บทที่ 1.5

อากาศเริ่มหนาวเหน็บเป็นสัญญาณว่าหิมะกำลังจะตก ซูเหยียนเล่อส่งบรรดาเด็กๆ กลับบ้านเสร็จก็แต่งตัวให้รัดกุมจากนั้นคว้ามีดกับตะกร้าแบกขึ้นหลัง

นางอยากขึ้นเขาไปตัดไม้ไผ่สักท่อนมาทำราวตากผ้า อันที่มีนางใช้ตากด้านนอก แต่ช่วงหิมะตกจะต้องตากในลานกระท่อม ดังนั้นนางอยากทำอันใหม่ขึ้นมา

มองเห็นเนินเขาดูเหมือนไม่ไกล แต่พอเดินเข้าจริงกลับทำเอาหญิงสาวถึงกับเหนื่อยหอบ ป่าไผ่นี้อยู่ไม่ไกล... ที่บอกไม่ไกลนั่นเพราะความคุ้นชิน สำหรับนาง...มันไกลมาก!!!

ชาวบ้านเดินสวนกับนางสองสามคน หญิงสาวทักทายส่งเสียงทักทาย พวกเขาบอกให้นางระวังรีบไปรีบกลับ เนื่องจากอากาศเย็นมากอีกไม่นานหิมะน่าจะตกแล้ว

ซูเหยียนเล่อรีบเดินจากนั้นตัดไม้ไผ่ที่ต้องการ นางผูกเชือกสำหรับลากไม้ไผ่ลงเขา แต่...หางตากลับเหลือบไปเห็นท่อนขาของคนผู้หนึ่งยื่นออกมาจากพุ่มของดอกหงฮวา

นางตกใจคิดว่าเป็นคนในหมู่บ้านจึงปราดเข้าไป “ท่านน้าเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ!”

เขา...หน้าตาไม่คุ้นสักนิด เสื้อผ้าที่สวมก็เป็นขนสัตว์ตัดเย็บขึ้น รองเท้าหนังกวางมัดข้อเท้า ผมยาวมัดรวบเป็นหางม้า เชือกที่แขวนคอมีเขี้ยวสัตว์ชนิดหนึ่ง ตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล

ซูเหยียนเล่อปัดเส้นผมออกจากเสี้ยวหน้าของเขา มองใบหน้าหล่อเหลาแม้ในยามที่ไม่ได้สติ “อื้อหือ...หล่อนะเนี่ย ถ้าอยู่ที่โลกนู้นจะแนะนำให้ไปเป็นดาราเลย”

คิ้วเข้ม ดวงตาปิดสนิทไม่ได้สติ จมูกโด่งคมสัน ริมฝีปากบาง แนวกรามคมกริบ ลำคอมีร่องรอยคล้ายเล็บของสตรีที่จิกข่วน?! หรือบางทีนางอาจคิดมากเกินไป... อาจเป็นรอยสัตว์ที่ข่วนเขาเข้า

“นี่...ท่านยังไม่ตายกระมัง”

เขายังมีลมหายใจเพราะหน้าอกยังกระเพื่อมเป็นจังหวะ ชายหนุ่มพยายามลืมตามองนาง “นะ...น้ำ”

ก็นับว่าพูดภาษาเดียวกัน ดังนั้นซูเหยียนเล่อจึงประคองเขาขึ้นนั่ง นำน้ำไปจ่อริมฝีปาก เขาดื่มอย่างตะกละตะกลาม เหลือบมองนางแวบหนึ่ง ทว่าหญิงสาวกลับตกตะลึงเมื่อชักมือที่ช่วยประคองเขากลับมา

ละ...เลือด!!!

