Share

บทที่ 2

Author: สิงโตไร้ที่มา
เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมาตลอดทาง

ชุดขุนนางของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แม้แต่หมวกขุนนางก็เบี้ยวเอียงไปข้างหนึ่ง

เพิ่งจะยืนตั้งหลักได้ ยังไม่ทันหายใจหายคอ เขาก็ชี้หน้าข้าแล้วตะโกนลั่น

“ฮองเฮา! ฮองเฮา! พระองค์กำลังทำอะไรกันแน่!”

ชายชราหน้าแดงก่ำคอแดงเถือก แม้แต่หนวดยังชี้โด่ด้วยความโมโห

“งานพระศพยังไม่ทันเสร็จสิ้นกลับสั่งปิดสุสาน นี่คือการลบหลู่ขั้นร้ายแรง! ลบหลู่ขั้นร้ายแรงยิ่งนัก!”

“หากเทปรอทจนเต็มสุสานใต้ดินเช่นนี้ วันหน้าฝ่าบาทจะเสด็จมาเซ่นไหว้ได้อย่างไร? จะบูรณะซ่อมแซมได้เยี่ยงไรกัน?”

“หยุดเดี๋ยวนี้! พวกเจ้าทุกคนหยุดมือเดี๋ยวนี้!”

เขาตะโกนไปพยายามสั่งให้เหล่าทหารหยุดการทำงานไป

ข้อความต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ

【ตัวช่วยชั้นยอด! ถึงตาเฒ่านี่จะหัวโบราณ แต่ตอนนี้กลับมีประโยชน์สุดๆ!】

【ยัยฮองเฮาตัวร้ายปิดทางเข้าแล้ว! พระเอกกำลังหาทางออกอยู่!】

【ใช่ๆๆ มีเขาอยู่! ช่วยถ่วงเวลานังตัวร้ายไว้ พระเอกกับนางเอกก็หนีออกมาได้สบาย!】

ข้าถอนหายใจด้วยดวงตาแดงระเรื่อ

จากนั้นก็ทำความเคารพต่อเสนาบดีหวังที่กำลังเดือดดาล

“ท่านเสนาบดี ท่านมาทันเวลาพอดี”

“เมื่อคืนฮ่องเต้องค์ก่อนมาเข้าฝันตำหนิข้า บอกว่าสุสานแห่งนี้มีลมรั่ว ทำให้ฝ่าบาทไม่อาจพักผ่อนได้อย่างสงบ”

เสนาบดีหวังชะงัก คำต่อว่าต่อขานติดค้างอยู่ในลำคอ

“เมื่อครู่ท่านขันทีหลี่ก็เพิ่งพูดด้วยปากตัวเองว่า ที่นี่มีพลังหยินหนาแน่นเกินไป”

“ในฐานะลูกสะใภ้ ข้าจะปล่อยให้อดีตฮ่องเต้หนาวเหน็บอยู่ใต้พิภพได้อย่างไร?”

“การใช้ปรอทปิดผนึกสุสาน ไม่เพียงรักษาพลังมังกรไว้ได้ แต่ยังป้องกันลมเย็นจากโลกวิญญาณได้อีกด้วย”

“ท่านเสนาบดี หรือท่านต้องการให้ข้ากลายเป็นคนอกตัญญู?”

เสนาบดีหวังถูกพูดจนมึนงง

“นี่...แต่ว่านี่มันก็ขัดต่อราชประเพณี...”

“กฎเกณฑ์นั้นตายตัว ทว่าคนยังมีชีวิต และความกตัญญูก็หาค่ามิได้”

ข้าตัดบทเขา ก่อนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วลดเสียงลง

“ท่านเสนาบดี อดีตฮ่องเต้เพิ่งสวรรคต พลังมังกรยังไม่มั่นคง”

“หากลมรั่วจากสุสานทำให้พลังมังกรรั่วไหล จนกระทบต่อราชวงศ์และแผ่นดินต้าเหลียง...ท่านจะรับผิดชอบไหวหรือ?”

