เข้าสู่ระบบ@ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง...
“ฉันไม่คิดเลยนะ ว่าไอ่บ้าที่มันข่มขืนแกเมื่อแปดปีที่แล้ว จะกลายมาเป็นเจ้าของโรงแรมที่เราทำงานอยู่...และนางฟ้าของฉันก็ดันกลายมาเป็นพี่สาวไอ่หื่นกามนั่นอีก...”
ธนวันต์พูดด้วยความรู้สึกที่หดหู่ปนความเสียใจอย่างบอกไม่ถูก สิ่งที่เปมิกาบอกกับเขานั้น มันทำให้ธนวันต์แทบไม่อยากเชื่อเลย ว่าสิ่งที่เพื่อนเขาพูดออกมานั้นคือความจริง!!
“ฉันจะทำยังไงดีท็อป...ฉันหนีเรื่องราวพวกนี้มาตลอด เขาทำเหมือนกับว่าต้องการที่จะตอกย้ำความรู้สึกของฉันไปอีก เขาจำฉันได้ และเขาคอยพยายามที่จะทำให้ฉันยอมรับว่าฉันคือคนที่เขาข่มขืนเมื่อแปดปีที่แล้ว...”
“เขาจะทำแบบนั้นทำไม...จริงๆ เขาหาเรื่องใส่ตัวนะ ถ้าเกิดตอนนั้นแกกล้าที่จะแจ้งความล่ะก็ เขาก็คงจะได้รับโทษไปแล้ว แต่เรื่องราวมันผ่านมาตั้งหลายปี เขาไม่น่าที่จะเอาเรื่องนี้มาตอกย้ำแกอีกนะเดียร์...ฉันคิดในมุมมองของผู้ชายด้วยกันนะ ฉันคิดว่าเขาจะต้องสนใจแกว่ะ...”
“จะสนใจฉันทำไม...เราจบกันไปแล้วและเขาก็สร้างบาดแผลให้ฉันมาตลอด จนฉันไม่กล้าที่จะเปิดใจรับใครเลยนะท็อป”
“ผู้ชายเวลาได้ชอบและถูกใจใครนะโว้ย...เขาจะสนใจแต่คนนั้นแหละ ผู้หญิงที่ถูกใจในเวลาที่ใช่! มักจะอยากได้มา ไม่วิธีใดก็วิธีหนึ่งแหละ...”
“แต่ฉันไม่อยากให้เขามายุ่งกับฉันอีกแล้วนี่ท็อป ฉันอยากลืมไปทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่อยากจดจำ”
“แกทำอย่างกับว่าตลอดแปดปีที่ผ่านมา แกลืมได้หยั่งงั้นแหละ...ฉันไม่เห็นว่าแกจะลืมเรื่องราวพวกนั้นเลยเดียร์ พูดก็พูดเถอะทำไมแกไม่เปลี่ยนจุดที่เขามาสนใจแก ทำเป็นหลอกให้เขารักและชอบแก...สุดท้ายแกก็แก้แค้นเขาโดยการหักอกเขาไปเลยวะ”
“...”
“ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไงท็อป แค่เขามาใกล้ฉันไม่เท่าไหร่ใจฉันก็เต้นแรงจนไม่เป็นอันทำอะไรแล้ว...”
“งั้นแกจะทำยังไง...หลบหน้าหลบตาเขาแบบนี้ตลอดไปเลยเหรอวะ หรือลาออกจากงานที่แกรักหนีไปอยู่ที่อื่น...”
“...”
“แกเปลี่ยนความกลัวเป็นความแค้นสิเดียร์...ผู้ชายก็รักเป็นหลงเป็นและเจ็บเป็นนะโว้ย...ถ้าแกคอยหลบหนีไปแบบนี้ มันก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตแกดีขึ้นเลยนะเดียร์ แกเจ็บช้ำมากี่ปีแล้ว อนาคตการเป็นหมอของแกจบลงเพราะผู้ชายคนนี้ และหนำซ้ำแกเองยังไม่กล้าที่จะเปิดใจรับผู้ชายคนไหนเข้ามาได้อีก เหตุผลเพราะแกกังวลเรื่องความบริสุทธิ์ไม่บริสุทธิ์ของแกเอง...”
“แล้วถ้าฉันจะเริ่มทำในสิ่งที่แกบอก ฉันควรจะเริ่มจากสิ่งไหน และอะไรก่อนท็อป...”