ไม่แค่เปื้อนมือและแขนนาง แต่บนพื้นที่เขานอนเลือดแดงฉานส่งกลิ่นคาวคลุ้ง แผ่นหลังของเขาดูเหมือนจะมีแผลลึกมาก

“ท่าน...เดินไหวหรือไม่ หิมะกำลังจะตก”

ปล่อยเอาไว้คงมีแค่ทางตายเท่านั้น เขาไม่มีทางเดินลงเขาไปได้ด้วยตัวเอง ชายหนุ่มส่ายหน้ากลืนน้ำลายจากนั้นมองนาง

สายตาของเขาทำให้นางถอนหายใจ เขาไม่ได้ขอร้องนาง ไม่ได้ส่งเสียง แต่มองนางด้วยสายตาอ้อนวอน

ซูเหยียนเล่อมองสบดวงตาคม ใบหน้าหล่อเหลาล่อลวงนั้นทำให้นางสบถกับตัวเองเบาๆ “เห็นแก่ความหล่อของนาย...”

เห็นคนตายแล้วไม่ช่วยก็ไม่ใช่หญิงสาว ดังนั้นหากจะหาเหตุผลที่ตัวเองช่วยเขา ก็คงเป็นเพราะเขาหล่อเหลานี่ละ!!!

ไม้ไผ่ที่ตัดเอาไว้ถูกทิ้งที่เดิม หญิงสาวเดินไปคว้าไม้ง่ามตัดออกมาแค่พอดียื่นให้เขาถือ “ช่วยตัวเองด้วย ข้าแบกท่านลงเขาไม่ไหวหรอก พร้อมกันนะ หนึ่งสอง สาม!!”

นางให้เขาใช้ไม้ค้ำข้างหนึ่ง ส่วนตัวเองก็ช่วยประคองเขาให้ยืนขึ้น ทุลักทุเลจนเหนื่อยหอบ ในที่สุดก็เดินมาจนถึงครึ่งทาง แต่...หิมะโปรยลงมาแล้ว

“นั่นบ้านของข้า อดทนหน่อยเดินช้าๆ อย่าหยุดเดินเป็นอันขาด”

เสียงหอบของทั้งสองดังประสาน ความเหน็ดเหนื่อย ความหนาวเหน็บกับหิมะที่ตกหนักเรื่อยๆ กระท่อมไม้ไผ่อยู่ข้างหน้าอีกไม่ไกลแล้ว เขาเองก็เดินไปข้างหน้าอย่างอดทน ไม่พูด ไม่ส่งเสียง

เรี่ยวแรงที่มีคล้ายถูกดึงมาใช้จนหมด กระทั่งนางบอกให้นั่งลง เขากลับฟุบลงไปบนแคร่ไม้ไผ่ “นี่!!”

ซูเหยียนเล่ออุทานออกมาด้วยความตกใจ ลมหายใจของเขายังมีอยู่ ดังนั้นหญิงสาวจึงรีบไปก่อไฟต้มน้ำ ตอนวิ่งกลับมาก็ลอกคราบเขาออก...

จำเป็นจริงๆ เพราะต้องทำแผล นางกระซิบบอกตัวเอง ตาก็เอาแต่เหลือบมองมัดกล้ามหนั่นแน่นของเขาไม่หยุด ชื่นชมว่ารูปร่างของเขาดีมาก ออกกำลังกายอย่างไรจึงสูงใหญ่ทว่าก็ไม่ได้กำยำน่ากลัว มองจากภายนอกเหมือนผอมแห้งด้วยซ้ำ แต่พอถอดเสื้อเขากลับเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ดูสมส่วน

อะแฮ่ม...กลับมาที่บาดแผลคนเจ็บ!

หญิงสาวใช้น้ำร้อนเช็ดบาดแผลให้เขา แผลที่หลังเลือดออกมาก ล้างแผลเสร็จจำเป็นต้องเย็บ นางไม่เคยหรอกแต่ก็เคยฝึกเย็บผ้ากับท่านป้าหู นางจึง...เย็บแผลที่แผ่นหลังของเขาทั้งแบบนั้น!!!