โบนัส | ที่พึ่ง

ได้ใกล้ขนาดนี้แล้วยังจะให้จับอีกเหรอ เขาปฏิบัติกับผู้หญิงทุกคนแบบนี้ไหมนะ?

แต่สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจจับแขนเขาเดินเข้าไปในห้องที่เรียกว่าบ้าน เสี่ยอ๋าที่ว่ามีอิทธิพลไม่ได้เศษเสี้ยวคุณแทนทิวเลย เพราะบ้านที่เขาว่ามันคือเพนท์เฮาส์เพดานสูงมีชั้นลอย กลางห้องมีโคมไฟวงแหวนโมเดิร์น ผนังถูกตกแต่งทันสมัยคุมไปด้วยโทนสีดำ เทา ขาว

ดูราบเรียบ... แต่ลึกลับน่าค้นหายังไงชอบกล แถมด้านในก็มีแม่บ้านราว ๆ แปดคน บอดี้การ์ดอีกนับสิบที่รอการกลับมาของเขา เพราะทันทีที่เราหยุดยืนกลางเพนท์เฮาส์ก็มีน้ำและผ้าเช็ดมือมาเสิร์ฟให้เราเลย

“ดูแลโบนัสด้วย”

เมื่อเขาสั่งแม่บ้านเสร็จ แม่บ้านก็หยิบผ้าเช็ดมือกับน้ำให้ฉัน ก่อนที่ฉันจะรับมาแล้วก้มหัวขอบคุณเล็กน้อยและเดินกะเผลก ๆ ไปนั่งที่โซฟาแทน

แปลกจังเขาจำชื่อฉันได้ด้วยแหะ ผู้ชายคนนี้ใส่ใจมาก

“หิวไหม?” คุณแทนทิวนั่งลงข้าง ๆ และหันมาถาม ซึ่งฉันไม่กล้าสบตาเขาเลย ใช้สองมือโอบแก้วน้ำเย็นแล้วก้มหน้าลง

“ไม่หิวค่ะ ขอบคุณนะคะ... คุณใจดีกว่าที่คิด ว่าแต่คุณไปทำอะไรแถวนั้นคะ”

“ขับรถเล่น”

“บังเอิญดีจัง ถ้าไม่เจอคุณป่านนี้ฉันไม่รู้จะเป็นยังไง”

ฉันพูดเสียงอ่อยแล้วก้มมองเท้าตัวเอง เพราะวิ่งออกมาเท้าเปล่าและตอนนี้ก็ดำปี๋น่าอายมาก แถมกำลังเหยียบพรมแบรนด์ดังราคาหลักล้านของเขาอยู่ด้วย

“ไม่สบายเท้าเหรอ?”

“ค่ะ พอดีวิ่งออกมาเท้าเปล่า ห้องน้ำอยู่ทางไหนเหรอคะ ฉันขอไปล้างเท้าได้ไหม”

เขามองหน้าฉันและยิ้มให้ แต่นิ้วชี้เรียวกระดิกเรียกแม่บ้านไปด้วย คุณพระ... ทำตัวไม่ถูกเลยค่ะ เพราะไม่นานแม่บ้านก็นำน้ำใส่กะละมังมาล้างเท้าให้ฉันถึงที่ แถมล้างอย่างดีด้วยน้ำอุ่นทุกซอกทุกมุม นวดไปถึงข้อเท้าที่แพลงของฉันอย่างเบามือ

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ค่ะพี่”

“อย่าปฏิเสธเลย”

คุณแทนทิวบอกแล้วเอื้อมไปหยิบถุงยามาแกะให้ ฉันมองภาพนั้นอึ้ง ๆ ซึ่งเขาใส่ใจมากพออ่านฉลากอย่างรอบคอบเสร็จ จากนั้นก็ส่งให้แม่บ้านจัดการต่อ

จนแล้วเสร็จแม่บ้านซับน้ำที่เท้าฉันออกให้ เธอก็จัดการนวดยาของคุณแทนทิว ส่วนตรงริมฝีปาก... เอ่อ เหมือนคนข้าง ๆ เขาจะอาสานะ เพราะเขาหยิบยาอีกหลอดออกมาและมองหน้าฉัน

“เธอมีแผลที่มุมปาก” ฉันยกมือแตะที่ริมฝีปากตัวเอง

“ตรงนี้... ฉันทาเองก็ได้ค่ะ”

“ฉันขอทาให้ได้ไหม...”

