로그인@ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง...
“ฉันไม่คิดเลยนะ ว่าไอ่บ้าที่มันข่มขืนแกเมื่อแปดปีที่แล้ว จะกลายมาเป็นเจ้าของโรงแรมที่เราทำงานอยู่...และนางฟ้าของฉันก็ดันกลายมาเป็นพี่สาวไอ่หื่นกามนั่นอีก...”
ธนวันต์พูดด้วยความรู้สึกที่หดหู่ปนความเสียใจอย่างบอกไม่ถูก สิ่งที่เปมิกาบอกกับเขานั้น มันทำให้ธนวันต์แทบไม่อยากเชื่อเลย ว่าสิ่งที่เพื่อนเขาพูดออกมานั้นคือความจริง!!
“ฉันจะทำยังไงดีท็อป...ฉันหนีเรื่องราวพวกนี้มาตลอด เขาทำเหมือนกับว่าต้องการที่จะตอกย้ำความรู้สึกของฉันไปอีก เขาจำฉันได้ และเขาคอยพยายามที่จะทำให้ฉันยอมรับว่าฉันคือคนที่เขาข่มขืนเมื่อแปดปีที่แล้ว...”
“เขาจะทำแบบนั้นทำไม...จริงๆ เขาหาเรื่องใส่ตัวนะ ถ้าเกิดตอนนั้นแกกล้าที่จะแจ้งความล่ะก็ เขาก็คงจะได้รับโทษไปแล้ว แต่เรื่องราวมันผ่านมาตั้งหลายปี เขาไม่น่าที่จะเอาเรื่องนี้มาตอกย้ำแกอีกนะเดียร์...ฉันคิดในมุมมองของผู้ชายด้วยกันนะ ฉันคิดว่าเขาจะต้องสนใจแกว่ะ...”
“จะสนใจฉันทำไม...เราจบกันไปแล้วและเขาก็สร้างบาดแผลให้ฉันมาตลอด จนฉันไม่กล้าที่จะเปิดใจรับใครเลยนะท็อป”
“ผู้ชายเวลาได้ชอบและถูกใจใครนะโว้ย...เขาจะสนใจแต่คนนั้นแหละ ผู้หญิงที่ถูกใจในเวลาที่ใช่! มักจะอยากได้มา ไม่วิธีใดก็วิธีหนึ่งแหละ...”
“แต่ฉันไม่อยากให้เขามายุ่งกับฉันอีกแล้วนี่ท็อป ฉันอยากลืมไปทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่อยากจดจำ”
“แกทำอย่างกับว่าตลอดแปดปีที่ผ่านมา แกลืมได้หยั่งงั้นแหละ...ฉันไม่เห็นว่าแกจะลืมเรื่องราวพวกนั้นเลยเดียร์ พูดก็พูดเถอะทำไมแกไม่เปลี่ยนจุดที่เขามาสนใจแก ทำเป็นหลอกให้เขารักและชอบแก...สุดท้ายแกก็แก้แค้นเขาโดยการหักอกเขาไปเลยวะ”
“...”
“ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไงท็อป แค่เขามาใกล้ฉันไม่เท่าไหร่ใจฉันก็เต้นแรงจนไม่เป็นอันทำอะไรแล้ว...”
“งั้นแกจะทำยังไง...หลบหน้าหลบตาเขาแบบนี้ตลอดไปเลยเหรอวะ หรือลาออกจากงานที่แกรักหนีไปอยู่ที่อื่น...”
“...”
“แกเปลี่ยนความกลัวเป็นความแค้นสิเดียร์...ผู้ชายก็รักเป็นหลงเป็นและเจ็บเป็นนะโว้ย...ถ้าแกคอยหลบหนีไปแบบนี้ มันก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตแกดีขึ้นเลยนะเดียร์ แกเจ็บช้ำมากี่ปีแล้ว อนาคตการเป็นหมอของแกจบลงเพราะผู้ชายคนนี้ และหนำซ้ำแกเองยังไม่กล้าที่จะเปิดใจรับผู้ชายคนไหนเข้ามาได้อีก เหตุผลเพราะแกกังวลเรื่องความบริสุทธิ์ไม่บริสุทธิ์ของแกเอง...”
“แล้วถ้าฉันจะเริ่มทำในสิ่งที่แกบอก ฉันควรจะเริ่มจากสิ่งไหน และอะไรก่อนท็อป...”
