โบนัส | รู้จักสมาชิก Z-LION

“เอ่อ... คุณแทนทิวมาจอดรอใครคะ” ฉันรีบก้มลงไปถาม จนได้พบกับรอยยิ้มแสนอบอุ่นของเขา พึ่งสังเกต... เขามีลักยิ้มเล็ก ๆ ที่ข้างแก้มด้วย

“รอเธอ”

“รอฉันเนี่ยนะ?”

“อืม... ขึ้นรถสิ ไปงานวันเกิดเพื่อนฉันด้วยกัน”

ฉันยังไม่ตอบตกลง แต่พอเหมยลี่เพื่อนตัวดีได้ยินว่าเขาชวนเธอก็รีบเปิดประตูรถและดันหลังฉันขึ้นไปเลย แถมตอนนี้ยังรีบโบกมือบ้ายบายไล่ฉันทางอ้อมอีกด้วย

“เดี๋ยว ๆ เหมยลี่ ฉันต้องไปเดินห้างเป็นเพื่อนแกไม่ใช่เหรอ?”

“แกไปกับคุณแทนทิวเถอะฉันไปเดินคนเดียวได้” จากนั้นเหมยลี่ก็เดินมาใกล้ ๆ รถแล้วป้องปากกระซิบ

“มีคนมองเต็มเลย รีบไปเถอะ”

“โอเค ๆ พรุ่งนี้เจอกันนะแก”

“จ้า เพื่อนรัก”

และเมื่อกระจกรถหรูเลื่อนปิดคุณแทนทิวก็รีบออกรถทันที งานวันเกิดเพื่อนที่ว่าคืองานวันเกิดของคนชื่อไดอา และงานก็จัดที่หอพักของเขาที่อยู่ใกล้มหาลัยนี่เอง

ซึ่งเราใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึง หอพักเป็นตึกสิบชั้นรั้วค่อนข้างทึบสีดำด้าน ด้านหน้ามีป้ายเขียนว่า ‘Z-LION’ บนรูปปั้นหัวสิงโตสีทองอร่าม และเมื่อขับมาด้านในไปที่ลานจอดใต้ตึกรั้วทึบนั้นก็ปิดลง

เราเข้ามาอยู่อีกโลกที่ลักซ์ชัวรี่ รถซุปเปอร์คาร์สิบคัน บิ๊กไบค์จอดอยู่เต็มไปหมด หอพักนี้ต้องมีแต่นักศึกษารวย ๆ อยู่แน่ ๆ

“ค่าหอต้องแพงแน่เลยค่ะ”

“ทำไมคิดแบบนั้น”

“ก็มีแต่รถแพง ๆ” คุณแทนทิวยิ้มให้ฉันอย่างเอ็นดู ก่อนที่เขาจะลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตูให้ ฉันก้มหัวขอบคุณเล็กน้อย และหลังจากนั้นเขาก็ยื่นแขนให้ฉันจับ ก่อนจะเดินนำไปขึ้นลิฟต์ด้านในที่มีบอดี้การ์ดติดเข็มกลัดสิงโตยืนคุ้มกันอยู่

“งานด้านบนพร้อมแล้วครับนาย” บอดี้การ์ดรายงานก่อนจะกดลิฟต์ให้

“อืม... พวกมันมาครบรึยัง”

“ครบแล้วครับ” เขาพยักหน้า และเมื่อลิฟต์เปิดออกร่างสูงก็เดินนำฉันเข้าไป มือเขาแทบไม่โดนปุ่มลิฟต์เลย เพราะบอดี้การ์ดด้านนอกเดินเข้ามาตามหลัง และเป็นคนกดให้

แอบตื่นเต้นเหมือนกันนะที่จะได้เจอเพื่อน ๆ ของคุณแทนทิว Z-LION

ที่สาว ๆ กรี๊ดที่มหาวิทยาลัย ตอนนี้ฉันกำลังจะได้ขึ้นไปทำความรู้จักกับทุกคนแล้ว แถมคนที่พาฉันไปรู้จัก... ยังเป็นหนึ่งในสมาชิกแก๊งนี้ด้วย