“คะ...”

“ฉันอยากทาให้”

ฉันปฏิเสธไม่ทันเพราะยังอึ้งอยู่ และตอนนี้คุณแทนทิวก็ยิ้มบาง ๆ ส่งมาราวกับอยากให้ฉันเชื่อมือเขา ก่อนที่เขาจะบีบยาจากหลอด... และทาให้ฉันอย่างเบามือ

ตอนนี้ฉันต้องเป็นโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะแน่ ๆ ข้างในปั่นป่วนไปหมดเลย ฉันต้องมองหน้าเขาตลอดเวลา คุณแทนทิวต้องเห็นแน่ ๆ ว่าหน้าฉันมันแดงไปถึงหูแล้ว

ที่เห็นที่มหาวิทยาลัย... ฉันว่าปังและเท่มากแล้วนะ ตอนนี้ยิ่งกว่าซะอีก ไม่คิดเลยว่าเขาจะอ่อนโยนและใส่ใจคนอื่น และไม่คิดเลยว่าฉันจะมานั่งอยู่ตรงนี้ถูกดูแลจากคุณแทนทิวหนึ่งในสมาชิก Z-LION เป็นอย่างดี

“เจ็บไหม?”

“ไม่เจ็บค่ะ”

“เธอสามารถพักที่นี่ได้จนกว่าจะโอเค และถ้าไม่สะดวกใจที่ฉันอยู่ด้วย ฉันจะไปค้างที่หอพัก”

ฉันทำให้เขาลำบากรึเปล่านะ

“ฉันโอเคค่ะ คุณอยู่ที่นี่เถอะ ฉันแค่พักวันสองวันรอเหมยลี่กลับจากหัวหินเอง” ริมฝีปากสวยยกยิ้มบาง ๆ

“ถ้ามีอะไรอยากให้ช่วย... บอกได้นะ ผู้หญิงแบบเธอไม่ควรเจออะไรแบบนี้”

ไม่ใช่ญาติ ไม่ใช่เพื่อน แต่ยื่นมือมาช่วยฉัน... ฉันไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่เขาทำเขาหวังผลอะไรรึเปล่า แต่ผู้หญิงตัวคนเดียวที่กำลังสู้กับคนที่มีอิทธิพลอย่างฉัน รู้สึกเบาใจขึ้นจริง ๆ ที่ได้นั่งอยู่ตรงนี้

ฉันมองหน้าเขา และกวาดตามองรอบ ๆ เพนท์เฮาส์ที่กว้างขวาง ก่อนจะมองไปที่บอดี้การ์ดสูทดำเป็นทางการที่ยืนคุ้มกันที่ทางออก ที่นี่ปลอดภัยกับฉันมาก ลูกน้องเสี่ยอ๋าไม่มีทางขึ้นมาได้แน่นอน

“ขอบคุณนะคะ แค่นี้ฉันก็เกรงใจจะแย่แล้ว”

“ไม่เป็นไร ฉันยินดี”

‘ครืดดดดด ครืดดดด’ มือถือคุณแทนทิวสั่นขึ้นขัดจังหวะ และเมื่อเขาหยิบออกมาดูสายโทรเข้าก็ยื่นให้ฉันทันที

“นี่คงจะเป็นสายของเธอ”

ฉันรับมือถือมาและกดรับอย่างร้อนใจ เหมยลี่โทรหาแม่ฉันแล้วแน่ ๆ

สายเข้า | 087-33234xx

“ฮัลโหลเหมยลี่ แม่ฉันเป็นยังไงบ้าง”

(แก... ทำใจดี ๆ นะ แม่แกไม่เป็นไรแต่วีซ่าพาสปอร์ตของแกอีเสี่ยอ๋ามันเห็นแล้ว และตอนนี้มันก็เอาไปเผาทิ้งแล้วด้วย แถมยังขังแม่แกไว้ที่บ้านรับรองหลังบ้านอีก)