เปมิกาเริ่มมีความคิดที่คล้อยตามเพื่อนขึ้นมาทันที สิ่งที่เพื่อนของเธอพูดมาทั้งหมดมันก็จริงนะ เธอจะหนีเขาไปทำไม? เธอไม่ใช่เด็กสาวอายุ 16 ปีอีกแล้วนี่! เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำไมจะต้องให้เขามาทำลายชีวิตและจิตใจของเธออีก...
“ได้ยินแบบนี้ฉันก็ดีใจขึ้นมาทันทีเลยว่ะเดียร์...แกไม่รู้ตัวเองเลยหรือไง...ว่าแกสวยขนาดไหน...ความสวยของแกเป็นดารานางแบบได้สบายเลยนะโว้ย...ดาราก็ระดับนางเอกเท่านั้น นางแบบก็เป็นนางแบบแถวหน้า...แกไม่สังเกตเวลาที่ตัวเองเดินไปไหนบ้างเหรอวะเดียร์...แกไม่เห็นคนแอบมองแกหรือวะ...”
“ไม่อ่ะ...”
“ฉันนี่แมร่งโคตรภูมิใจเลยนะโว้ยที่มีเพื่อนสวยขนาดนี้ แต่มันก็ติดตรงที่ฉันกับแกเป็นเพื่อนกัน และเห็นกันตั้งแต่เด็ก ฉันเลยไม่ค่อยได้สนใจที่จะชมแกสักเท่าไหร่...”
“จริงดิ...”
“ก็เออสิวะ...แค่แกกระพริบตาส่งสายตาแค่นั้นแหละ ฉันเชื่อว่าผู้ชายได้คลานตามกันมาเป็นแถวๆ เลยแหละ”
“อืม...แล้วแกจะให้ฉันเริ่มจากอะไร...วิธีของแกก็ดีนะท็อป แกพูดถูกทุกอย่างเลยนะ ฉันจะหนีไปทำไม? ทำไมฉันไม่ทำให้เขาเจ็บช้ำแบบที่ฉันเคยเป็นบ้าง? ถ้าฉันไม่ต่อสู้กับความรู้สึกเจ็บปวดนี้สักที...ไอ่สิ่งนี้มันก็ยังคงอยู่กับฉันตลอดไม่ไปไหน...”
“เออ...ดีว่ะ...แกโคตรได้ใจฉันเลยว่ะเดียร์...เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันบอกวิธีแกก็แล้วกัน...รับรองผู้ชายคนนั้นคลานมาสยบแทบเท้าแกแน่เดียร์!”
@ บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์น...
“ศุกร์นี้เดียร์ไม่กลับบ้านเหรอธาม...น้องได้บอกลูกมั้ย?”
กนกอรในวัย 52 ปีเอ่ยขึ้นกับลูกชายคนโต ‘กิตติพัทธ์’ หรือ ‘ธาม’ วัย 28 ปีศัลยแพทย์หัวใจ (Cardiac Surgeon) ของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในเมืองกรุง
“วันนี้ธามว่าจะแวะไปหาเดียร์ครับแม่...แชทถามไปแล้วเดียร์ยังไม่ตอบกลับมาเลยครับ...”
กิตติพัทธ์ตอบกลับมารดาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบผ่านรอยยิ้มที่นุ่มละมุนสุขุม ตามแบบฉบับของชายหนุ่มที่สุภาพอ่อนโยน
“แล้วนี่ได้คอยตามดูยัยครีมบ้างมั้ย เข้าทำงานมาได้อาทิตย์แล้วเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ แม่เห็นกลับบ้านเย็นทุกวัน ตั้งแต่เรียนจบเปลี่ยนงานนี่รอบที่สี่แล้ว...รอบนี้ไม่รู้เป็นไง พ่อเขาก็ห่วงลูกสาวสุดที่รักของเขาเหลือเกิน ธามเองถ้าว่างก็คุยกับน้องสอนน้องบ้างนะลูก...ยัยครีมเป็นคนใจร้อนเหลือเกิน...”