เปมิกาเริ่มมีความคิดที่คล้อยตามเพื่อนขึ้นมาทันที สิ่งที่เพื่อนของเธอพูดมาทั้งหมดมันก็จริงนะ เธอจะหนีเขาไปทำไม? เธอไม่ใช่เด็กสาวอายุ 16 ปีอีกแล้วนี่! เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำไมจะต้องให้เขามาทำลายชีวิตและจิตใจของเธออีก...
“ได้ยินแบบนี้ฉันก็ดีใจขึ้นมาทันทีเลยว่ะเดียร์...แกไม่รู้ตัวเองเลยหรือไง...ว่าแกสวยขนาดไหน...ความสวยของแกเป็นดารานางแบบได้สบายเลยนะโว้ย...ดาราก็ระดับนางเอกเท่านั้น นางแบบก็เป็นนางแบบแถวหน้า...แกไม่สังเกตเวลาที่ตัวเองเดินไปไหนบ้างเหรอวะเดียร์...แกไม่เห็นคนแอบมองแกหรือวะ...”
“ไม่อ่ะ...”
“ฉันนี่แมร่งโคตรภูมิใจเลยนะโว้ยที่มีเพื่อนสวยขนาดนี้ แต่มันก็ติดตรงที่ฉันกับแกเป็นเพื่อนกัน และเห็นกันตั้งแต่เด็ก ฉันเลยไม่ค่อยได้สนใจที่จะชมแกสักเท่าไหร่...”
“จริงดิ...”
“ก็เออสิวะ...แค่แกกระพริบตาส่งสายตาแค่นั้นแหละ ฉันเชื่อว่าผู้ชายได้คลานตามกันมาเป็นแถวๆ เลยแหละ”
“อืม...แล้วแกจะให้ฉันเริ่มจากอะไร...วิธีของแกก็ดีนะท็อป แกพูดถูกทุกอย่างเลยนะ ฉันจะหนีไปทำไม? ทำไมฉันไม่ทำให้เขาเจ็บช้ำแบบที่ฉันเคยเป็นบ้าง? ถ้าฉันไม่ต่อสู้กับความรู้สึกเจ็บปวดนี้สักที...ไอ่สิ่งนี้มันก็ยังคงอยู่กับฉันตลอดไม่ไปไหน...”
“เออ...ดีว่ะ...แกโคตรได้ใจฉันเลยว่ะเดียร์...เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันบอกวิธีแกก็แล้วกัน...รับรองผู้ชายคนนั้นคลานมาสยบแทบเท้าแกแน่เดียร์!”
@ บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์น...
“ศุกร์นี้เดียร์ไม่กลับบ้านเหรอธาม...น้องได้บอกลูกมั้ย?”
กนกอรในวัย 52 ปีเอ่ยขึ้นกับลูกชายคนโต ‘กิตติพัทธ์’ หรือ ‘ธาม’ วัย 28 ปีศัลยแพทย์หัวใจ (Cardiac Surgeon) ของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในเมืองกรุง
“วันนี้ธามว่าจะแวะไปหาเดียร์ครับแม่...แชทถามไปแล้วเดียร์ยังไม่ตอบกลับมาเลยครับ...”
กิตติพัทธ์ตอบกลับมารดาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบผ่านรอยยิ้มที่นุ่มละมุนสุขุม ตามแบบฉบับของชายหนุ่มที่สุภาพอ่อนโยน
“แล้วนี่ได้คอยตามดูยัยครีมบ้างมั้ย เข้าทำงานมาได้อาทิตย์แล้วเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ แม่เห็นกลับบ้านเย็นทุกวัน ตั้งแต่เรียนจบเปลี่ยนงานนี่รอบที่สี่แล้ว...รอบนี้ไม่รู้เป็นไง พ่อเขาก็ห่วงลูกสาวสุดที่รักของเขาเหลือเกิน ธามเองถ้าว่างก็คุยกับน้องสอนน้องบ้างนะลูก...ยัยครีมเป็นคนใจร้อนเหลือเกิน...”
