ตอนที่ 31 เจ็บปวด = แก้แค้น

อีกด้านหนึ่งของเหตุการณ์

          “เดียร์...”

กิตติพัทธ์จ้องไปที่ใบหน้าสวยอย่างชั่งใจ ยังไงวันนี้เขาก็ต้องสารภาพกับเธอให้จงได้ ผลจะออกมาเป็นเช่นไรเขาเตรียมใจมาแล้ว

          “คะ? พี่ธาม”

เปมิกาเงยหน้าขึ้นประจวบเหมาะกับสายตาของเธอนั้นกวาดไปเห็นใครคนหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ ชายหนุ่มคุ้นตาเปมิกาเป็นอย่างดี ‘วันนี้เธอพึ่งจะเจอเขากับคู่หมั้น’

          “เดียร์รู้มั้ยว่าวันนี้ ทำไมพี่ถึงพาเดียร์มาที่นี่”

          “...” ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ เมื่อเธอเห็นใครบางคนที่อยู่ไม่ไกลมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ไม่ค่อยจะปกตินัก เขาจ้องเธอเขม็งราวกับว่าเปมิกานั้นไปทำอะไรให้กับเขางั้นแหละ

          “เดียร์”

          “คะ?? พี่ธาม”

หัวใจของเธอกระตุกวาบด้วยความตื่นเต้นตกใจจนแทบจะกระโดดออกมากองนอกอก ตอนนี้สติของเธอไม่ค่อยจะอยู่กับเนื้อกับตัวมากนัก ไม่ว่าจะหันไปครั้งใด เปมิกาก็พบกับสายตาที่ชวนขนลุกอยู่ตลอดเวลา

          “พี่คิดว่า...พี่เองอยากจะบอก...เอ่อ...”

เอาเข้าจริงๆ กิตติพัทธ์กลับพูดไม่ออก ทั้งที่เขาเตรียมคำสารภาพทุกอย่างมาเรียบร้อยแล้ว ‘ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกแบบที่เขารู้สึก...เขาอาจต้องเสียเธอไปก็ได้...หรือระหว่างเขากับเธออาจจะเข้าหน้ากันไม่ติด’ กิตติพัทธ์เริ่มรู้สึกว่าตัวเองสับสนเป็นอย่างมาก เขาจะยอมรับได้ไหม

          “พี่ธามมีอะไรจะบอกเดียร์หรือคะ”

สถานการณ์ขับขันแบบนี้มันทำเปมิกาค่อนข้างระทึกอยู่ไม่น้อย คนหนึ่งกำลังจะสารภาพบางอย่างกับเธอ แต่อีกคนหนึ่งที่ห่างออกไปกำลังจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เปมิการู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนหน้าผาสูงชัน

          “พี่คิดว่า...พี่ชอบเดียร์”

กิตติพัทธ์โพล่งออกไปในที่สุด ถ้าเขาไม่สารภาพไปทุกอย่างก็คลุมเครือกับเขาไปตลอด เขาไม่อยากเก็บสิ่งนี้ไว้แล้ว อย่างน้อยเขาจะได้สบายใจที่ได้เอ่ยออกไป ไม่ว่าผลจะออกมาเช่นไร

          “พี่ธาม...”

“พี่รู้ว่าสิ่งที่พี่พูดอาจทำให้เดียร์ตกใจ แต่พี่ชอบเดียร์จริงๆ ชอบมาตั้งแต่เดียร์ก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านนี้แล้ว...”

          “พี่ธาม...เอ่อ...เดียร์รู้มานานแล้วค่ะ ว่าพี่ธามชอบเดียร์ เพราะฉะนั้นเดียร์เลยไม่ได้ตกใจอะไรมากกับคำสารภาพของพี่ค่ะ”

          “เดียร์รู้มาตลอดหรือครับ”

กิตติพัทธ์รู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูก เมื่อสิ่งที่เขาสารภาพวันนี้ มันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับเธอเลย

          “ค่ะพี่ธาม...แต่พี่ธามคะ เดียร์ไม่รู้จะบอกพี่ยังไง ความรู้สึกของเดียร์ ไม่ได้รู้สึกกับพี่ธามแบบนั้นนะคะ คือ เดียร์รักพี่แบบพี่ชาย พี่ธามดีกับเดียร์ทุกอย่าง เราอยู่ด้วยกันมาเกือบยี่สิบปี เดียร์เข้ามาอยู่ในครอบครัวของพี่ เดียร์คิดว่าป้าอรเป็นแม่ คิดว่ายัยครีมเป็นน้อง และคิดว่าพี่ธามเป็นพี่ชาย เดียร์มองว่าทุกคนคือครอบครัวของเดียร์ค่ะ เดียร์ขอโทษพี่ธามนะคะที่เดียร์ไม่อาจชอบพี่แบบนั้นได้”

          เปมิกาเหลือบมองไปยังชายหนุ่มอีกคนที่ยังจ้องเธออยู่ตลอดเวลา

          “อืม...พี่คิดไว้อยู่แล้วเหมือนกัน ว่าเดียร์จะต้องตอบพี่แบบนี้ แต่พี่ยังเดินหน้าสารภาพกับเดียร์นั้น ก็เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันค้างคาอยู่ในใจพี่มาตลอด พี่เลยต้องบอกกับเดียร์วันนี้”

          “เดียร์ขอโทษนะคะพี่ธาม”

          “ไม่เป็นไรครับ เดียร์บอกพี่ตรงๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”