ในจังหวะที่เขากำลังลังเลและพูดไม่ออก

ข้อความลอยราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายได้ ต่างพากันเด้งขึ้นมาไม่หยุด

【สมกับเป็นพระเอกสายเทพจริงๆ! พอรู้ว่าทางเข้าถูกปิดก็หา "ประตูไปสู่ปรโลก" เจอแล้ว!】

【ถ่วงเวลาไว้! ต้องถ่วงเวลาให้ได้! พวกเขากำลังมุ่งไปที่ "ประตูไปสู่ปรโลก"! นั่นคือทางออกเพียงแห่งเดียว!】

【สู้ๆ! ประตูอยู่ข้างทางศักดิ์สิทธิ์ตรงรูปสลักหินนั่นแหละ! อย่าให้ถูกพบเด็ดขาด!】

【สู้เขาพระเอก! อย่ายอมแพ้! อ๊าย! ไทเฮากำลังเช็ดเหงื่อให้พระเอกอยู่เลย! ทั้งหวานทั้งน่าเอ็นดู!】

ข้าเหลือบมองข้อความเหล่านั้น แล้วหัวเราะเยาะในใจ

รูปสลักสิงโตหินที่อยู่ข้างทางศักดิ์สิทธิ์สินะ

ดูเหมือนเซียวจิ่งจะท่องผังโครงสร้างสุสานหลวงจนขึ้นใจ เพื่อสะดวกต่อการแอบมาลอบเป็นชู้จริงๆ

“ทหาร”

ข้ายกมือชี้ไปยังรูปสลักสิงโตหินข้างทางศักดิ์สิทธิ์

“ตรงนั้นดูเหมือนจะร้าวทรุด เกรงว่าอาจมีความเสี่ยงถล่มลงมา ทำลายฮวงซุ้ยของสุสานหลวงได้”

รองแม่ทัพที่อยู่ด้านหลังรีบก้าวออกมารับคำสั่งทันที

“รีบขนก้อนหินยักษ์มา ปิดทางเข้าตรงมุมตะวันออกเฉียงใต้ให้มิดชิดเดี๋ยวนี้”

ข้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกำชับเพิ่ม

“จำไว้ ต้องอุดให้สนิทแนบเนียน แม้แต่แมลงวันตัวเดียวก็ห้ามปล่อยให้เล็ดลอดออกมา”

ไม่นาน หินก็ถูกลำเลียงมาถึง

หลังเสียงดังสนั่นหลายครั้ง ก้อนหินขนาดยักษ์ก็กลิ้งตกลงมา ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว

ทางออกลับที่ซ่อนอยู่ถูกกองหินปิดตายโดยสมบูรณ์

พื้นดินสั่นสะเทือนขึ้นมาเล็กน้อย

ข้อความลอยพากันคร่ำครวญ

【อ๊ากกก! นังตัวร้ายดันทายแผนของพระเอกได้ก่อนอีกเหรอ!】

【แม่งเอ๊ย! นางรู้ได้ยังไงว่านั่นคือประตูไปสู่ปรโลก! พระเอกเพิ่งวิ่งไปถึงเอง! จะใจร้ายขนาดนี้เลยเหรอ!】

【จบกันๆ พระเอกเพิ่งเอื้อมมือไปแตะหิน ข้างนอกก็ปิดทางซะแล้ว!】

【แย่แล้ว เมื่อได้ยินเสียงหินถล่มแล้ว หน้าพระเอกถอดสีจนซีดเผือด ส่วนไทเฮาก็ตระหนกจนตัวสั่นอยู่ในอ้อมอกเขา!】

ข้ามองข้อความเหล่านั้น พร้อมความสะใจที่เอ่อล้นอยู่ในใจ

ทันใดนั้น ลึกลงไปใต้ผืนดินก็ส่งเสียงทึบอึดอัดดังก้องขึ้นมา

คล้ายของหนักตกกระแทก ตามมาด้วยเสียงคำรามแผ่วเบา

เสนาบดีหวังสะดุ้งโหยง “ฮองเฮา นี่...เสียงอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

สีหน้าของข้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย มุมปากยกยิ้มจางๆ

“ท่านเสนาบดีได้ยินหรือไม่ นั่นเป็นเสียงอดีตฮ่องเต้ดีพระทัยจนตบฝาโลงอยู่ต่างหาก”

กองทัพตระกูลเสิ่นทำงานรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็ขุดร่องสำหรับหล่อปรอทเสร็จทั้งหมด

ท่อขนาดใหญ่ถูกต่อไปยังช่องระบายอากาศของตำหนักใต้ดิน พร้อมเริ่มเทปรอท

ทันใดนั้น เสียงกีบม้าดังกึกก้องราวสายฟ้า พร้อมเสียงตวาดก้องแหวกอากาศ

“ผู้ใดบังอาจปิดผนึกสุสานหลวง! หยุดมือเดี๋ยวนี้!”