กนกอรเอ่ยถึงลูกสาวคนเล็กของเธออย่างทุกข์ใจกับความห้าวความแสบของลูกสาวเธอนั้นไม่ต้องพูดถึงเลย ทะเลาะกับหัวหน้างานลาออกมาหลายครั้ง หนำซ้ำต้องคอยออกภาคสนามลงมือกับทีมงานวิศวกรผู้ชาย ทำให้เธอออกแนวห้าวไปโดยปริยาย...
“ครับแม่...เดี๋ยวธามว่าจะแวะไปรับครีมและชวนไปหาเดียร์ด้วยกันเลยครับแม่...วันนี้มันเป็นนัดประจำเดือนของพวกเราด้วยครับ...”
กิตติพัทธ์ เปมิกา และกุลจิราน้องสาวคนเล็ก มีความสนิทสนมกันมาก มักจะมีกิจกรรมที่เขาและน้องๆ ได้ตั้งขึ้นคือจะนัดพบกันในวันศุกร์สัปดาห์สุดท้ายของสิ้นเดือนเสมอ...
“อืม...ดีเลย...ยังไงก็คอยสอนน้องๆ บ้างนะธาม ที่น่าเป็นห่วงมากที่สุดก็คือยัยครีมนี่แหละ ส่วนเดียร์แม่ไม่ห่วงมากเท่าไหร่ รายนั้นเป็นเด็กดีมาตลอด และได้ทำงานที่ดีๆ แล้ว...”
“ครับแม่...”
กิตติพัทธ์นึกถึงน้องสาวอีกคนที่แม่เขาเอ่ยถึง ‘เปมิกา’ ไม่ใช่น้องสาวโดยสายเลือดของกิตติพันธ์ เหตุการณ์เมื่อหลายสิบปีที่แล้ว ตอนที่เด็กน้อยก้าวเข้ามาในบ้านของเขา กิตติพัทธ์ในวัยสิบขวบดีใจเป็นอย่างมากที่เขาได้น้องสาวที่น่ารักน่าเอ็นดู ตลอดระยะเวลาเกือบยี่สิบปี กิตติพัทธ์ไม่เคยมองเธอคนนี้เป็นน้องสาวเลยสักครั้ง เขามีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับเธอ กิตติพัทธ์อยากดูแลเธอคนนี้ตลอดไป ‘ถ้าจะเรียกว่ารัก...ก็คงไม่ผิดอะไร’
สามเดือนต่อมา... “เร็วสิคะคุณพ่อ คุณแม่ไหมจะไม่ทันงานแล้วนะคะ”เสียงใสๆ ร้องอย่างตื่นเต้นและกำลังชุลมุนวุ่นวาย “ก็แล้วทำไมพ่อกับแม่ต้องไปงานแต่งงานนี้ด้วยล่ะ ไหมแก้วไปคนเดียวไม่ได้เหรอลูก” “ไม่ได้ค่ะ...งานแต่งงานของพี่เดียร์ และพี่เขาก็เชิญคุณพ่อกับคุณแม่มาด้วย เห็นมั้ยคะการ์ดของพี่เดียร์นี่ไง อีกอย่างคุณพ่อกับคุณแม่ของพี่ธามก็ชวนมาด้วยนะคะ พ่อกับแม่ต้องไปเจอพ่อแม่พี่ธามไงคะ จะไม่ไปได้ยังไงคะ...” “โอย...ลูกของพ่อนี่มันร้ายจริงๆ เป็นสาวเป็นนางไม่ต้องรอให้ผู้ชายมาจีบ ลูกพ่อจีบเองเลย...” “แม่...ก็หัวจะปวด! เพราะคุณนั่นแหละที่คอยยุยงส่งเสริมลูกดีนัก เป็นยังไงคะ” “พ่อกับแม่ไม่ต้องทะเลาะกันค่ะ ไปค่ะเร็วขึ้นรถค่ะ” “ไอ่ลูกคนนี้...จริงๆ เล้ย!!” @ โรงแรมอินเตอร์ โอเรียนเต็ล เรสซิเดนซ์…บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ภายในโรงแรมสุดหรู แขกผู้มีเกียรติถูกรับเชิญเข้าร่วมมาเป็นสักขีพยานรักของคนทั้งสองหลายร้อยชีวิต เสียงผู้คนกึกก้องกันอย่างยินดี เสียงแก้วกระทบกันเพื่อแสดงความยินดีกับคนทั้งสองท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด
“ฉันว่านายต้องรอเธอสักพักนะกันต์...ถ้าพูดตรงๆ ก็คงจะต้องรอปาฏิหาริย์มั้ง รอเธอท้องแล้วทุกอย่างอาจจะลงตัว ฉันเองก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอกนะ ประสบการณ์เมื่อ 8 ปีที่แล้วของฉัน มันก็คล้ายๆ กับนายนี่แหละ แต่ต่างกันนิดหน่อย” >อินทัชกำลังนึกถึงใบหน้าสวย หวานใจของอินทัช ‘ป่านนี้คงรอเขานานแล้วแน่ๆ เลย’ “อย่างที่อินทัชมันพูดก็ถูกนะ ในเมื่อนายทำมาทุกอย่างแล้ว เธอก็ยังไม่สนใจนายอีก เป็นไงล่ะ มั่นใจตัวเองสูง ว่าใช้ยากับเขารวบหัวรวบหางแล้ว ตื่นเช้ามาคิดว่าเขาจะยอมสิ...คิดผิด! ฉันอยากจะเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้แล้วสิ เธอสามารถทำให้นายเป็นได้ขนาดนี้...” “เธอสวย...สวยมาก และตอนนี้ฉันก็หวงมาก แต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง เธอปิดฉันทุกทาง แม้กระทั่งโทรศัพท์ ฉันจะเจอเธอได้ก็เฉพาะเวลาเธอมาทำงานเท่านั้น ฉันกลุ้มใจ...พวกนายจะหัวเราะเยาะฉันแบบไหนก็เชิญ...หัวเราะเสร็จแล้วก็คิดหาวิธีช่วยฉันหน่อยดิวะ...” “ตอนนี้ช่วยได้อย่างเดียวกันต์...ช่วยปลอบใจนายเท่านั้น เรียนผูกแล้ว นายก็ต้องเรียนแก้เองนะ ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้แล้ว เอ่อ ฉันจะต้องรีบกลับแล้วนะ งั้นนายอยู่กับอินทัชสองคนแล้วกัน”ธีรุตม์นึกถึง
ในหัวของรินรดาตอนนี้กลับมีชายหนุ่มอีกคน ที่เธอกำลังวางแผนที่จะจับเขาอยู่ หนุ่มไฮโซหล่อ พึ่งหย่าขาดกับภรรยาไฮโซที่ไม่ได้สวย แต่แต่งงานเพราะธุรกิจ รินรดาคิดว่าแผนการของเธอกำลังจะสำเร็จในไม่ช้านี้แน่นอน “แล้วลูกจะปล่อยอินทัชไปอย่างนี้น่ะเหรอรดา” “ค่ะคุณแม่...รดามีเป้าหมายใหม่แล้วค่ะ เราคงไม่ต้องขายกระเป๋าแล้วนะคะคุณแม่” “จริงเหรอ...ตายจริงลูกแม่นี่ฉลาดสุดๆ” “งั้นเรามาเก็บของออกจากบ้านนี้กันเถอะค่ะคุณแม่ ไปอยู่เพนท์เฮ้าส์กันก่อน พอเรื่องเบาลง เราค่อยวางแผนซื้อบ้านกันนะคะคุณแม่” “ลูกแม่น่ารักที่สุด...” อีกด้านหนึ่ง ณ สนามบิน... “คุณชนัศชัยเชิญทางนี้ครับ คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นครับ ตอนนี้เราอายัดทุกอย่างของคุณไว้หมดแล้วครับ”เสียงเจ้าหน้าที่ตำรวจเอ่ยขึ้น เมื่อกำลังเกือบสิบนายเข้าล้อมจับกุมอย่างอุกอาจ “คุณจะมาจับผมเรื่องอะไรคุณตำรวจ ผมทำผิดอะไรครับ กับอีแค่เรื่องที่หลานชายกล่าวหาผม เรื่องยักยอกนั่นเหรอครับ” “ไม่ใช่ครับ วันนี้ผมมาในเรื่องคดีของคุณเมฆีพี่ชายของคุณครับ ตอนนี้เรามีหลักฐานที่โยงทุกอย่างมาหา
