8

หลินหลินอมยิ้ม มองพี่ชายคนนี้ด้วยสายตาชื่นชม ถ้าเปรียบเทียบในยุค2018 บุรุษแบบหย่งเล่อเรียกว่าสุภาพบุรุษ หลินหลินไม่กล้าเพ่งมองนานเพราะกลัวจะเสียมารยาทถึงอยากจะแอบชมความหล่อต่ออีกหน่อยก็ตาม แต่สตรีในยุคนี้ต้องสงวนท่าที จึงหลุบตาลงต่ำ อย่างไรเสียเจ้าของร่างนี้ก็เป็นอดีตฮองเฮา

“เอาล่ะ กินอาหารกันเถอะ ก่อนที่จะเย็นชืดเสียหมด” หลวนซูฮวาพูดขึ้น นางดีใจที่ลูกหลานรักใคร่ปรองดองกัน แม้สกุลหลวนจะไม่ใช่สกุลใหญ่ แต่ก็ปึกแผ่นมั่นคงด้วยความเอื้ออาทรต่อกัน

หลินหลินกินอาหารมื้อนั้นด้วยความอบอุ่น นางกินได้หลายคำเพราะความหิวที่แล่นจู่โจม กินเสร็จลู่เจียวกับจิวฮุ่ยก็ประคองนางออกไปเดินรอบจวน

หลินหลินนั่งพักที่ใต้ต้นท้อมีเสื้อคลุมกันหนาวคลุมร่างอย่างดี นางขบคิดถึงสถานการณ์ของนาง ทุกคนในจวนดีต่อนาง แต่ถ้าหากนางยังอยู่ที่จวนแห่งนี้จะทำให้ทุกคนลำบาก หลวนหย่งสือและหลวนหย่งเล่อมีหน้าที่ทางการทหาร หากว่าคนในราชสำนักสืบรู้ถึงความเกี่ยวโยงกันก็จะทำให้ทั้งหย่งเล่อและหย่งสือลำบาก

หากว่านางต้องการหลีกเลี่ยงเคราะห์กรรมนี้ เพื่อไม่ให้ตัวนางเองและคนในครอบครัวสกุลหลวนลำบาก ยิ่งสืบเรื่องราวจากสองสาวใช้ทุกอย่างที่หลินหลินเคยฝันล้วนแล้วแต่เกิดขึ้นจริง

“ผัวชั่วหลงเมียน้อย แล้วร่วมมือกันผลักเมียหลวงตกบัลลังก์ ฮึ่ม!! ได้เลย เดี๋ยวหลินจัดให้”

“คุณหนูเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ” สองสาวใช้มองหน้ากันอย่างงุนงง หรือเป็นเพราะช่วงนี้คุณหนูของพวกนางผ่านเรื่องร้ายมามากถึงได้ดูเปลี่ยนแปลงไป

หลินหลินไม่ได้ตอบคำถามของสองสาวใช้ นางกำลังวางแผนการในหัวอยู่ นางคิดแผนแรกได้แล้ว อย่างแรกนางต้องไปพึ่งสถานที่หนึ่งซึ่งได้ยินมาจากท่านยาย ถ้าสวรรค์ส่งนางกลับมาแก้แค้นให้จางชิงหลิน นางก็จะเขียนบทเองเล่นเอง คอยดูเถอะผัวชั่วกับอดีตสาวใช้สันดานเสียคิดจะเหยียบหัวผู้มีพระคุณไปนั่งบัลลังก์ เดี๋ยวแม่จะเขย่าบัลลังก์ให้ร่วงลงมาทั้งสองคนนั่นแหละ ยิ่งได้ฟัง ยิ่งได้รับรู้ ยิ่งคับแค้น

หลินหลินเดินกลับไปขอพบหลวนซูฮวาและขอให้สตรีชราจัดรถม้าให้ นางบอกจุดประสงค์กับท่านยาย อีกฝ่ายก็ไม่ขัดข้อง

หลินหลินเรียกลู่เจียวกับจิวฮุ่ยมาพบหลังจากนั้นทันที

“ข้าจะไปอารามเต๋า”

“คุณหนูจะไปไหว้พระหรือเจ้าคะ”

หลินหลินมีคำตอบในใจแล้วแต่ยังไม่อยากพูดให้ลู่เจียวกับจิวฮุ่ยรู้ตอนนี้ “ใช่ พวกเจ้าไปเตรียมรถม้าให้พร้อม ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

หลินหลินรอไม่นาน รถม้าก็มารอรับอยู่ที่หน้าจวน ลู่เจียวกับจิวฮุ่ยประคองผู้เป็นนายขึ้นรถม้าอย่างระมัดระวัง

รถม้าเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าจวน หลินหลินก็เปิดผ้าม่านออกมองดูผู้คนภายนอกรถม้า นางมองดูชีวิตของผู้คนในยุคราชวงศ์ชิง เครื่องสวมศีรษะความเป็นจริงแล้วไม่ได้ใหญ่อลังการแบบที่พวกละครทีวีชอบให้นักแสดงสวมใส่

หลินหลินอดคิดขึ้นมาไม่ได้

“ที่จริงสวรรค์ไม่ควรให้คนเขียนบทอย่างฉันหลงยุคมา ควรให้พวกคอสตูมหลงยุคมาด้วยจะได้รู้ว่าชุดนักแสดงหญิงในชุดราชวงศ์ชิงแท้จริงเป็นยังไง ดูสิชุดที่ใส่ไม่เหมือนที่พวกคอสตูมจัดให้นักแสดงเลย” ถ้ามีกระดาษปากกามาจดภาพตรงหน้าไว้ด้วยได้ก็ดี หลินหลินพึมพำเกาะหน้าต่างรถม้าด้วยดวงตาเป็นประกาย

