LOGINจากนั้นท่านพ่อก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความเคารพ เตรียมจะคุกเข่าลงข้าส่ายหน้า ก้าวเข้าไปประคองแขนของท่านพ่อ เหมือนเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก“ท่านพ่อ ตระกูลเสิ่นของพวกเรารักษาไว้ได้แล้ว”ท่านพ่อนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะมองข้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน“ตอนนี้เซียวเหิงมีอำนาจล้นฟ้า เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อ?”ข้าพาท่านพ่อนั่งลง แล้วเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่นจนไม่มีใครโต้แย้งได้“ท่านพ่อ พรุ่งนี้ในราชสำนัก ขอให้ท่านยื่นอำนาจทหารของตระกูลเสิ่นครึ่งหนึ่งให้ผู้สำเร็จราชการด้วยตัวเองด้วยเถิด”สีหน้าของท่านพ่อเปลี่ยนไปทันที เขารีบลุกขึ้นยืนทันที“เพราะเหตุใดกัน? นั่นคือหลักประกันคุ้มครองชีวิตของตระกูลเสิ่นเราเชียวนะ!”ข้าเอื้อมมือไปกดมือของเขาไว้“ท่านพ่อ ฟังข้าพูดก่อนเถิด”“มีเพียงการยกอำนาจออกไปครึ่งหนึ่ง ตระกูลเสิ่นจึงจะปลอดภัย”“ตอนนี้เซียวเหิงให้เกียรติข้า เพราะเขายังต้องพึ่งพาข้า แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็หวาดระแวงข้าเช่นกัน”“หากกุมอำนาจไว้ทั้งหมด นั่นคือการเร่งวันตายของตัวเอง แต่หากยอมปล่อยออกไปครึ่งหนึ่ง นั่นคือการแสดงความจริงใจ”“กำลังทหารและยอดมือสังหารอีกครึ่งหนึ่
เขาจำเป็นต้องพึ่งพาอำนาจการทหารของตระกูลเสิ่น เพื่อข่มขวัญเหล่าองค์ชายครองเมืองที่กำลังเริ่มเคลื่อนไหวส่วนข้าต้องการพระราชอำนาจของเขา เพื่อกวาดล้างพวกอิทธิพลที่หลงเหลือจากราชสำนักเดิมการกวาดล้างเริ่มขึ้นอย่างเงียบๆ ตั้งแต่ช่วงไว้ทุกข์ยังไม่สิ้นสุดตระกูลซู ซึ่งเคยเป็นฐานอำนาจของไทเฮาซูหว่านเอ๋อร์พวกเขาคิดว่าเมื่อฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ ตระกูลซูก็จะอาศัยความวุ่นวายผงาดขึ้นมาได้ ถึงขั้นลอบสมคบกับพรรคพวกเก่าเพื่อคิดก่อกบฏแต่พวกเขาประเมินกองทัพตระกูลเสิ่นต่ำเกินไปและยังประเมินความโหดเหี้ยมของเซียวเหิงต่ำเกินไปเช่นกันข้าแทบไม่จำเป็นต้องลงมือด้วยตนเองเลยเพื่อให้บัลลังก์ของตนมั่นคง เซียวเหิงกระตือรือร้นที่จะกำจัดศัตรูให้สิ้นซากยิ่งกว่าข้าเสียอีกในวันที่คนทั้งตระกูลซูถูกจับเข้าคุกข้านั่งอยู่ในตำหนัก มองดูฎีกาฉบับนั้นอย่างสงบนิ่งเบื้องหน้าปรากฏข้อความลอยม่กี่บรรทัดสุดท้ายนั่นคือผู้อ่านไม่กี่คนที่ยังไม่จากไป กำลังกล่าวคำอำลาครั้งสุดท้าย【รู้อย่างนี้แล้ว จะทำไปตั้งแต่แรกเพื่ออะไรกัน】【ตระกูลซูนี่ก็ซวยจริงๆ ที่มีลูกสาวที่เอาแต่เรื่องความรัก สุดท้ายลากทั้งตระกูลลงเหว】【ยัยฮองเฮา
