลงเหลือเอาไว้ หยวนเล่อเล่อเองก็เช่นกัน นางเดินออกมาดูก็ยิ่งมั่นใจว่าสถานที่แห่งนี้ไม่มีทางอยู่ในอันโดรเมด้าเดียวกับที่ตนจากมา

ทั้งการแต่งกาย ทั้งการพูดจา ทั้งการเป็นอยู่ นี่ไม่ใช่สิ่งที่โลกซึ่งเต็มไปด้วยสิ่งอำนวยสะดวกสมควรมี

เสียงซุบซิบดังขึ้นทันทีที่หญิงสาวก้าวเดินออกมา

“ได้ยินมาว่านางเป็นบุตรสาวของบัณฑิต”

“บัณฑิตหรือ ไม่ไช่ปราชญ์?”

“เหมือนกันนั่นละ ไม่ใช่สามัญชนเหมือนเราๆ”

“บัณฑิตแล้วอย่างไร ปราชญ์แล้วอย่างไร? ได้ยินว่านางถูกขับไล่มาจากเมืองหลวง ตอนนี้แม้แต่สาวใช้ของนางก็ขโมยของแล้วหนีไป เห็นว่าสัญญาขายตัวก็แอบขโมยไปด้วย นางถูกทอดทิ้งแล้ว”

“อืม ข้ายังกลัวว่านางจะฆ่าตัวตาย โชคดีที่นางไม่คิดสั้น”

“แต่...นางแต่งกายราวกับสตรีที่ออกเรือนแล้ว คงไม่ใช่ไม่มีบุตรแล้วถูกสามีหย่า??”

“นั่นสิ ส่วนใหญ่พวกชนชั้นสูงหรือบัณฑิตก็มักให้ความสำคัญกับทายาทไม่ใช่หรือ นางยังสาวแถมงดงามหรือว่าไม่มีบุตร หาไม่จะถูกขับไล่มายังหมู่บ้านแร้นแค้นไกลถึงเพียงนี้?”

“แต่...หลังจากนี้นางจะเป็นยังไง”

“คุณหนูที่เติบโตมาในห้องหอ ไม่เคยแม้แต่จะตกระกำลำบาก น่าสงสาร”

“นางหมดตัวแบบนี้คงไม่ใช่จะมาเบียดเบียนพวกเรานะ”

“คงไม่หรอก อย่างมากก็คงไปรบกวนท่านหัวหน้าหมู่บ้านโน่น”

“ที่นี่ไม่ใช่เมืองหลวงนี่ แถมไกลจากตัวเมือง นางจะอยู่ได้หรือ บ้านหลังนั้นแม้ใหญ่โตแต่ก็แทบจะไม่ได้ดูแลซ่อมแซม ไม่มีเงินจะอยู่ได้อย่างไร ซ่อมบ้านหลังนั้นอย่างน้อยๆ ก็คงต้องมีสักสามสิบตำลึงเงิน ค่าจ้างซ่อมบ้านอีกข้าว่าคงต้องมีสัก...ห้าสิบตำลึงเงิน”

[1] ไรท์ไม่ได้อ้างอิงเงินจีนโบราณเป๊ะๆ นะคะ ในนิยายค่าเงินจะใช้ตามนี้ค่ะ^^