กนกอรเอ่ยถึงลูกสาวคนเล็กของเธออย่างทุกข์ใจกับความห้าวความแสบของลูกสาวเธอนั้นไม่ต้องพูดถึงเลย ทะเลาะกับหัวหน้างานลาออกมาหลายครั้ง หนำซ้ำต้องคอยออกภาคสนามลงมือกับทีมงานวิศวกรผู้ชาย ทำให้เธอออกแนวห้าวไปโดยปริยาย...
“ครับแม่...เดี๋ยวธามว่าจะแวะไปรับครีมและชวนไปหาเดียร์ด้วยกันเลยครับแม่...วันนี้มันเป็นนัดประจำเดือนของพวกเราด้วยครับ...”
กิตติพัทธ์ เปมิกา และกุลจิราน้องสาวคนเล็ก มีความสนิทสนมกันมาก มักจะมีกิจกรรมที่เขาและน้องๆ ได้ตั้งขึ้นคือจะนัดพบกันในวันศุกร์สัปดาห์สุดท้ายของสิ้นเดือนเสมอ...
“อืม...ดีเลย...ยังไงก็คอยสอนน้องๆ บ้างนะธาม ที่น่าเป็นห่วงมากที่สุดก็คือยัยครีมนี่แหละ ส่วนเดียร์แม่ไม่ห่วงมากเท่าไหร่ รายนั้นเป็นเด็กดีมาตลอด และได้ทำงานที่ดีๆ แล้ว...”
“ครับแม่...”
กิตติพัทธ์นึกถึงน้องสาวอีกคนที่แม่เขาเอ่ยถึง ‘เปมิกา’ ไม่ใช่น้องสาวโดยสายเลือดของกิตติพันธ์ เหตุการณ์เมื่อหลายสิบปีที่แล้ว ตอนที่เด็กน้อยก้าวเข้ามาในบ้านของเขา กิตติพัทธ์ในวัยสิบขวบดีใจเป็นอย่างมากที่เขาได้น้องสาวที่น่ารักน่าเอ็นดู ตลอดระยะเวลาเกือบยี่สิบปี กิตติพัทธ์ไม่เคยมองเธอคนนี้เป็นน้องสาวเลยสักครั้ง เขามีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับเธอ กิตติพัทธ์อยากดูแลเธอคนนี้ตลอดไป ‘ถ้าจะเรียกว่ารัก...ก็คงไม่ผิดอะไร’
สามเดือนต่อมา... “เร็วสิคะคุณพ่อ คุณแม่ไหมจะไม่ทันงานแล้วนะคะ”เสียงใสๆ ร้องอย่างตื่นเต้นและกำลังชุลมุนวุ่นวาย “ก็แล้วทำไมพ่อกับแม่ต้องไปงานแต่งงานนี้ด้วยล่ะ ไหมแก้วไปคนเดียวไม่ได้เหรอลูก” “ไม่ได้ค่ะ...งานแต่งงานของพี่เดียร์ และพี่เขาก็เชิญคุณพ่อกับคุณแม่มาด้วย เห็นมั้ยคะการ์ดของพี่เดียร์นี่ไง อีกอย่างคุณพ่อกับคุณแม่ของพี่ธามก็ชวนมาด้วยนะคะ พ่อกับแม่ต้องไปเจอพ่อแม่พี่ธามไงคะ จะไม่ไปได้ยังไงคะ...” “โอย...ลูกของพ่อนี่มันร้ายจริงๆ เป็นสาวเป็นนางไม่ต้องรอให้ผู้ชายมาจีบ ลูกพ่อจีบเองเลย...” “แม่...ก็หัวจะปวด! เพราะคุณนั่นแหละที่คอยยุยงส่งเสริมลูกดีนัก เป็นยังไงคะ” “พ่อกับแม่ไม่ต้องทะเลาะกันค่ะ ไปค่ะเร็วขึ้นรถค่ะ” “ไอ่ลูกคนนี้...จริงๆ เล้ย!!” @ โรงแรมอินเตอร์ โอเรียนเต็ล เรสซิเดนซ์…บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ภายในโรงแรมสุดหรู แขกผู้มีเกียรติถูกรับเชิญเข้าร่วมมาเป็นสักขีพยานรักของคนทั้งสองหลายร้อยชีวิต เสียงผู้คนกึกก้องกันอย่างยินดี เสียงแก้วกระทบกันเพื่อแสดงความยินดีกับคนทั้งสองท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด
“ฉันว่านายต้องรอเธอสักพักนะกันต์...ถ้าพูดตรงๆ ก็คงจะต้องรอปาฏิหาริย์มั้ง รอเธอท้องแล้วทุกอย่างอาจจะลงตัว ฉันเองก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอกนะ ประสบการณ์เมื่อ 8 ปีที่แล้วของฉัน มันก็คล้ายๆ กับนายนี่แหละ แต่ต่างกันนิดหน่อย” >อินทัชกำลังนึกถึงใบหน้าสวย หวานใจของอินทัช ‘ป่านนี้คงรอเขานานแล้วแน่ๆ เลย’ “อย่างที่อินทัชมันพูดก็ถูกนะ ในเมื่อนายทำมาทุกอย่างแล้ว เธอก็ยังไม่สนใจนายอีก เป็นไงล่ะ มั่นใจตัวเองสูง ว่าใช้ยากับเขารวบหัวรวบหางแล้ว ตื่นเช้ามาคิดว่าเขาจะยอมสิ...คิดผิด! ฉันอยากจะเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้แล้วสิ เธอสามารถทำให้นายเป็นได้ขนาดนี้...” “เธอสวย...สวยมาก และตอนนี้ฉันก็หวงมาก แต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง เธอปิดฉันทุกทาง แม้กระทั่งโทรศัพท์ ฉันจะเจอเธอได้ก็เฉพาะเวลาเธอมาทำงานเท่านั้น ฉันกลุ้มใจ...พวกนายจะหัวเราะเยาะฉันแบบไหนก็เชิญ...หัวเราะเสร็จแล้วก็คิดหาวิธีช่วยฉันหน่อยดิวะ...” “ตอนนี้ช่วยได้อย่างเดียวกันต์...ช่วยปลอบใจนายเท่านั้น เรียนผูกแล้ว นายก็ต้องเรียนแก้เองนะ ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้แล้ว เอ่อ ฉันจะต้องรีบกลับแล้วนะ งั้นนายอยู่กับอินทัชสองคนแล้วกัน”ธีรุตม์นึกถึง
ในหัวของรินรดาตอนนี้กลับมีชายหนุ่มอีกคน ที่เธอกำลังวางแผนที่จะจับเขาอยู่ หนุ่มไฮโซหล่อ พึ่งหย่าขาดกับภรรยาไฮโซที่ไม่ได้สวย แต่แต่งงานเพราะธุรกิจ รินรดาคิดว่าแผนการของเธอกำลังจะสำเร็จในไม่ช้านี้แน่นอน “แล้วลูกจะปล่อยอินทัชไปอย่างนี้น่ะเหรอรดา” “ค่ะคุณแม่...รดามีเป้าหมายใหม่แล้วค่ะ เราคงไม่ต้องขายกระเป๋าแล้วนะคะคุณแม่” “จริงเหรอ...ตายจริงลูกแม่นี่ฉลาดสุดๆ” “งั้นเรามาเก็บของออกจากบ้านนี้กันเถอะค่ะคุณแม่ ไปอยู่เพนท์เฮ้าส์กันก่อน พอเรื่องเบาลง เราค่อยวางแผนซื้อบ้านกันนะคะคุณแม่” “ลูกแม่น่ารักที่สุด...” อีกด้านหนึ่ง ณ สนามบิน... “คุณชนัศชัยเชิญทางนี้ครับ คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นครับ ตอนนี้เราอายัดทุกอย่างของคุณไว้หมดแล้วครับ”เสียงเจ้าหน้าที่ตำรวจเอ่ยขึ้น เมื่อกำลังเกือบสิบนายเข้าล้อมจับกุมอย่างอุกอาจ “คุณจะมาจับผมเรื่องอะไรคุณตำรวจ ผมทำผิดอะไรครับ กับอีแค่เรื่องที่หลานชายกล่าวหาผม เรื่องยักยอกนั่นเหรอครับ” “ไม่ใช่ครับ วันนี้ผมมาในเรื่องคดีของคุณเมฆีพี่ชายของคุณครับ ตอนนี้เรามีหลักฐานที่โยงทุกอย่างมาหา