“ว่าไงนะ! โอ๊ย”

ฉันยืนขึ้นด้วยความตกใจ แต่ลืมสนิทว่าตัวเองเจ็บข้อเท้าอยู่ ร่างเล็กจึงเซไปข้างหลังในทันที ก่อนที่ฉันจะหล่นตุ๊บนั่งบนตักคุณแทนทิวเข้าให้

ใช่... เขามองหน้าฉัน ฉันมองหน้าเขา เรานั่งตักกัน ขณะที่มืออุ่นนั้นช้อนประคองหลังฉันไว้

(แก ๆ เป็นอะไร)

เสียงเหมยลี่เรียกสติฉันกลับมา จนฉันรีบหลบตาคุณแทนทิวแล้วขยับไปนั่งที่โซฟาแทน นี่ฉันตกใจเรื่องแม่ใช่ไหม หัวใจถึงเต้นแรงขนาดนี้

“ไม่มีอะไรแกฉันแค่ล้ม แล้วฉันจะทำยังไงดี ทำพาสปอร์ตใหม่ ทำวีซ่าใหม่ใช้เวลานานมากเลยนะ”

(เรื่องนั้นค่อยคิด ตอนนี้แกอยู่ไหน ยืมเงินคุณแทนทิวไปเท่าไหร่เอาเลขบัญชีเขามาด้วย ฉันจะได้โอนให้)

“ฉันไม่ได้ยืม”

(อ้าว)

“คือ... ฉันมาค้างบ้านเขาน่ะ”

(กรี๊ดดดดดดดดดด นังโบนัส!)

เสียงกรี๊ดของเหมยลี่ทำให้ฉันต้องยกหูโทรศัพท์ออกมา แต่โชคดีตอนนี้คุณแทนทิวเขาไม่ได้อยู่ข้าง ๆ แล้ว เขาลุกขึ้นไปที่บาร์น้ำและรินไวน์ใส่แก้วออกไปยืนดื่มที่ระเบียง คนเดียว

ฉันจึงรีบพูดกับเหมยลี่ต่อ และพูดให้เบาที่สุด

“แก... เขาใจดีมาก เขาซื้อยาให้ฉันและบอกให้ฉันพักที่บ้านได้เลย”

(เฮ้ยแปลก Z-LION โคตรแบดบอย ที่ฉันพูดว่าอยากโดนฟันแล้วทิ้งก็เพราะรู้ว่าทุกคนใน Z-LION ไม่เคยเห็นค่าในตัวผู้หญิง ไม่จริงจังกับใคร และการที่เขาช่วยแกเจอกันโดยบังเอิญ... ฉันว่าแปลกแล้วนะ นี่ดูแลแกขนาดนั้นจะไม่มากไปหน่อยเหรอ หรือเขาชอบแก? โอ๊ย... แล้วไปเจอแกตอนไหนวะ มหาลัยก็ไม่มาเหยียบเลย)

“หรือเขาอาจจะช่วยฉันเฉย ๆ ในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน”

(ก็อาจจะเป็นไปได้ เขานัวแกบ้างไหม)

“นัว? หมายถึงยังไง?”

(นัวเนียปากว่ามือถึง สัมผัสตัวแกเยอะ)

“อ๋อเขาให้ฉันจับแขนเพราะว่าฉันเจ็บข้อเท้า และช่วยทายาที่มุมปากให้”

(กรี๊ดดดด นั่นโคตรอ่อนโยนเลย หรือฉันไม่รู้จักคุณแทนทิวดีวะ เขาผิดคาดจากที่คิดมากอ่ะ)

หลังจากนั้นฉันก็เล่าสาเหตุที่ต้องมาค้างที่นี่ จนเหมยลี่บอกว่า คุณแทนทิวเป็นทายาทมาเฟียกลุ่มไลออน เสี่ยอ๋าเทียบไม่ได้ เขามีอิทธิพล มีคลาส มาเฟียผู้ดีมีอารยะ จนสุดท้ายเหมยลี่พูดถึงเรื่องฆ่าคนที่เป็นเรื่องปกติในหมู่มาเฟีย

