บทที่ 1.3

ห้าสิบตำลึงเงินก็ซ่อมบ้านได้แล้ว?? หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง นึกถึงถุงเงินที่มีหากจำไม่ผิดเงินโบราณ...หนึ่งตำลึงทองจะเท่ากับสิบตำลึงเงิน

หนึ่งตำลึงเงินจะแลกได้เงินเหรียญหนึ่งพวง

ในหนึ่งพวงเงินจะมีเงินอีแปะซึ่งเป็นเหรียญผสมทองแดงหนึ่งร้อยเหรียญ[1]

“ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ที่ทำได้ก็คือ...อยู่ที่นี่ไปก่อน” นางพึมพำกับตัวเองจากนั้นมองเห็นหัวหน้าหมู่บ้านกับฮูหยินเดินตรงเข้ามา ที่รู้ก็เพราะคนในหมู่บ้านที่ยืนซุบซิบกันพูดเสียงดัง

เอาละ...ได้เวลาเล่นละครฉากใหญ่แล้ว จากนั้นหญิงสาวก็ร่ำไห้ออกมาแล้วเป็นลมล้มพับไป!!!

ชาวบ้านกรูกันเข้ามาช่วยด้วยความตกใจ ความเห็นใจพรั่งพรู ความสงสารเต็มเปี่ยม ตอนนี้ที่ต้องทำก็คือ...ขอความสงสารและความเห็นใจ จากนั้นค่อยทำความคุ้นเคย ผูกมิตร...

เสียงซ่อมแซมบนหลังคาดังประสานเสียงตะโกน อีกด้านหนึ่งในครัวเสียงฮูหยินของบ้านแต่ละหลังกำลังสนทนากัน คนหนึ่งสอนซูเหยียนเล่อก่อไฟ คนหนึ่งอธิบายเรื่องหุงหาอาหาร อีกคนสอนนางเรื่องการทำความสะอาด บางคนสอนนางเรื่องการซักผ้า ที่เหลือช่วยนางทำกับข้าวหุงหาอาหารไว้เลี้ยงคนที่มาช่วยซ่อมบ้าน

เพราะรู้ว่าหญิงสาวเป็นสตรีที่เติบโตมาในห้องหอ ไม่เคยลำบาก ไม่เคยต้องทำอะไรด้วยตัวเอง ดังนั้นย่อมไม่มีใครสงสัยว่านางคือซูเหยียนเล่อตัวจริงหรือไม่...

เพื่อความปลอดภัยหญิงสาวฝังกล่องไม้ที่นางใช้เก็บเงินเอาไว้อย่างดี นำออกมาเฉพาะเครื่องประดับ คนในหมู่บ้านรู้อยู่แล้วว่าสาวใช้ของหญิงสาวขโมยข้าวของของนางไป หญิงสาวในตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่ามีของมีค่าอยู่เท่าไหร่ แต่เพราะต้องซ่อมบ้านดังนั้นจึงต้องมีเงินจำนวนหนึ่ง

ท่านลุงชุยหัวหน้าหมู่บ้านพาหญิงสาวนั่งรถเทียมม้าเข้าไปในเมือง จำนำเครื่องประดับทั้งหมดได้เงินมาถึงแปดสิบตำลึงเงิน ที่ได้มากหน่อยเป็นกำไลหยกม่วงแดงดังที่นางคาด เงินนั้นเพียงพอทั้งค่าซ่อมบ้านและค่าอาหารกับของใช้จำเป็นหลายๆ อย่าง

มองกำไลหยกงดงามต้องถูกจำนำหญิงสาวรู้สึกเสียดายไม่น้อย แต่ตอนนี้ที่สำคัญคือต้องมีเงิน มีเงินจึงจะสามารถเอาตัวรอดในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย มีชีวิตอยู่ต่อไปในสถานการณ์ที่ยังไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน และตัวนางนับจากนี้สมควรเดินไปในทิศทางใด

หญิงสาวเสนอให้ชาวบ้านมาช่วยซ่อมแซม แปดสิบตำลึงเงินนั้นก็แบ่งสันปันส่วนออกไป กระจายให้ทุกๆ คนอย่างทั่วถึง ที่ได้มากหน่อยก็คือช่างฝีมือที่ทำงานหลักอย่างปีนหลังคา ตัดไม้ และต่อเติมตัวบ้านให้มั่นคง

เหลือจากค่าอาหาร ค่าข้าวสาร บวกกับของใช้จำเป็น ซูเหยียนเล่อยังมีเงินเหลืออีกกว่ายี่สิบตำลึงเงินโดยที่นางยังไม่ได้แตะต้องเงินที่มีอยู่ก่อนแล้ว

“ท่านป้าทั้งหลาย คือ...”

“เล่อเล่อมีอะไรก็พูดมาเถิด พวกเราก็นับว่าเป็นคนกันเองแล้ว”

“ข้า...ไม่ได้มองพวกท่านเป็นอื่น ดังนั้นข้าจะพูดตามตรงนะเจ้าคะ ข้า...มีเสื้อผ้าพวกนี้”

แพรพรรณงดงามล้ำค่าพวกนี้ นอกจากไม่เหมาะกับการสวมในหมู่บ้านแห่งนี้แล้ว ยังให้ความอบอุ่นไม่มากพอ ไม่เหมือนกับชุดที่ตัดเย็บจากผ้าฝ้ายของท่านลุงท่านป้าเหล่านี้ นางจึงอยากขอแลกกับเสื้อผ้าที่พวกเขามี

“ข้าเห็นว่าท่านป้าหูมีบุตรสาว ท่านป้าหลิวก็มีหลานสาวรูปร่างพวกนางไม่ต่างจากข้ามากนัก...”

ชุดที่เหลืออยู่มีมากกว่าหกชุด นางอยากเปลี่ยนเป็นชุดของหญิงสาวชาวบ้านให้ได้มากที่สุด จะเก่าหน่อยก็ไม่เป็นไร

“ข้าเอาชุดนี้ จะไปเอาชุดของหลานสาวข้ามาให้เจ้าสัก...สามชุดเป็นอย่างไร”

“ได้เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นข้าแลกด้วย เสี่ยวหัวต้องชอบแน่ๆ นางกำลังจะออกเรือน สีนี้ก็แล้วกัน ข้าไปเอาชุดของเสี่ยวหัวมาให้เจ้าสักสามชุด”

“ข้าด้วย”

“ข้าก็เอา”