“ครีมไม่เป็นไรค่ะ...ถ้าครีมท้องเมื่อไหร่ค่อยว่ากันอีกทีนะคะ เรื่องมันผ่านไปแค่คืนเดียวเองนะคะ ไม่แน่ครีมอาจจะไม่ท้องก็ได้ค่ะ เพราะฉะนั้นคุณหายห่วงค่ะ” “ทำไมคุณถึงไม่อยากให้ผมรับผิดชอบครับ ทั้งที่คุณเป็นฝ่ายเสียหายนะครับ หรือคุณมีแฟนอยู่หรือเปล่าครับ”ใจของชนกันต์กระตุกวาบขึ้นมาทันที เมื่อนึกมาถึงจุดนี้ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ผู้หญิงเป็นร้อยเป็นพันที่เขาเคยคบมา ไม่เคยเป็นแบบเธอคนนี้เลยสักคน ส่วนใหญ่จะเกาะหนึบกับเขา บางคนก็ขอเงินเป็นข้อแลกเปลี่ยน “ครีมไม่มีใครค่ะ...ที่ไม่ได้ให้คุณรับผิดชอบก็เพราะว่า มันไม่จำเป็นค่ะ ครีมว่าตัวเองก็มีความสุขกับเซ็กส์เมื่อคืนนะคะ เราสองคนก็มีความสุขอยู่แล้วค่ะ ครีมไม่ติดใจเอาความอะไรกับคุณค่ะ เพราะฉะนั้นคุณเองไม่ต้องคิดมาก ถึงแม้ว่าครีมจะท้อง มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่อะไรนะคะ พ่อแม่ครีมท่านเข้าใจได้ค่ะ ครีมโตมาแบบสบายๆ เป็นตัวของตัวเองอยู่แล้วค่ะ โอเคนะคะ...” “แต่ผมจะรับผิดชอบคุณครับ”ชนกันต์พยายามตื้อ เกิดมาเขาก็ยังไม่เคยเจอ ‘มีแบบนี้ด้วยเหรอ?’ “ไม่ต้องค่ะ!”กุลจิรายังยืนยันคำเดิม เธอคิดว่าคนเราไม่มีความรักเป็นพื้
“ผมไม่ได้กล่าวหาอาโดยไร้ข้อมูล...ในเอกสารสั่งซื้อวัตถุดิบนำเข้าของโรงแรมกับภัตตาคารของเรามันเป็นชื่อของอาอนุมัติครับ วันนี้ผมแค่ให้อาลองชี้แจงในที่ประชุม ถ้าอาโปร่งใส อาเองก็ไม่จำเป็นจะต้องโกรธนี่ครับ” “จะไม่ให้อาโกรธได้ยังไง ที่หลานทำมันเท่ากับหักหน้าอานะ จริงๆ เรื่องนี้เราคุยกันส่วนตัวก็ได้ ไม่เห็นจำเป็นจะต้องเอาอามาประจานในที่ประชุม!” “ถ้าจำไม่ผิด ผมเคยให้เลขานำเอกสารทั้งหมดให้อาไปแล้ว และให้ทางอาชี้แจงเป็นลายลักษณ์อักษรมานี่ครับ ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว อาก็ไม่เห็นตอบกลับ ผมในนามประธานของบริษัท ต้องทำตามหน้าที่ครับอา เรื่องพี่น้องหรือว่าเครือญาติคงต้องเอาไว้ทีหลังครับอา...” ปึ่ง! เสียงฝ่ามือทุบโต๊ะดังสนั่นอีกครั้ง! “อาไม่ชี้แจงอะไรทั้งนั้น ขอบอกอีกครั้งถ้ายังไม่หยุดที่จะดูถูกอาล่ะก็ อาจำเป็นจะต้องใช้กฎหมายคุยกัน!”ชนัศชัยชี้นิ้วอย่างเกรี้ยวกราด อารมณ์ของเขาตอนนี้เดือดสุดๆ ในสมองของเขาตอนนี้มีอย่างเดียวคือ ‘หาวิธีเก็บมัน!’ “ครับ...งั้นดีเลยครับ ผมเองก็กำลังจะเชิญอาไปให้ปากคำ เกี่ยวกับคดีของคุณพ่อคุณแม่อยู่พอดีเลยครับ น่าจะอีกสักสองวันคร
