ตอนที่ 14 แรกเจอ

@ บริษัทเอนเตอร์ไพรส์ ชนกันต์...

          “นายครับ...โครงสร้างของตึกที่เราได้รับสัมปทานมา แบบที่เสนอนั้นยังติดปัญหาอยู่นิดหน่อยครับ”

          “แล้วมันติดอะไร!”

ชนกันต์กระชากเสียงออกไปอย่างหัวเสีย ปัญหาที่เกิดขึ้นในแต่ละวันมันทำให้เขาไม่สามารถที่จะวางใจอะไรได้เลย บริษัทที่เขาก่อตั้งขึ้นมาเกือบห้าปีที่เกิดจากน้ำพักน้ำแรงและทุนมหาศาลของพ่อเขาในการเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้าง กิจการของเขารุ่งเรืองทำกำไรได้เป็นกอบเป็นกำ แต่มันก็แลกมาจากการทำงานหนักของเขาจนไม่มีเวลาไป*ลั้ลลาที่ไหนเลย

          “มีวิศวกรใหม่เข้ามาทำงานได้หนึ่งสัปดาห์ครับ เธอแย้งแบบของตึกครับ และเธอก็ไม่ยอมเซ็นพิมพ์เขียวด้วยครับ...จะว่าไปก็ติดปัญหาที่เธอคนเดียวครับนาย”

          “งั้นไปตามเธอมา!”

          “ครับนาย”

          10 นาทีต่อมา...

          ก๊อก! ก๊อก! เสียงประตูถูกรบกวนหน้าห้อง

          “เชิญ!”

          แกร๊ก! ประตูถูกเปิดออกพร้อมร่างของใครคนหนึ่ง

          “สวัสดีค่ะท่านประธาน...”

เสียงใสๆ ของหญิงสาวดังขึ้น ทำให้ชนกันต์เงยหน้าขึ้นมองแทบจะทันที

          “คะ-ครับ” ชนกันต์ตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้าเป็นอย่างมาก ‘นี่บริษัทเขามีพนักงานที่หน้าตาสวยขนาดนี้...ด้วยเหรอ’

          “เห็นคุณตามดิฉันมาเรื่องแบบตึกค่ะ...ไม่ทราบว่ามีอะไรหรือเปล่าคะ”

กุลจิรามองหน้าชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอพึ่งเข้ามาทำงานได้เพียงสัปดาห์เดียว เธอรู้สึกทึ่งในหน้าตาอันหล่อเหลาของเขา ตอนแรก ‘เขาคงเป็นชายแก่มีอายุแน่นอน แต่ทว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้ากลับกเธอจินตนาการหน้าตาเจ้าของบริษัทไว้ว่า ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดไว้สักนิด!’

          “คุณเป็นวิศวกรที่เข้ามาทำงานใหม่หรือ?”

ชนกันต์เอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจในสิ่งที่เขาเห็น ดูแล้วเธอไม่น่าจะเป็นวิศวกรได้ เธอน่าจะเป็นดาราหรือนางแบบมากกว่า ‘เพราะเธอสวยมาก!’

          “ค่ะ ดิฉันกุลจิรา อภิวัฒน์รัตนะ ชื่อเล่น ครีม อายุ 24ปีค่ะเข้ามาทำงานในตำแหน่งวิศวกรของที่นี่ได้ หนึ่งสัปดาห์แล้วค่ะ”

กุลจิราบรรยายสรรพคุณของตัวเองเสร็จสรรพ ตอนแรกเธออาจจะทึ่งในความหล่อของผู้ชายคนนี้ แต่ตอนนี้เธอชักไม่แน่ใจเสียแล้ว ดูจากสีหน้าและท่าทางของเขามันบ่งบอกว่าผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอนเรื่องผู้หญิง ส่วนใหญ่สาเหตุที่เธอออกจากงานมาแล้วถึงสามครั้งนั้น เกิดจากนายจ้างจอมเจ้าชู้ที่มักจะคอยงาบ!กุลจิรา แทนที่ดูฝีมือการทำงานของเธอ!

.........................

@ โรงแรมอินเตอร์ โอเรียนเต็ล เรสซิเดนซ์...

          “เฮ้ย...จริงหรือวะอินทัช! นายจะบอกว่าน้องมอ-ปลายคนเมื่อแปดปีที่แล้ว มาทำงานอยู่ในโรงแรมนายเนี่ยนะ”

          “อืม...จริงสิ”

อินทัชกวาดตามองเพื่อนทั้งสองที่นั่งโซฟาในห้องทำงานใหญ่ของเขา วันนี้เขานัดเพื่อนมา เพื่อจะบอกเล่าเรื่องนี้ให้กับเพื่อนเขาฟังโดยเฉพาะ

          “เออ...ฉันได้ยินก็ตกใจเลยนะ...สุดท้ายแล้วน้องมอ-ปลายของนายก็ไม่ได้ไปไหนไกลเลย กลับอยู่ใต้จมูกของนายเองอินทัช”

ธีรุตม์ นายแพทย์หนุ่มของโรงพยาบาลเอกชนมีชื่อเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด

          “จริงเวย์...ฉันเจอเธอตัวเป็นๆ และฉันก็จำเธอได้ ไม่เคยลืม คือเธอแน่นอน นายจำได้มั้ยกันต์ว่าตอนนั้นเธอชื่ออะไร”

          “อืม...น้องเดียร์หรือเปล่าวะถ้าจำไม่ผิด”

          “ใช่! เธอชื่อเล่นว่าเดียร์ ชื่อจริงเปมิกา อายุ 24 ปีตอนนี้เธอเป็นเชฟอยู่ที่โรงแรมและภัตตาคารของฉันเอง...”