เสด็จอาผู้สำเร็จราชการนำกองทัพองครักษ์หลวง บุกทะลวงแนวป้องกันด้านนอกเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว

เขาดึงบังเหียนให้ม้าหยุดตรงหน้าข้า ก่อนจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา

“ฮองเฮา พระองค์ทำเช่นนี้หมายความว่าเยี่ยงไร?”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ฮ่องเต้กับไทเฮาแอบลอบรัก ข้าจึงปิดสุสานด้วยปรอท   บทที่ 13

    จากนั้นท่านพ่อก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความเคารพ เตรียมจะคุกเข่าลงข้าส่ายหน้า ก้าวเข้าไปประคองแขนของท่านพ่อ เหมือนเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก“ท่านพ่อ ตระกูลเสิ่นของพวกเรารักษาไว้ได้แล้ว”ท่านพ่อนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะมองข้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน“ตอนนี้เซียวเหิงมีอำนาจล้นฟ้า เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อ?”ข้าพาท่านพ่อนั่งลง แล้วเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่นจนไม่มีใครโต้แย้งได้“ท่านพ่อ พรุ่งนี้ในราชสำนัก ขอให้ท่านยื่นอำนาจทหารของตระกูลเสิ่นครึ่งหนึ่งให้ผู้สำเร็จราชการด้วยตัวเองด้วยเถิด”สีหน้าของท่านพ่อเปลี่ยนไปทันที เขารีบลุกขึ้นยืนทันที“เพราะเหตุใดกัน? นั่นคือหลักประกันคุ้มครองชีวิตของตระกูลเสิ่นเราเชียวนะ!”ข้าเอื้อมมือไปกดมือของเขาไว้“ท่านพ่อ ฟังข้าพูดก่อนเถิด”“มีเพียงการยกอำนาจออกไปครึ่งหนึ่ง ตระกูลเสิ่นจึงจะปลอดภัย”“ตอนนี้เซียวเหิงให้เกียรติข้า เพราะเขายังต้องพึ่งพาข้า แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็หวาดระแวงข้าเช่นกัน”“หากกุมอำนาจไว้ทั้งหมด นั่นคือการเร่งวันตายของตัวเอง แต่หากยอมปล่อยออกไปครึ่งหนึ่ง นั่นคือการแสดงความจริงใจ”“กำลังทหารและยอดมือสังหารอีกครึ่งหนึ่

  • ฮ่องเต้กับไทเฮาแอบลอบรัก ข้าจึงปิดสุสานด้วยปรอท   บทที่ 12

    เขาจำเป็นต้องพึ่งพาอำนาจการทหารของตระกูลเสิ่น เพื่อข่มขวัญเหล่าองค์ชายครองเมืองที่กำลังเริ่มเคลื่อนไหวส่วนข้าต้องการพระราชอำนาจของเขา เพื่อกวาดล้างพวกอิทธิพลที่หลงเหลือจากราชสำนักเดิมการกวาดล้างเริ่มขึ้นอย่างเงียบๆ ตั้งแต่ช่วงไว้ทุกข์ยังไม่สิ้นสุดตระกูลซู ซึ่งเคยเป็นฐานอำนาจของไทเฮาซูหว่านเอ๋อร์พวกเขาคิดว่าเมื่อฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ ตระกูลซูก็จะอาศัยความวุ่นวายผงาดขึ้นมาได้ ถึงขั้นลอบสมคบกับพรรคพวกเก่าเพื่อคิดก่อกบฏแต่พวกเขาประเมินกองทัพตระกูลเสิ่นต่ำเกินไปและยังประเมินความโหดเหี้ยมของเซียวเหิงต่ำเกินไปเช่นกันข้าแทบไม่จำเป็นต้องลงมือด้วยตนเองเลยเพื่อให้บัลลังก์ของตนมั่นคง เซียวเหิงกระตือรือร้นที่จะกำจัดศัตรูให้สิ้นซากยิ่งกว่าข้าเสียอีกในวันที่คนทั้งตระกูลซูถูกจับเข้าคุกข้านั่งอยู่ในตำหนัก มองดูฎีกาฉบับนั้นอย่างสงบนิ่งเบื้องหน้าปรากฏข้อความลอยม่กี่บรรทัดสุดท้ายนั่นคือผู้อ่านไม่กี่คนที่ยังไม่จากไป กำลังกล่าวคำอำลาครั้งสุดท้าย【รู้อย่างนี้แล้ว จะทำไปตั้งแต่แรกเพื่ออะไรกัน】【ตระกูลซูนี่ก็ซวยจริงๆ ที่มีลูกสาวที่เอาแต่เรื่องความรัก สุดท้ายลากทั้งตระกูลลงเหว】【ยัยฮองเฮา