“คะ-คุณกันต์! อ๊ะ!”หญิงสาวร้องออกมา เมื่อมีแท่งใหญ่กดถูไล้ไปมาตรงช่องทางรักของเธอ ความปวดหนึบผสมกับความซ่านสยิวกำลังโจมตีเธออย่างหนัก เธอต้องการให้สิ่งนั้นเข้าไปในร่างกายของเธอ! ได้โปรด! “คะ-ครับ...ที่รัก!” มังกรใหญ่กดถูกไปมา สันกรามของเขาขบกันแน่น เพื่อบังคับความกระสันที่มันแล่นไปจุกที่ปลายดุ้นมังกรใหญ่ของเขา สวบ!! แท่งเหล็กใหญ่กดเข้าไปยังช่องทางรัก! แต่! “กรี๊ดดดดดดดด” ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เมื่อสิ่งแปลกปลอมนั้นกดแทรกเข้ามายังช่วงล่างของเธอ ความซ่านสยิวหายไปในพริบตา! ความเจ็บปวดเข้ามาแทนที่! ร่างบางดิ้นพล่าน! เธอพยายามขืนร่างของตัวเองออก! “โอวว์ นะ-แน่นเหลือเกิน อื้ม...ซี๊ดดด”ชนกันต์ร้องครวญครางออกมาอย่างเจ็บปวด ช่องทางรักของเธอคับแคบเหลือเกิน ร่างหนาหยุดนิ่งทุกการกระทำ ความปวดหนึบกระแทกเข้ามายังร่างกำยำ มังกรใหญ่แช่คาไว้อย่างนั้น เขาไม่สามารถที่จะแทรกเข้าไปได้ มือหนาพยายามกดร่างนั้นไว้ จูบซับไปที่ริมฝีปากบางอย่างปลอบประโลม “อื้ออออ” กุลจิราพยายามสะบัดใบหน้าตัวเองออก เธอเจ็บปวดเหลือเกิน กุลจิราไม่ไหวแล้ว ความเจ็บปวดแผ่ไปทั่วร่างของเธ
“ยินดีครับ...จะว่าไปไหมแก้วก็สนิทกับเดียร์อยู่แล้ว มาด้วยกันได้นะครับ...”กิตติพัทธ์เอ่ยชวนอย่างเป็นมิตร รอยยิ้มของเธอมันทำให้หัวใจของเขาดูกระชุ่มกระชวยเหลือเกิน ความน่ารักและสดใสสมวัยของเธอ ทำให้กิตติพัทธ์เผลอแอบมองเธออยู่บ่อยๆ “จริงหรือคะพี่ธาม...งั้นไหมแก้วไปนะคะ”วาริศาดีใจอย่างที่สุด
อีกด้านหนึ่งของคนทั้งสอง... “อ๊ะ! อ๊ะ! ท็อป เอาแรงๆ ได้มั้ย อ๊ะ!” เอวสอบเด้งกระแทกสุดแรง! “โอววว์ ซีสส์ คุณร้อนแรงจริงๆ ที่รัก”เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น บทรักของเขาและเธอจบไปหลายยก และมาต่อกันตอนเช้าอีกเป็นรอบที่สองแล้ว คู่ของเขาและเธอช่างเป็นอะไรที่ลงตัวสุดๆ ธนวันต์ชอบในค
เช้าวันต่อมา... “อุ้ย!” ดวงตากลมโตเบิกออกทันที เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองถูกจ้องมองอยู่ก่อนแล้ว “เหนื่อยมั้ยครับ...” เสียงทุ้มเอ่ยถามร่างบาง “...” คนถูกถามหน้าแดงขึ้นทันตาเห็น เปมิกานิ่งเงียบไม่ตอบโต้ ‘เขาจะถามเพื่อให้เธออายทำไมกันเนี่ย...’ “ว่าไงครับ
อีกด้านหนึ่ง...ของเปมิกา ‘รอเกือบสองชั่วโมงแล้ว เขายังไม่มาอีก’ เปมิกามองเวลาบนข้อมือของเธอ ‘ถ้าอีกชั่วโมง เขาไม่มาเธอก็จะกลับ’ เธอนั่งรอเขาอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์ตามที่เขาสั่งเธอไว้ ‘ถ้าผมเรียก คุณต้องมา!!’ เขาถือไพ่ที่เหนือกว่าเปมิกา จะขู่เธออย่างไรก็ได้ คิดแล้วมันน่าเจ็บใจนัก เปมิกากลับจากท