“ครีมไม่เป็นไรค่ะ...ถ้าครีมท้องเมื่อไหร่ค่อยว่ากันอีกทีนะคะ เรื่องมันผ่านไปแค่คืนเดียวเองนะคะ ไม่แน่ครีมอาจจะไม่ท้องก็ได้ค่ะ เพราะฉะนั้นคุณหายห่วงค่ะ” “ทำไมคุณถึงไม่อยากให้ผมรับผิดชอบครับ ทั้งที่คุณเป็นฝ่ายเสียหายนะครับ หรือคุณมีแฟนอยู่หรือเปล่าครับ”ใจของชนกันต์กระตุกวาบขึ้นมาทันที เมื่อนึกมาถึงจุดนี้ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ผู้หญิงเป็นร้อยเป็นพันที่เขาเคยคบมา ไม่เคยเป็นแบบเธอคนนี้เลยสักคน ส่วนใหญ่จะเกาะหนึบกับเขา บางคนก็ขอเงินเป็นข้อแลกเปลี่ยน “ครีมไม่มีใครค่ะ...ที่ไม่ได้ให้คุณรับผิดชอบก็เพราะว่า มันไม่จำเป็นค่ะ ครีมว่าตัวเองก็มีความสุขกับเซ็กส์เมื่อคืนนะคะ เราสองคนก็มีความสุขอยู่แล้วค่ะ ครีมไม่ติดใจเอาความอะไรกับคุณค่ะ เพราะฉะนั้นคุณเองไม่ต้องคิดมาก ถึงแม้ว่าครีมจะท้อง มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่อะไรนะคะ พ่อแม่ครีมท่านเข้าใจได้ค่ะ ครีมโตมาแบบสบายๆ เป็นตัวของตัวเองอยู่แล้วค่ะ โอเคนะคะ...” “แต่ผมจะรับผิดชอบคุณครับ”ชนกันต์พยายามตื้อ เกิดมาเขาก็ยังไม่เคยเจอ ‘มีแบบนี้ด้วยเหรอ?’ “ไม่ต้องค่ะ!”กุลจิรายังยืนยันคำเดิม เธอคิดว่าคนเราไม่มีความรักเป็นพื้
“ผมไม่ได้กล่าวหาอาโดยไร้ข้อมูล...ในเอกสารสั่งซื้อวัตถุดิบนำเข้าของโรงแรมกับภัตตาคารของเรามันเป็นชื่อของอาอนุมัติครับ วันนี้ผมแค่ให้อาลองชี้แจงในที่ประชุม ถ้าอาโปร่งใส อาเองก็ไม่จำเป็นจะต้องโกรธนี่ครับ” “จะไม่ให้อาโกรธได้ยังไง ที่หลานทำมันเท่ากับหักหน้าอานะ จริงๆ เรื่องนี้เราคุยกันส่วนตัวก็ได้ ไม่เห็นจำเป็นจะต้องเอาอามาประจานในที่ประชุม!” “ถ้าจำไม่ผิด ผมเคยให้เลขานำเอกสารทั้งหมดให้อาไปแล้ว และให้ทางอาชี้แจงเป็นลายลักษณ์อักษรมานี่ครับ ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว อาก็ไม่เห็นตอบกลับ ผมในนามประธานของบริษัท ต้องทำตามหน้าที่ครับอา เรื่องพี่น้องหรือว่าเครือญาติคงต้องเอาไว้ทีหลังครับอา...” ปึ่ง! เสียงฝ่ามือทุบโต๊ะดังสนั่นอีกครั้ง! “อาไม่ชี้แจงอะไรทั้งนั้น ขอบอกอีกครั้งถ้ายังไม่หยุดที่จะดูถูกอาล่ะก็ อาจำเป็นจะต้องใช้กฎหมายคุยกัน!”ชนัศชัยชี้นิ้วอย่างเกรี้ยวกราด อารมณ์ของเขาตอนนี้เดือดสุดๆ ในสมองของเขาตอนนี้มีอย่างเดียวคือ ‘หาวิธีเก็บมัน!’ “ครับ...งั้นดีเลยครับ ผมเองก็กำลังจะเชิญอาไปให้ปากคำ เกี่ยวกับคดีของคุณพ่อคุณแม่อยู่พอดีเลยครับ น่าจะอีกสักสองวันคร