ไม่อยากเข้าข้างตัวเอง... แต่ก็อดคิดไม่ได้ ทำไมเขาถึงไปรับและพาฉันมาเจอเพื่อน ๆ แบบนี้นะ เพราะที่รู้ ๆ มา... ถ้าผู้ชายพาเราไปเจอเพื่อน หมายถึงผู้หญิงคนนั้นต้องพิเศษระดับหนึ่ง

‘ติ๊ง~’

“แพ้ควันบุหรี่ไหม” เขาหันมาถามฉันขณะที่เดินออกมาจากลิฟต์ด้วยกัน

“ไม่ค่ะ ทำไมเหรอคะ”

“ฉันกับเพื่อนสูบบุหรี่เวลาสังสรรค์” แบบนี้นี่เอง แต่ที่เห็นที่มหาลัยเหมือนจะไม่ใช่แค่ตอนสังสรรค์ คนที่ชื่อไดอาสูบลงปอดเก่งมาก ฉันกะพริบตาไม่กี่ครั้งก็หมดมวนแล้ว

“ได้ค่ะ ถ้าไม่ไหวฉันจะออกมาสูดอากาศข้างนอกเอง”

เขายิ้มให้ฉัน ก่อนจะเปลี่ยนจากจับแขนให้ฉันจับมือแทน ฉันตัวแข็งทื่อมองมือเรา เพราะไม่ได้จับธรรมดาแต่เขาประสานกุมมืออย่างอบอุ่นราวกับเราสนิทกัน และถ้าเดินไปเจอเพื่อน ๆ เขาแบบนี้... คนอื่นต้องคิดว่าเราคบกันแน่ ๆ

“เดี๋ยวค่ะ”

“ครับ?” คุณแทนทิวหันมา

“ทำไมถึงพาฉันมาที่นี่คะ”

“เธอควรรู้จักเพื่อนฉันไว้ เผื่อมีอะไรเกิดขึ้นพวกมันช่วยได้”

“ฉัน... ต้องรู้จักพวกเขาในฐานะอะไรเหรอคะ”

ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจถามเขาไปตรง ๆ จนคุณแทนทิวหันกลับมายิ้ม พร้อมกับยกมือที่จับมือฉันอยู่ขึ้นมา

เขาใช้มืออีกข้างไล้หลังมือฉันช้า ๆ เบา ๆ ขณะที่ตาคู่สวยกำลังมองตาฉันราวกับร่ายมนต์สะกด นี่มันอะไรกัน... ทำไมเป็นแบบนี้ นอกจากฉันจะรู้สึกดีฉันยังรู้สึกอีกอย่าง ถึงริมฝีปากเขาจะเผยยิ้มให้ฉัน แต่ในแววตาของเขากลับมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

และมันก็ซ่อนอยู่ลึกจนฉันพยายามจ้องหามัน

เขากำลังซ่อนอะไรไว้ เดาไม่ออกเลย

“เธออยากได้ฐานะไหนล่ะ...” ฉันรีบก้มหน้าและชักมือกลับ ใช่ค่ะ... อีกอย่างที่ฉันรู้สึก คือฉันรู้สึกกลัว แล้วตอนนี้คุณแทนทิวก็มองสิ่งที่ฉันปฏิบัติต่อเขาด้วยรอยยิ้ม

แต่แค่เขายิ้มทุกอย่างก็กลบหายไป แม้แต่อะไรที่ซ่อนไว้ในตาคู่นั้นด้วย...

“ฉันไม่ได้ทำให้เธออึดอัดใช่ไหม?”