(พ่อเลี้ยงแกเก็บคนว่าเนียนแล้ว มาเฟียอย่างคุณแทนทิวคงไม่เหลือซาก ฉันเคยได้ยินมาแว่ว ๆ นะว่าพวกเสี่ยเงินกู้กระจอก ๆ พวกนั้น กลัวไลออนจนหัวหด)

“เฮ้อ... เรื่องนั้นช่างเถอะ ตอนนี้ฉันเป็นห่วงแม่ว่ะเหมยลี่ ฉันอยากพาแม่ออกมา แต่ลำพังสองมือฉันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะวันนี้ฉันเกือบจะไม่ไหว แรงผู้ชายเยอะมากจริง ๆ”

(เอาจริงนะโบนัส แกขอให้คุณแทนทิวช่วยดีไหม แค่พาไปรับตัวแม่ออกมาไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะ เล็ก ๆ น้อย ๆ เขาน่าจะช่วยได้ ตำรวจอย่าไปหวังเถอะ สน.แถวนั้นพวกเดียวกับเสี่ยอ๋าทั้งนั้น)

“แต่ฉันเกรงใจเขา”

(มันก็น่าเกรงใจ แต่ถ้าไม่ใช่เขา... ใครจะช่วยแกได้วะ)

นั่นสิ ใครจะช่วยฉันได้?

ฉันหันมองคุณแทนทิวอีกครั้ง แต่คุณพระ! เขามายืนควงแก้วไวน์ข้างหลังเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และขณะที่ฉันทำตัวไม่ถูก เขาก็ยังแกล้งกันด้วยการโน้มมาข้างหน้าเท้าแขนไว้ที่พนักโซฟา

จนตอนนี้หน้าเราอยู่ใกล้กันมาก!

(โบนัสแกเงียบอีกแล้ว)

(โบนัส)

(นังโบนัส!)

เสียงของเหมยลี่น่ารำคาญมาก และครั้งนี้มันเรียกสติของฉันกลับมาไม่ได้เลย

“มีอะไรอยากให้ฉันช่วยไหม?” คุณแทนทิวถามด้วยรอยยิ้ม

“คือ...” เมื่อฉันอ้ำอึ้ง เขาก็เปลี่ยนเป็นเท้าคางกับพนักโซฟามองฉันรอคำตอบ ก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอีกว่า...

“ฉันอยากช่วยเธอนะ... สักนิดก็ยังดี”

(กรี๊ดดดดด ฉันได้ยินนะ บอกเขาไปเลยแก บอก ๆ ไปเล้ยยย)

ในสายเหมยลี่จะบ้าแล้ว

แต่หัวใจฉันมันเต้นตึกตักเลยล่ะ หน้าแบบนี้ รอยยิ้มแบบนี้ ใครจะทนไหว แรงดึงดูดนี้มันมากจริง ๆ ฉันไม่กล้าละสายตาไปจากใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาเลย ใคร ๆ ก็ต่างหลงเสน่ห์และชอบเขา มันเป็นเพราะแบบนี้ใช่ไหม?

“ฉันไม่อยากรบกวนคุณเลยค่ะ”

“แล้วถ้าฉันอยากช่วย เธอจะปฏิเสธฉันเหรอ?”

“...”

ฉันเงียบ เพราะหัวใจฉันมันหยุดเต้นแรงไม่ได้ ถ้าภายในเพนท์เฮาส์เงียบกว่านี้เขาต้องได้ยินแน่ ๆ จนสายตาคู่สวยคู่นั้น ย้ายไปมองที่มุมปากของฉันด้วยแววตาอ่อนลง

“ปากสวย ๆ ของเธอ... ควรจะถูกทะนุถนอมมากกว่านี้นะ”

“...”

“ถ้าฉันไม่อยากเห็นรอยช้ำแบบนั้นอีก เธอจะยอมให้ฉันช่วยไหม?”