  • ฮ่องเต้กับไทเฮาแอบลอบรัก ข้าจึงปิดสุสานด้วยปรอท   บทที่ 11

    จากที่แห่งนั้น จะไม่มีเสียงใดดังออกมาอีกตลอดกาลข้ายกมือขึ้น รับเกล็ดหิมะที่โปรยลงมาจากฟากฟ้าข้าก้มหน้าลงแล้วสั่งเหล่านางกำนัลด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“กลับวังกันเถิด”ข้าหันหลังจากไป โดยไม่หันกลับมามองอีก พร้อมกับศักดิ์ศรีที่ยังคงเชิดหน้าสง่างามก้าวสู่สนามรบแห่งใหม่ ที่เป็นของข้าเพียงผู้เดียวเวลาผ่านไปครึ่งปี สำหรับหน้าประวัติศาสตร์แล้ว เป็นเพียงไม่กี่บรรทัดเท่านั้นแต่สำหรับข้า มันคือเกมการเมืองอันยาวนาน เพื่อชำระคราบเลือดและฟื้นฟูแผ่นดินขึ้นใหม่เช้าวันนั้น น้ำค้างแข็งอันหนาทึบยังไม่ทันจางหายระฆังไว้อาลัยในพระราชวังที่เงียบงันมานาน ก็ดังขึ้นโดยไม่มีลางบอกเหตุเสียงระฆังมังกรดังก้องยี่สิบเจ็ดครั้ง ทุกๆ เสียงกังวานดั่งค้อนทุบลงกลางใจของเหล่าราษฎรในเมืองหลวงข่าวการสูญเสียแพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในพริบตาฮ่องเต้องค์ใหม่เซียวจิ่ง สวรรคตแล้วประกาศอย่างเป็นทางการเขียนไว้ด้วยถ้อยคำอันสวยหรูว่า“นับแต่การจากไปของอดีตฮ่องเต้ ฮ่องเต้องค์ใหม่ทรงโศกเศร้าจนซูบผอม ทรงคร่ำเคร่งเสียพระทัยทุกวัน จนประชวรหนัก และท้ายที่สุดก็เสด็จตามอดีตฮ่องเต้ไป”ถัดมาไม่ถึงสามวัน ตำหนักฉือหนิงก็ปร

  • ฮ่องเต้กับไทเฮาแอบลอบรัก ข้าจึงปิดสุสานด้วยปรอท   บทที่ 10

    ปรอทไม่ได้เพียงปิดตายทางออกเท่านั้น แต่ยังผนึกทุกสิ่งทุกอย่างภายในตำหนักใต้ดินเอาไว้ทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นศพหรือคนเป็น ล้วนจะกลายเป็นร่างที่คงสภาพอยู่ชั่วนิรันดร์พวกเขาปรารถนาให้ “ยามมีชีวิตนอนร่วมผืนผ้า ยามตายอยู่ร่วมหลุมเดียวกัน” ข้าก็ทำให้สมหวังแล้วยิ่งกว่านั้น ยังต้องคงอยู่ในอิริยาบถอันน่าอับอายนั้น ถูกผนึกไว้ในความมืดมิดตลอดกาลนั่นคือจุดจบที่พวกเจ้าสมควรได้รับพิธีเสร็จสิ้นลงผู้คนค่อยๆ ทยอยแยกย้ายกันกลับมีเพียงเซียวเหิงที่ยังไม่จากไปเขานั่งอยู่บนหลังม้า มองลงมายังข้าจากที่สูงด้วยแววตาซับซ้อนเกินจะอ่านออกในนั้นมีทั้งความหวาดระแวง ความระมัดระวัง และความชื่นชมอยู่เล็กน้อยวิธีการที่เด็ดขาดและโหดเหี้ยมเช่นนี้ แม้แต่ในราชวงศ์ก็หาได้ยาก“ฮองเฮาช่างมีวิธีการที่ยอดเยี่ยมจริงๆ”เขาลดเสียงลง และพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความหมายลึกซึ้ง“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แผ่นดินต้าเหลียงผืนนี้ มีผลงานของพระองค์ครึ่งหนึ่ง”ข้าโน้มกายเล็กน้อย แล้วทำความเคารพตามธรรมเนียมในวังอย่างงดงาม“เสด็จอาเกรงใจกันเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงสตรีคนหนึ่งเท่านั้น”“ตระกูลเสิ่นยึดถือคำสั่งสอนของบรรพชนมาหลายชั่วอ