“ไม่ค่ะ เมื่อกี้ฉันแค่เหม่อ ๆ เราเข้าไปดีกว่าค่ะเพื่อนคุณคงรอนานแล้ว” เพื่อปิดบังอาการของตัวเอง ฉันจึงถือวิสาสะควงแขนเขาเดินเข้าไป ไม่ต้องถามว่าห้องไหน ชั้นนี้มีแค่ห้องเดียวเท่านั้น

เมื่อเข้ามาถึงในห้อง ฉันก็เห็นว่าเต็มไปด้วยเหล้านานาชนิด มันไม่ใช่ห้องพักหรอกแต่คล้ายกับห้องปาร์ตี้สังสรรค์มากกว่า กลางห้องมีโซฟาขนาดใหญ่กับโต๊ะกลาง ฝั่งขวามีบาร์เหล้าและชั้นไวน์สูงถึงเพดานห้อง

ยังไม่หมด ตรงฝั่งนู้นมีโต๊ะสนุ๊กด้วย และเพื่อน ๆ ของเขา Z-LION อีกสองคนกำลังเล่นกันอยู่ หนำซ้ำข้าง ๆ ไม่ว่างทั้งสองแขน มีสาว ๆ เอ็กซ์ ๆ ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นคอยเกาะแกะตลอดเวลา

ตัดมาที่ฉัน... ชุดนักศึกษากระโปรงพลีทเลยเข่ารองเท้าหุ้มส้น แถมยังหน้าสดอีกต่างหาก เฮ้อ... เทียบอะไรไม่ได้เลย

แล้วเมื่อเราเดินไปถึงทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นก็หันมาพร้อมกัน

“อันยอง... ไอ้แทนทิว” คุณซอจุนทักทายเราและยิ้มให้ฉันจนตาหยี ฉันจึงรีบยกมือไหว้ทั้งคู่ทันที ไล่ตั้งแต่คุณซอจุน... ไปจนถึงคุณไดอา

“สเปคมึงยังเหมือนเดิมเลยนะ”

คุณไดอาพูดขึ้นมาอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะก้มแทงสนุ๊กต่อ สเปค? คือฉันเหรอ? แต่คนที่พาฉันมาไม่ปฏิเสธเลย เขาสอดมืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วยิ้มตอบเพื่อน

“แน่นอน”

เท่านั้นแหละคุณซอจุนก็วางไม้ลงและเดินมาหาฉัน หน้าเนียนกริบผิวขาวมาก และเขาก็ยื่นมือมาข้างหน้าทักทาย

“น้องโบนัส พี่ชื่อซอจุนนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

ฉันก้มหัวเล็กน้อยและยื่นมือไปจับ แต่ยังไม่ทันแตะมือคุณซอจุนด้วยซ้ำ คุณแทนทิวก็จับมือฉันกลับมาแล้วก้าวมาคั่นระหว่างเรา

เขายิ้มที่มุมปาก ใช้หลังมือปัดคอเสื้อเพื่อนทีละข้าง...

“ไม่ได้จริง ๆ ว่ะ” คุณซอจุนยิ้มตอบ

“คิดไว้แล้วว่ามึงต้องบอกแบบนี้... แต่ไม่เป็นไร”

ที่พวกเขาพูดกันมันหมายถึงอะไรนะ

ฉันไม่กล้าคิดเป็นอื่นเลย ได้แต่ยืนข้าง ๆ คุณแทนทิวเงียบ ๆ เพราะบางครั้งเขาอาจจะปกป้องฉันจากเพื่อนเขาอยู่ก็ได้ และบางครั้งคุณซอจุนอาจจะแกล้งคุณแทนทิวเล่น ๆ

จนสุดท้ายถึงเวลาดื่ม ก็มีพนักงานขึ้นมาบริการเรา มีอาหารนานาชาติมาเสิร์ฟ มีค็อกเทลสำหรับสาว ๆ ส่วนผู้ชายดื่มวิสกี้กัน แต่น่าแปลกพวกพริตตี้นุ่งสั้นไม่กล้าคุยกับฉันเลย พวกเธอเว้นระยะและก้มหัวให้ฉันทุกครั้งที่เดินผ่าน

ฉันไม่สันทัดเรื่องดื่มเท่าไหร่จึงขอแค่ค็อกเทลใส่เหล้าอ่อน ๆ จะได้จิบเรื่อย ๆ และที่กล้าดื่มเนี่ย... แค่อยากให้ตัวเองผ่อนคลายขึ้นก็เท่านั้น อีกอย่างคุณแทนทิวก็นั่งขนาบข้างกันตลอดเวลา คงไม่มีใครทำอะไรฉันได้

“อยากกินอะไรอีกไหม?” เขาหันมาถาม

“ไม่แล้วค่ะ อิ่มมาก แต่ขอถามได้ไหมคะ... หอพักนี้มีกี่ห้องเหรอ?”