พลันสายตาของนางเห็นเข้ากับเงาร่างคุ้นตาคนหนึ่ง สตรีคนนั้นเหมือนหลิวโจวซิ่นไม่มีผิด

“เฮ้ย! ทำไมหลิวโจวซิ่นถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้ หล่อนรับงานอีเว้นต์ข้ามภพด้วยเหรอ” หลินหลินหันไปร้องตะโกนบอกคนขับรถม้าด้วยความดีใจอย่างน้อยก็ไม่ใช่เธอคนเดียวที่หลงยุคมา

“หยุดรถม้าเดี๋ยวนี้” หลินหลินร้องบอกแล้วกระโดดลงจากรถม้าโดยไม่สนใจมารยาทอีกเลย นางต้องรีบตามหลิวโจวซิ่นให้ทันแล้วถามว่าอีกฝ่ายก็ย้อนเวลามาที่ราชวงศ์ชิงเหมือนกันใช่หรือไม่ถ้าใช่ ก็จะได้หาทางกลับบ้านไปพร้อมกัน

สองเท้าเรียวเล็กพยายามวิ่งให้ทันแต่ก็วิ่งได้ช้าเพราะรองเท้าที่สวมใส่ อีกทั้งชุดที่สวมก็คับแคบวิ่งไม่ถนัด

“คุณหลิวคะ รอฉันด้วยค่ะ คุณหลิววว”

เสียงของหลินหลินดังมากแต่หลิวโจวซิ่นไม่ได้ยินแต่คนที่ยืนอยู่ในตลาดตรงนั้นได้ยินกันทุกคน ทุกสายตามองมาที่เธอเป็นตาเดียว

ใครกัน หน้าตาก็งดงามล่มเมืองทำไมเสียมารยาท

เป็นลูกสาวจวนไหน ถ้ามีลูกชายจะไม่ให้แต่งด้วยเลย

หลินหลินไม่สนใจสายตากับคำพูดของใครทั้งนั้น พยายามมองหาหลิวโจวซิ่นแต่หาไม่เจอ นางไม่สนใจเสียงเรียกของลู่เจียวกับจิวฮุ่ยที่ตามอยู่ด้านหลังด้วยซ้ำ

ร่างบอบบางราวกิ่งหลิววิ่งฝ่าฝูงชนจนไปชนกับร่างกำยำร่างหนึ่ง

“อุ๊ย”

ใบหน้าหล่อเหลาที่มีผมเปียยาวถึงเอวตวัดตามองด้วยสายตาไม่พอใจครั้งหนึ่ง หลินหลินเห็นเข้าจึงรีบเอ่ย

“ขอโทษเจ้าค่ะ” ว่าแค่นั้นแล้วจะวิ่งไปหาหลิวโจวซิ่นแต่ข้อมือบางก็ถูกมือแข็งแรงฉุดให้กลับมา แล้วถูกผลักให้ล้มลง

“โอ๊ย”

“พูดกับท่านอ๋องแบบนี้ได้หรือ คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ถ้าไม่อยากถูกตัดหัว”

“ท่านอ๋อง” หลินหลินตกใจแต่เวลานี้นางเริ่มจำเขาได้ หญิงสาวเบิกตากว้าง “ท่าน! ท่านนั่นเอง ฮ่องเต้ในภาพวาด” ใช่แล้วเธอจำไม่ผิดแน่เพื่อนสาวของเธอนำข้อมูลประวัติศาสตร์สำคัญที่คัดลอกเอาไว้มาให้ยืมใช้ทำงาน ผู้ชายตรงหน้าในอนาคตเขาคือฮ่องเต้แห่งต้าชิง แต่ทำไมชุดที่เขาใส่ในเวลานี้กลับไม่ใช่ เมื่อนึกขึ้นได้เวลานี้ผู้ครอบครองบัลลังก์มังกรคือไอ้ผัวชั่วต่างหาก

“ใช่ ท่านนี้คือท่านอ๋องเก้า เจ้ามีตาแต่หามีแววไม่” คนพูดเองก็จำอดีตฮองเฮาไม่ได้ เนื่องจากจางชิงหลินเวลานี้ทั่วร่างดูเรียบง่ายไม่ต่างจากหญิงสามัญชน

“ได้ๆ ข้ามันตาไม่มีแวว มองไม่ออกว่าท่านนี้คือท่านอ๋อง แต่ตอนนี้ข้ารีบ ข้าต้องไปตามหาคนก่อนวันหลังจะแวะมาคารวะใหม่” หลินหลินอยากรู้ว่าหลิวโจวซิ่นมาที่นี่ได้อย่างไร แล้วรู้วิธีกลับไหม จึงร้อนใจรีบลุกขึ้นวิ่งตาม แต่ร่างอรชรก็ไม่สามารถวิ่งไปได้ตามใจ เพราะเสียงคมกระบี่ที่ดังออกจากฝัก

เฟี้ยว

เสียงคมกระบี่เสียดสีกับอากาศ ทำให้หลินหลินตกใจ หยุดยืนมองด้วยอาการตัวแข็ง

“ข้าทำอะไรผิด จะฆ่ากันเลยหรือ”

ครั้งนี้เป็นเสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเนิบช้า ใช้มือลดกระบี่ขององครักษ์ลง “พวกเจ้าโง่เขลา จำอดีตฮองเฮาไม่ได้หรือ”

หลินหลินได้ยินก็ เบ้ปากใส่บุรุษที่คาดว่าน่าจะเป็นองครักษ์