          “เดียร์อยากให้พี่ธามมองเดียร์ดีๆ นะคะ แท้จริงแล้วพี่ธามอาจจะรักเดียร์แบบน้องสาวอยู่ก็ได้ค่ะ เพียงแต่พี่อาจจะยังสับสันหรือเปล่า และเดียร์เองก็ยังรักพี่ธามเสมอนะคะ ถึงพี่จะสารภาพว่าชอบเดียร์ก็ตาม เดียร์ก็ยังรักพี่ชายคนนี้เหมือนเดิมค่ะ”

          “เฮ้อ...พี่คงพูดอะไรต่อไม่ได้อีกแล้วเดียร์ พี่ไม่เคยเปิดรับใครเลย ตลอดเวลาที่เดียร์เข้ามาอยู่ในบ้านครอบครัวของพี่...มาถึงตอนนี้แล้ว....พี่อาจจะต้องทำใจสักพักนึง...”

          “พี่ธามต้องมองสาวคนอื่นบ้างสิคะ พี่ธามอายุ 28 เองนะคะ ไม่ได้แก่ซะหน่อย อีกอย่างถ้าพี่ธามเปิดใจรับคนอื่นล่ะก็ เดียร์ว่ามีสาวๆ รออยู่เพียบ”

          “คงอีกสักพักนึง...พี่ต้องกลับไปรักษาแผลใจให้หายก่อน”

          “ยังไง...พี่ธามก็อย่าปิดตัวเองนะคะ”

เปมิกาบอกพี่ชายตัวเองได้ แต่กลับบอกตัวเองให้ทำไม่ได้ 8 ปีที่ผ่านมาที่ตัวเธอเองไม่เคยเปิดใจยอมรับใคร เหมือนกับที่ธนวันต์เคยพูดกับเธอบ่อยๆ ‘สมัยนี้ ไม่มีใครเขาสนใจความบริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์กันหรอก’ แต่สำหรับเปมิกามันเป็นสิ่งที่ยากจะทำใจ ถ้าจะคบใครใหม่แล้วตัวเธอเองไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่คนนั้นคาดหวัง

          อีกฝากฝั่งหนึ่ง...

          “ฉันว่านายควรทำใจได้แล้วนะอินทัช ดูแล้วเธอคงจะมีหวานใจนของตัวเองแล้ว”

          “ฉันก็คิดเหมือนกับเวย์นะอินทัช นายไม่ต้องรู้สึกผิดกับเธอแล้ว และนายควรจะ*มูฟออนจากเธอ และหาสาวคนใหม่ได้แล้วนะ”

          “มันง่ายอย่างที่พวกนายพูดก็ดีสิ”

สายตาของอินทัชยังคงจับจ้องไปที่ร่างบางอย่างไม่วางตา ความผิดหวังที่เขาไม่เคยได้ลิ้มรสทำให้เขารู้สึกทรมานอย่างน่าประหลาด ที่ตัวอินทัชเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะรู้สึกได้มากขนาดนี้

          “นายอย่าบอกนะ ว่านายชอบเธอจริงๆ อินทัช”

          “อืม...” อินทัชเปลือยความรู้สึกของตัวเองได้อย่างหมดเปลือก เขาไม่ได้แค่ชอบเธอเท่านั้นแต่ความรู้สึกเขามันมากกว่าที่เพื่อนเขาคิดมากมาย

          “ฉันว่าไม่แปลกหรอกที่นายจะชอบเธอ เพราะมันผ่านมาตั้ง 8 ปีแล้วนายก็ยังไม่ลืมเธอ ถ้าแค่หลงคงไม่เป็นแบบนี้หรอก”

          “นายก็รู้ซึ้งถึงความรู้สึกแบบนี้เหมือนกันหรือวะเวย์ ฉันคิดว่านายจะเป็นพวกตายด้านซะอีก”

          “มีสิ...นายชอบมองฉันไม่ดีตลอด นายจะเห็นอะไร...กันต์”

          “แหม...เอาซะจนขนลุกเลยนะเวย์ ฉันแค่แหย่นายเล่นเฉยๆ ไม่ได้คิดอย่างที่พูด นายคือเพื่อนที่ดีสำหรับฉันนะโว้ย คอยเตือนสติฉันอยู่บ่อยๆ แต่เอ...ฉันว่านายพูดแปลกๆ นะเวย์ อย่างกับนายเข้าใจและรู้ซึ้งถึงความรักงั้นแหละ...หรือนายกำลังมีความรักอยู่วะ”

          “ไม่มีอะไร...นายอย่าโยงมั่ว”

ธีรุตม์อดนึกถึงใครบางคนไม่ได้ ‘บางทีเขาก็อาจจะเจอแล้วก็ได้’

          “สรุปนายจะยังไงวะอินทัช...นายไม่แตะอะไรสักอย่าง นั่งมองเธออยู่แบบนั้น ฉันว่าเธอก็มองมาที่นายเหมือนกันนะ ลองสังเกตสิ”

          “ฉันคิดว่า...ฉันจะทำเหมือนกับ 8 ปีที่แล้วว่ะกันต์”

ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของอินทัชแบบปัจจุบันทันด่วน ในเมื่อเขาเองพยายามที่จะพูดกับเธอดีๆ แล้ว แต่เธอกลับปฏิเสธเขาอย่างไม่ใยดี อีกทั้งวันนี้เขายังสร้างเหตุการณ์ที่อาจจะทำให้เธอรู้สึกหึงหวงเขาบ้าง แต่เธอก็ยังไม่สนใจเขาอยู่ดี