จากที่แห่งนั้น จะไม่มีเสียงใดดังออกมาอีกตลอดกาลข้ายกมือขึ้น รับเกล็ดหิมะที่โปรยลงมาจากฟากฟ้าข้าก้มหน้าลงแล้วสั่งเหล่านางกำนัลด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“กลับวังกันเถิด”ข้าหันหลังจากไป โดยไม่หันกลับมามองอีก พร้อมกับศักดิ์ศรีที่ยังคงเชิดหน้าสง่างามก้าวสู่สนามรบแห่งใหม่ ที่เป็นของข้าเพียงผู้เดียวเวลาผ่านไปครึ่งปี สำหรับหน้าประวัติศาสตร์แล้ว เป็นเพียงไม่กี่บรรทัดเท่านั้นแต่สำหรับข้า มันคือเกมการเมืองอันยาวนาน เพื่อชำระคราบเลือดและฟื้นฟูแผ่นดินขึ้นใหม่เช้าวันนั้น น้ำค้างแข็งอันหนาทึบยังไม่ทันจางหายระฆังไว้อาลัยในพระราชวังที่เงียบงันมานาน ก็ดังขึ้นโดยไม่มีลางบอกเหตุเสียงระฆังมังกรดังก้องยี่สิบเจ็ดครั้ง ทุกๆ เสียงกังวานดั่งค้อนทุบลงกลางใจของเหล่าราษฎรในเมืองหลวงข่าวการสูญเสียแพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในพริบตาฮ่องเต้องค์ใหม่เซียวจิ่ง สวรรคตแล้วประกาศอย่างเป็นทางการเขียนไว้ด้วยถ้อยคำอันสวยหรูว่า“นับแต่การจากไปของอดีตฮ่องเต้ ฮ่องเต้องค์ใหม่ทรงโศกเศร้าจนซูบผอม ทรงคร่ำเคร่งเสียพระทัยทุกวัน จนประชวรหนัก และท้ายที่สุดก็เสด็จตามอดีตฮ่องเต้ไป”ถัดมาไม่ถึงสามวัน ตำหนักฉือหนิงก็ปร
ปรอทไม่ได้เพียงปิดตายทางออกเท่านั้น แต่ยังผนึกทุกสิ่งทุกอย่างภายในตำหนักใต้ดินเอาไว้ทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นศพหรือคนเป็น ล้วนจะกลายเป็นร่างที่คงสภาพอยู่ชั่วนิรันดร์พวกเขาปรารถนาให้ “ยามมีชีวิตนอนร่วมผืนผ้า ยามตายอยู่ร่วมหลุมเดียวกัน” ข้าก็ทำให้สมหวังแล้วยิ่งกว่านั้น ยังต้องคงอยู่ในอิริยาบถอันน่าอับอายนั้น ถูกผนึกไว้ในความมืดมิดตลอดกาลนั่นคือจุดจบที่พวกเจ้าสมควรได้รับพิธีเสร็จสิ้นลงผู้คนค่อยๆ ทยอยแยกย้ายกันกลับมีเพียงเซียวเหิงที่ยังไม่จากไปเขานั่งอยู่บนหลังม้า มองลงมายังข้าจากที่สูงด้วยแววตาซับซ้อนเกินจะอ่านออกในนั้นมีทั้งความหวาดระแวง ความระมัดระวัง และความชื่นชมอยู่เล็กน้อยวิธีการที่เด็ดขาดและโหดเหี้ยมเช่นนี้ แม้แต่ในราชวงศ์ก็หาได้ยาก“ฮองเฮาช่างมีวิธีการที่ยอดเยี่ยมจริงๆ”เขาลดเสียงลง และพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความหมายลึกซึ้ง“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แผ่นดินต้าเหลียงผืนนี้ มีผลงานของพระองค์ครึ่งหนึ่ง”ข้าโน้มกายเล็กน้อย แล้วทำความเคารพตามธรรมเนียมในวังอย่างงดงาม“เสด็จอาเกรงใจกันเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงสตรีคนหนึ่งเท่านั้น”“ตระกูลเสิ่นยึดถือคำสั่งสอนของบรรพชนมาหลายชั่วอ
ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกหลังจากเทปรอทอย่างต่อเนื่องตลอดสามชั่วยาม ในที่สุดการปิดผนึกตำหนักใต้ดินก็เสร็จสมบูรณ์นายงานเหงื่อท่วมศีรษะ รีบก้าวเข้ามาโค้งกายรายงาน“กราบทูลฮองเฮา และองค์ชายผู้สำเร็จราชการพ่ะย่ะค่ะ”“ปรอททั้งหมดถูกเทเรียบร้อยแล้ว ระดับของเหลวถึงตามที่กำหนด และรอยแยกทุกแห่งในตำหนักใต้ดินถูกปิดผนึกหมดสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เพียงประโยคเดียว ก็เท่ากับประกาศโทษประหารของคนทั้งสองที่อยู่ในตำหนักใต้ดินต่อให้เป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่ ก็ไม่มีทางรอดชีวิตจากสภาพเช่นนั้นได้ข้อความลอยเงียบสนิทลงโดยสิ้นเชิงก่อนหน้านี้ยังด่าข้าไม่หยุดว่า “นังอสรพิษ” “ยัยผู้หญิงเสียสติ”หรือคอยออกอุบายให้เซียวจิ่ง หวังให้เขาหนีรอดออกมาแต่เวลานี้เหลือเพียงข้อความสีเทาไม่กี่บรรทัดที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น【พระเอกที่น่าเวทนาที่สุดในประวัติศาสตร์ แม้แต่ศพสมบูรณ์ก็ยังไม่เหลือ】【หาเรื่องตายเองแท้ๆ ใครใช้ให้ไปหาความตื่นเต้นบนสุสานกันเล่า…】【นิยายเรื่องนี้อ่านต่อไม่ได้แล้ว พระเอกนางเอกตายหมด แต่ตัวร้ายกลับเป็นฝ่ายชนะจนถึงตอนจบงั้นเหรอ?】ข้ามองตัวอักษรที่ค่อยๆ เลือนหายไป โดยในใจมิเกิดคลื่นอารมณ์แม้
นั่นคือเซียวจิ่งยังไม่ยินยอมรับชะตากรรม ไม่รู้ว่าใช้จุดไฟขอความช่วยเหลือด้วยวิธีใดและนั่นก็เป็นการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของเขากลิ่นเสื้อผ้าที่ถูกไฟไหม้จนเกรียมลอยออกมาจางๆ“แย่แล้ว! ตำหนักใต้ดินเกิดไฟไหม้!”ข้าลุกพรวดขึ้นทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกราวกับตกใจสุดขีด“ต้องเป็นสิ่งอัปมงคลชั่วร้ายพวกนั้นกำลังก่อฤทธิ์ หมายจะเผาทำลายพระศพของอดีตฮ่องเต้เป็นแน่!”ข้าหันไปตะโกนสั่งกองทัพตระกูลเสิ่น“เร็วเข้า! เพิ่มปริมาณการเทปรอทลงไปอีก! ต้องดับไฟให้ได้! เด็ดขาดอย่าปล่อยให้เพลิงลุกลาม!”เวลานี้ข้อความลอยเต็มไปด้วยทั้งคำชื่นชมและคำแซว【มาแล้ว! อาศัยจังหวะนี้จัดการให้สิ้นซากเลย!】【จุดไฟขอความช่วยเหลือเนี่ยนะ? เท่ากับหาเรื่องตายเองชัดๆ กลายเป็นให้ฮองเฮามีข้ออ้างเทปรอทเพิ่มพอดี!】【ยัดแพะรับบาปให้สิ่งอัปมงคลแบบเต็มๆ พระเอกกับไทเฮาเห็นทีจะหนาวบวมตายอยู่ข้างใต้แล้วมั้ง】【ช่วยด้วย ทำไมฉันรู้สึกสะใจแปลกๆ? พวกชู้รักหญิงร้ายชายชั่วคู่นี้ในที่สุดก็ต้องแลกด้วยบทเรียนซะที!】กองทัพตระกูลเสิ่นรีบลงมือทันที ปรอทร้อนระอุจำนวนมากไหลทะลักลงไปตามรอยแยกการกระทำครั้งนี้ภายนอกดูเหมือนเป็นการดับไฟ







