บทที่ 1.6

ประสบการณ์จากโลกเดิมยี่สิบเจ็ดปีไม่ได้สูญเปล่าจริงๆ ซูเหยียนเล่อมองสองมือของตัวเองที่สั่นเทา หลังเย็บแผลและทำความสะอาดแผลของชายหนุ่มจนเสร็จ

บาดแผลที่แผ่นหลังสดใหม่ ทว่าบนตัวของเขาก็ยังมีบาดแผลเก่าๆ ที่ทั้งหายแล้วและยังไม่หายหลายแห่ง ตามเนื้อตัวมีร่องรอยแผลขูดขีด

มือหยาบกระด้างโดยเฉพาะมือขวา อีกทั้งที่ง่ามนิ้วโป้ง ท้องนิ้วชี้และนิ้วกลางหยาบแข็งสากระคาย คล้ายคนเคย...จับดาบ??

“ใบหน้าแบบนี้เหมาะจะเป็นบัณฑิตมากกว่า คงไม่ใช่...ทหารหรอกมั้ง?” นางส่ายหน้าไล่ความคิดแปลกๆ ออกไป สายตามองหาเสื้อผ้าที่จะสวมให้เขาแทนชุดหนังสัตว์

แต่ว่า...หญิงสาวมีเพียงชุดผ้าฝ้ายของตัวเอง อีกทั้งขนาดก็ไม่มีทางที่เขาจะสวมได้ ที่ทำได้คือห่มผ้าคลุมทับให้เขา จะอย่างไรก็ต้องคอยระวังไม่ให้เขาเป็นไข้ อีกทั้งยังต้องเช็ดตัว ยังดีที่เขามีกางเกงตัวในสวมเอาไว้นอกจากเสื้อกางเกงที่เย็บจากขนสัตว์

...แฮ่ม หรือนางควรเสียดายดี

ยาสมานแผลหมดแล้ว แถมยานั้นก็มีน้อยนิดเพราะนางเอาไว้ใช้ยามฉุกเฉิน ผ้าผันแผลก็ใช้ผ้าสะอาดผืนหนึ่งของนางที่ใช้เป็นผ้าเช็ดหน้า ด้านนอกหิมะตกหนักมากอากาศหนาวเย็น

ที่ทำได้ตอนนี้ก็คือ...ขอให้เขามีชีวิตรอดจนถึงพรุ่งนี้

ช่วงสายของวันต่อมาหญิงสาวออกมาดูเล้าไก่ โรงเก็บผักดอง อาหารแห้ง จากนั้นก็เข้าครัวไปก่อไฟต้มโจ๊ก สมุนไพรบางส่วนที่เก็บมาได้ใช้เคี่ยวออกมาได้ถ้วยหนึ่ง ตอนเดินกลับเข้าไปในห้องก็พบว่าชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งเองแล้ว เขาหน้าซีดขาว ริมฝีปากแห้งผาก

“รู้สึกตัวแล้ว?” นางถือถาดที่มียาและโจ๊กเปล่าไปวาง “กินโจ๊กก่อน”

เขาคว้าผ้านวมเอาไว้ยกขึ้นปิดจนถึงคอ หญิงสาวทำเสียงในลำคออย่างไม่สบอารมณ์ รู้สึกเรื่องราวกลับตาลปัตรเล็กน้อย ท่าทีแบบนี้มันต้องเป็นสาวน้อยถูกลอกคราบ ชายหนุ่มเป็นคนช่วยชีวิต

ทว่านางกลับเป็นฝ่ายรู้สึกว่าตัวเองล่วงเกินสาวน้อยบริสุทธิ์เสียเอง ไม่ยุติธรรมเลย!!!

“ข้าไม่มีเสื้อผ้าของบุรุษ ไว้สายๆ จะไปขอหัวหน้าหมู่บ้านมาให้ เจ้านอนบนเตียงนิ่งๆ ไปก่อน ยังไงก็ยังลงจากเตียงไม่ไหวอยู่แล้ว”

ตอนยื่นมือออกไปหมายแตะหน้าผากเขาวัดไข้ ชายหนุ่มสะดุ้งขยับออก เขา...มองนางสายตาหวาดระแวง มือที่สั่นเล็กน้อยออกมารับชามโจ๊ก เขาดื่มเร็วมากเหมือนไม่กลัวร้อน ดูแล้วคงหิวไม่น้อย

ซูเหยียนเล่อดึงมือกลับ “ยังมี...เอาอีกมั้ย” นางถาม เขา...พยักหน้า

โจ๊กที่นางต้มเอาไว้เหลือพอแค่สี่ชาม และเป็นเขาที่กินจนหมด หญิงสาวส่งถ้วยยาให้เขา เขาดื่มอย่างว่าง่ายจากนั้นส่งถ้วยคืนให้ “ขอบคุณ”

นางพยักหน้า “ชื่ออะไร ...ชื่อแซ่ของเจ้า”

คำถามเดียวแต่ทำให้นางรู้สึกหนักอึ้ง

เขา...ไร้ซึ่งความทรงจำ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร มาจากไหน ชื่ออะไรก็ยังจำไม่ได้

...เล่อเล่อแกเก็บตัวอะไรกลับมาเนี่ย!!!

กว่าจะสบถประโยคนั้นออกมาก็สายไปแล้ว เพราะหญิงสาวไม่ใจแข็งพอที่จะไล่เขาออกไป ดังนั้นจึงเรียกชายหนุ่มที่นางเก็บกลับมาว่า ‘อาซาน[1]’

[1] 山 ซาน แปลว่าภูเขา