“คะ-คุณกันต์! อ๊ะ!”หญิงสาวร้องออกมา เมื่อมีแท่งใหญ่กดถูไล้ไปมาตรงช่องทางรักของเธอ ความปวดหนึบผสมกับความซ่านสยิวกำลังโจมตีเธออย่างหนัก เธอต้องการให้สิ่งนั้นเข้าไปในร่างกายของเธอ! ได้โปรด! “คะ-ครับ...ที่รัก!” มังกรใหญ่กดถูกไปมา สันกรามของเขาขบกันแน่น เพื่อบังคับความกระสันที่มันแล่นไปจุกที่ปลายดุ้นมังกรใหญ่ของเขา สวบ!! แท่งเหล็กใหญ่กดเข้าไปยังช่องทางรัก! แต่! “กรี๊ดดดดดดดด” ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เมื่อสิ่งแปลกปลอมนั้นกดแทรกเข้ามายังช่วงล่างของเธอ ความซ่านสยิวหายไปในพริบตา! ความเจ็บปวดเข้ามาแทนที่! ร่างบางดิ้นพล่าน! เธอพยายามขืนร่างของตัวเองออก! “โอวว์ นะ-แน่นเหลือเกิน อื้ม...ซี๊ดดด”ชนกันต์ร้องครวญครางออกมาอย่างเจ็บปวด ช่องทางรักของเธอคับแคบเหลือเกิน ร่างหนาหยุดนิ่งทุกการกระทำ ความปวดหนึบกระแทกเข้ามายังร่างกำยำ มังกรใหญ่แช่คาไว้อย่างนั้น เขาไม่สามารถที่จะแทรกเข้าไปได้ มือหนาพยายามกดร่างนั้นไว้ จูบซับไปที่ริมฝีปากบางอย่างปลอบประโลม “อื้ออออ” กุลจิราพยายามสะบัดใบหน้าตัวเองออก เธอเจ็บปวดเหลือเกิน กุลจิราไม่ไหวแล้ว ความเจ็บปวดแผ่ไปทั่วร่างของเธ
“อินทัช...น้องดูงานเสร็จหรือยัง...พี่ว่าเราไปดูโซนอื่นต่อดีมั้ยเรายังเหลืออีกหลายที่นะ”อติญาเดินมาตามน้องชาย โดยที่เธอเองก็ไม่สามารถที่จะยืนเป็นเป้าให้เด็กเชฟบ้าคนนั้นจ้องมองเธอแบบนั้นได้ ร่างกายของเธอดูอ่อนแรงไปหมดเมื่อเจอสายตาแบบนั้นเข้า ทั้งสายตาและหุ่นกำยำแบบนั้น มันทำให้อติญาหายใจไม่ทั่วท้องเ
“งั้น...วันนี้เดี๋ยวดิฉันจะพามาดูเชฟอีกท่านแล้วกันนะคะ คนนี้ก็กำลังทำอาหารฝรั่งเศสอยู่เช่นกันค่ะ”หัวหน้าเชฟหาทางเอาตัวรอดให้กับลูกน้องตัวเองสุดฤทธิ์ สุดความสามารถที่มีอยู่ “อืม...เชิญครับ”อินทัชยอมแต่โดยดี เธออาจจะกลัวเขาเรื่องในอดีตก็เป็นได้ เขาทำกับเธออย่างไม่น่าให้อภัย ความผิดของเขาช
“คือว่าทางผู้บริหารสูงสุดของโรงแรมและภัตตาคารเขาจะมาตรวจเยี่ยมในส่วนของแผนกห้องครัวเรานะ เรื่องนี้เจ้ก็ไม่ทราบมาก่อน มันเป็นเรื่องด่วนพึ่งสั่งการมาเมื่อครู่ ดังนั้นเจ้ขอให้ทุกคนเตรียมการให้พร้อม เจ้จะเป็นคนรับหน้าเอง ทุกคนทำงานตามปกติ ท่องกฎระเบียบของที่นี่ให้ดี อย่าได้มีใครหลุดพูดหรือทำอะไรไม่สมคว
@ ห้องครัวของโรงแรม “หยุด! แกวางของลงก่อนท็อป...” “มีอะไรวะเดียร์ ฉันต้องรีบทำอาหารนะเว้ย อีกตั้งหลายรายการแกจะมาเล่นตอนนี้ไม่ได้นะ” “แกลืมใส่ถุงมืออีกข้างนึง...ฉันเตือนแก! และก่อนที่แกจะโดนเตือนครั้งที่สามจากเจ้เอม...” “อ่าว...อุ้ย! ฉันลืมว่ะ ขอบใจมากเดียร์