  • ฮ่องเต้กับไทเฮาแอบลอบรัก ข้าจึงปิดสุสานด้วยปรอท   บทที่ 9

    ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกหลังจากเทปรอทอย่างต่อเนื่องตลอดสามชั่วยาม ในที่สุดการปิดผนึกตำหนักใต้ดินก็เสร็จสมบูรณ์นายงานเหงื่อท่วมศีรษะ รีบก้าวเข้ามาโค้งกายรายงาน“กราบทูลฮองเฮา และองค์ชายผู้สำเร็จราชการพ่ะย่ะค่ะ”“ปรอททั้งหมดถูกเทเรียบร้อยแล้ว ระดับของเหลวถึงตามที่กำหนด และรอยแยกทุกแห่งในตำหนักใต้ดินถูกปิดผนึกหมดสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เพียงประโยคเดียว ก็เท่ากับประกาศโทษประหารของคนทั้งสองที่อยู่ในตำหนักใต้ดินต่อให้เป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่ ก็ไม่มีทางรอดชีวิตจากสภาพเช่นนั้นได้ข้อความลอยเงียบสนิทลงโดยสิ้นเชิงก่อนหน้านี้ยังด่าข้าไม่หยุดว่า “นังอสรพิษ” “ยัยผู้หญิงเสียสติ”หรือคอยออกอุบายให้เซียวจิ่ง หวังให้เขาหนีรอดออกมาแต่เวลานี้เหลือเพียงข้อความสีเทาไม่กี่บรรทัดที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น【พระเอกที่น่าเวทนาที่สุดในประวัติศาสตร์ แม้แต่ศพสมบูรณ์ก็ยังไม่เหลือ】【หาเรื่องตายเองแท้ๆ ใครใช้ให้ไปหาความตื่นเต้นบนสุสานกันเล่า…】【นิยายเรื่องนี้อ่านต่อไม่ได้แล้ว พระเอกนางเอกตายหมด แต่ตัวร้ายกลับเป็นฝ่ายชนะจนถึงตอนจบงั้นเหรอ?】ข้ามองตัวอักษรที่ค่อยๆ เลือนหายไป โดยในใจมิเกิดคลื่นอารมณ์แม้

  • ฮ่องเต้กับไทเฮาแอบลอบรัก ข้าจึงปิดสุสานด้วยปรอท   บทที่ 8

    นั่นคือเซียวจิ่งยังไม่ยินยอมรับชะตากรรม ไม่รู้ว่าใช้จุดไฟขอความช่วยเหลือด้วยวิธีใดและนั่นก็เป็นการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของเขากลิ่นเสื้อผ้าที่ถูกไฟไหม้จนเกรียมลอยออกมาจางๆ“แย่แล้ว! ตำหนักใต้ดินเกิดไฟไหม้!”ข้าลุกพรวดขึ้นทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกราวกับตกใจสุดขีด“ต้องเป็นสิ่งอัปมงคลชั่วร้ายพวกนั้นกำลังก่อฤทธิ์ หมายจะเผาทำลายพระศพของอดีตฮ่องเต้เป็นแน่!”ข้าหันไปตะโกนสั่งกองทัพตระกูลเสิ่น“เร็วเข้า! เพิ่มปริมาณการเทปรอทลงไปอีก! ต้องดับไฟให้ได้! เด็ดขาดอย่าปล่อยให้เพลิงลุกลาม!”เวลานี้ข้อความลอยเต็มไปด้วยทั้งคำชื่นชมและคำแซว【มาแล้ว! อาศัยจังหวะนี้จัดการให้สิ้นซากเลย!】【จุดไฟขอความช่วยเหลือเนี่ยนะ? เท่ากับหาเรื่องตายเองชัดๆ กลายเป็นให้ฮองเฮามีข้ออ้างเทปรอทเพิ่มพอดี!】【ยัดแพะรับบาปให้สิ่งอัปมงคลแบบเต็มๆ พระเอกกับไทเฮาเห็นทีจะหนาวบวมตายอยู่ข้างใต้แล้วมั้ง】【ช่วยด้วย ทำไมฉันรู้สึกสะใจแปลกๆ? พวกชู้รักหญิงร้ายชายชั่วคู่นี้ในที่สุดก็ต้องแลกด้วยบทเรียนซะที!】กองทัพตระกูลเสิ่นรีบลงมือทันที ปรอทร้อนระอุจำนวนมากไหลทะลักลงไปตามรอยแยกการกระทำครั้งนี้ภายนอกดูเหมือนเป็นการดับไฟ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status