“มีชั้นละห้อง... รวมก็สิบห้อง ห้องฉันอยู่ชั้นสิบ ห้องไอ้ไดอาชั้นเก้า ห้องไอ้ซอจุนชั้นแปด ที่เหลือก็เป็นฟิตเนส ห้องปาร์ตี้ แบ่งเป็นชั้น ๆ”

แสดงว่าทั้งตึกอยู่กันแค่สามคน โอ้โห... ไม่รวยจริงทำไม่ได้นะ

ตัดมาที่งานเลี้ยงวันเกิด หนุ่ม ๆ ไม่ค่อยคุยกันหรอกค่ะ พวกเขาดื่มกันเรื่อย ๆ และสนใจแค่ผู้หญิงที่นั่งข้างกาย แม้แต่ฉันเองก็นั่งดื่มและคุยกับคุณแทนทิวไม่หยุด

เขาคุยเก่ง ยิ้มเก่ง และเมื่อค็อกเทลเสิร์ฟเรื่อย ๆ เพลิน ๆ แอลกอฮอล์ที่ว่าน้อยมันดันสะสมในตัวฉัน ตอนนั่งไม่เท่าไหร่ แต่ตอนลุกขึ้นขอตัวไปเข้าห้องน้ำ สติสัมปชัญญะฉันก็วิ่งหายไป จนต้องรีบกุมหัวตัวเองไว้

“ไหวไหม”

“น่าจะ... ไหวนะคะ”

“ฉันเดินไปส่งดีกว่า” เขาวางแก้ววิสกี้ลง แล้วลุกขึ้นจับมือฉันเดินไปส่งที่ห้องน้ำ ก่อนจะเปิดเช็คด้านในให้เสร็จสรรพแล้วเดินออกมา

“ห้องน้ำว่างเข้าไปสิ ฉันรอด้านหน้า มีอะไรก็เรียกแล้วกัน”

ฉันมองหน้าเขาพร้อมกับหัวที่หนักอึ้งขึ้น ดูเขาทำสิ... สุภาพบุรุษเป็นบ้า แถมยังจะรอฉันเข้าห้องน้ำอีก คนอย่างเขาเนี่ยนะ... ไม่อยากจะเชื่อเลย

“คุณ... แทนทิว... คะ”

ฉันเรียกแล้วยกมือจับที่แขนเขาไว้ แล้วเมื่อมือหนารีบประคองหลังฉันที่กำลังโซซัดโซเซจะล้ม ฉันก็เงยขึ้นมองเขาตาละห้อย

และปล่อยน้ำตาไหลลงมา

“มีอะไร ทำไมเธอร้องไห้?”

“ค่ะ ฉันดีใจ เพราะไม่มีใครดีกับฉันแบบนี้มาก่อนเลย ขอบคุณนะคะ คุณเป็นคนดีจริง ๆ”

ฉันลืมที่เห็นหมดแล้ว เพราะอาจจะรู้สึกไปเองและคิดไปเองเป็นตุเป็นตะ ตอนนี้ขอดูที่การกระทำของเขาดีกว่า...

จากที่เชื่อใจ เชื่อใจขึ้นไปอีก

จากที่ปลื้มเขา ก็ปลื้มเป็นสองเท่า

แต่ขณะที่ฉันกำลังเงยขึ้นจ้องคุณแทนทิวอยู่นั้น... อยู่ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาก็ค่อย ๆ โน้มลงมาใกล้

มือที่ประคองหลังลูบช้า ๆ ส่วนมืออีกข้างกำลังยกขึ้นประคองหน้าฉันไม่ให้หนีไปไหน

“ฉันอยากชิมเธอ...”

“ชะ ชิม? ยังไงเหรอคะ...”

“หลับตาสิ แล้วจะรู้...”