          “มันก็เข้าทางนายเลยดิวะอินทัช...นายอยากเจอเธอนี่ นายได้คุยอะไรกับเธอบ้างมั้ย และได้ถามเธอมั้ยว่าทำไมไม่แจ้งความจับนายในตอนนั้น ทำไมถึงหนีหายจากนายไปได้”

          “นี่กันต์! นายจะบ้าเหรอวะ จะให้อินทัชไปถามแบบนั้นได้ยังไง นายนี่มันเลวบริสุทธิ์จริงๆ นายไม่คิดเลยเหรอวะว่าผู้หญิงเขาจะเป็นยังไง จะเจ็บช้ำแค่ไหน การที่ให้อินทัชไปถามขนาดนั้นมันเป็นการตอกย้ำเธอนะ...”

          “ฉันไม่ได้ถามอะไรมาก ฉันแค่ถามเธอว่าจำฉันได้ไหมแค่นั้น...แต่เธอบอกว่าฉันจำผิดคน เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น แต่ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะจำฉันไม่ได้ มือเธอสั่นไปหมดตอนคุยกับฉัน เธอจำฉันได้ แต่เธอแกล้งทำเป็นลืม”

และตอนนี้อินทัชก็ได้รู้อีกว่า เธออาจจะไม่ได้โสดอย่างที่เขาคาดหวังไว้ก็ได้ จากเหตุการณ์ที่เขาเจอไปเมื่อวาน มันทำให้อินทัชเริ่มไม่แน่ใจในสิ่งที่เขาคิดจะทำตั้งแรกที่เจอเธอ อินทัชรู้สึกหมดหวังและเสียดายเธอเป็นอย่างมาก ถ้าเขาเจอเธอเร็วกว่านี้ ก็คงจะดีสินะ...

          “แล้วนายคิดยังไงอินทัช”

          “ฉันดีใจที่เจอเธอ แต่ตอนนี้ฉันชักไม่แน่ใจแล้ว เธอน่าจะมีแฟนมีครอบครัวไปแล้วนะ”

          “นายสืบมาแล้วเหรอ นายถึงบอกว่าเธอมีครอบครัวแล้ว”

          “ยังไม่ได้สืบ”

          “นายไม่ได้สืบ แต่นายมาเดาเอาเองเนี่ยนะว่าเธอไม่โสด”

          “เมื่อวานฉันเจอเธอเดินกับเพื่อนเธอที่ทำงานเป็นเชฟด้วยกัน เธอเดินเกาะแขนเพื่อนของเธอ”

          “แค่นั้นเหรอที่นายสรุปว่าเธอไม่โสด เพื่อนกันเกาะแขนกันไม่ได้เหรอวะอินทัช ฉันกับนายเดินกอดคอกัน คนอื่นยังคิดว่าฉันกับนายเป็นคู่เกย์กัน แต่ความเป็นจริงก็ไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเขาคิดกันเลย นายเอาตรรกะอะไรมาวัดวะ”

ธีรุตม์มองเพื่อนตัวเองด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาดออกไป เขาไม่เคยเห็นอินทัชในลุคนี้เลย ปกติอินทัชจะเป็นชายหนุ่มแบดบอยที่มีแต่สาวๆ รุมล้อมกันทั้งนั้น แต่ตอนนี้อินทัชคนนี้กลับเป็นชายหนุ่มที่ไม่มีความมั่นใจในเรื่องรักเอาซะเลย ‘หรือผู้หญิงคนนั้นจะมีอิทธิพลต่อใจของอินทัช’

          “ไม่รู้สิ...ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงบอกให้ไอ่กันต์ไปลากเธอมาให้มาเป็นของฉันแล้วแหละ แต่ตอนนี้มันไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้ว เธอคงมีภาพจำที่ไม่ดีกับฉัน ในสิ่งที่ฉันทำกับเธอไว้ถึงขนาดไม่อยากจำฉันเลยเวย์”

          “เดี๋ยวฉันสืบให้ เรื่องแบบนี้ไว้ใจไอ่กันต์เถอะ รับรองพรุ่งนี้นายได้รับข่าวสารที่ชัดเจนแน่นอน! แต่ว่าเดี๋ยวนี้ไอ่กันต์คนนี้ไม่รับเงินจากนายแล้วนะอินทัช ขอเปลี่ยนเป็นสักเมาสองเมาก็พอ”

          “เออ ก็คงไม่พ้นเรื่องเดิมของนายเลยนะกันต์ นายนี่ไม่เปลี่ยนไปจริงๆ เสมอต้นเสมอปลายเรื่องอย่างว่า...”

          “ไงวะเวย์เรื่องอย่างว่า...”

          “นายรู้ตัวดีกันต์ ไม่ต้องให้ฉันสาธยายให้ฟังหรอก”

          “เฮอะ! นายนี่มันก็พอตัวเหมือนกันนะเวย์ คงเส้นคงวา”

          “คงเส้นคงวาอะไรกันต์!”

          “ไม่รู้สินายน่าจะรู้ตัวเองนะเวย์!”

          “ไอ่กันต์!”

          “พวกนายไม่ทะเลาะกันสักวันได้มั้ย ฉันเป็นเพื่อนนายเกือบยี่สิบปี ฉันไม่เห็นว่านายสองคนจะพูดจากันดีๆ สักวันเลย”