ตอนที่ 27 โหมดปกติ...ที่ไม่ปกติ!

“โอเค...ครับ ผมเข้าใจแล้ว เอาเป็นว่าเรื่องทุกอย่างจบลงแค่นี้นะครับ ผมขอบคุณมากนะครับ ที่คุณอุตส่าห์เรียกใช้บริการจากผม จริงๆ แล้วผมไม่ได้ไปทำงานที่บาร์นั่นหรอกครับ ผมตั้งใจที่จะไปดักรอพบคุณแค่นั้นเองครับ ที่ทำงานผมก็คือการเป็นเชฟในโรงแรมของคุณ และเป็นลูกน้องหรือเด็กในสังกัดของคุณครับ...ผมจะไม่พูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง คุณสบายใจได้ครับ...คุณอติญา”

ธนวันต์พูดจบก็ลุกขึ้นก้าวลงจากเตียง พร้อมกับสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว และเดินออกจากห้องไป โดยไม่คิดที่จะหันกลับไปมองเธออีกเลย...

 “ดะ-เดี๋ยวก่อน...”

อติญาร้องเรียกเด็กหนุ่ม แต่ทว่าก็ไม่ทันเสียแล้ว ‘นี่เธอพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ’ ดูเหมือนเด็กหนุ่มนั่นจะไม่พอใจ ตอนนี้อติญากำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เธอชอบบทรักนั่น และเธอเองก็มีความสุข แต่ทว่าอีกทางหนึ่งนั้น มันไม่ถูกต้องเอาเสียเลยที่เธอมีอะไรกับเด็กในสังกัดของตัวเอง พูดง่ายๆ ก็คือ สมภารกับไก่วัดนั่นเอง!

@ เช้าวันจันทร์

          “เจ้ว่าบรรยากาศวันนี้มันดูแปลกๆ มั้ยปอนด์”

หัวหน้าสาวเอ่ยขึ้นเมื่อเธอรู้สึกไม่คุ้นกับสถานการณ์เงียบๆ แบบนี้เลย

          “ปกติครับเจ้...มาทำงานครบ”

ชนาธิปเหลือบมองเพื่อนทั้งสองของเขาสลับไปมา ดูแล้วสองคนนี้จะเงียบผิดปกติตามที่หัวหน้าเขารู้สึกจริงๆ

          “แกเป็นไรท็อป...ดูหน้าแกสิ...ไปโดนตัวไหนมาเนี่ย...นี่เจ้ยังไม่ได้ต่อว่าแกเลยนะ เรื่องเมื่อคืนก่อน แกหนีไปไหนมา...ห๊า! ทิ้งพวกเจ้ไว้แบบนั้น หรือแกเจอสาวในดวงใจของแกหรือไง...”

          “...” เงียบ!

          “อ่าว...แกเป็นอะไร นี่แกหั่นหัวหอมจะละเอียดไปถึงไหนกัน แกดูไม่มีสตินะท็อป...”

          “ผมขอโทษครับเจ้ เรื่องวันนั้น และวันนี้ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ ผมหั่นหัวหอมมันแสบตาไปหน่อยครับ” ธนวันต์พยายามเลี่ยงคำตอบที่แท้จริง ‘เขาอกหักไง’

          “เออ...เอาไปทิ้งเลย แกหั่นแบบนั้นมันใช้ได้ที่ไหนกันเล่า”

          “ครับ”

          “หัวจะปวด ลูกน้องฉันแต่ละคน แล้วนี่ยัยเดียร์เป็นไรไปอีกคน ยืนเหม่อลอยแบบนี้”

          “อุ้ย!! เปล่าค่ะเจ้ เดียร์กำลังนึกรายการอาหารอยู่ค่ะ”

เปมิกาก็เลี่ยงคำตอบที่แท้จริงอยู่เช่นกัน ‘วันนี้เธอเจอเขากับผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าโรงแรมมา เธอคนนั้นเกาะแขนเขาอย่างสนิทสนม’

          ‘พี่อินทัชนึกยังไงถึงชวนรดามาทำงานด้วยแต่เช้าคะ’

          ‘พี่แค่อยากให้รดามาเรียนรู้งานที่โรงแรมด้วยกัน ต่อไปจะได้มาช่วยพี่ทำงานบ้างครับ’

          บทสนทนาของเขาดังเข้ามากระทบหูของเปมิกาอย่างจัง ดูแล้วเขาจะไม่เจ็บช้ำเพราะคำปฏิเสธของเธอเลยสินะ งั้นสิ่งที่เขาพูดมาวันนั้น มันก็แค่การสำนึกผิดและต้องการชดใช้แค่นั้นเอง

          “นึกว่าเธอจะเป็นแบบเพื่อนเธอซะอีก...เบาใจลงหน่อยอย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นซะหมด...แกเป็นไปด้วยกันกับเค้ามั้ย...ปอนด์”

          “อ่อ... ไม่ครับ”

ชนาธิปตอบเกือบทันทีอย่างมีพิรุธ เขาก็ไม่ต่างกันกับเพื่อนของเขาเลย ‘คำถามของคุณหมอในวันนั้นมันสะกิดใจชนาธิปอย่างที่สุด เขาถามแบบนั้นทำไม? เขาได้อะไรจากคำตอบของชนาธิป? หรือคุณหมอเองก็ชอบผู้ชายเหมือนกัน!’

          “โอเค พวกเธอรีบเร่งมือกันหน่อย เดี๋ยวจะไม่ทัน”

          เวลาผ่านไปราวสองชั่วโมง...

          “หัวหน้าเอมครับ...คุณอินทัชให้มาแจ้งว่า เขาจะเดินลงมาตรวจงานที่นี่ครับ ให้คุณเตรียมลูกน้องฝีมือดีพรีเซนต์ทำอาหารโชว์หน่อยครับ”

          “เอาอีกแล้วสิ...เรื่องด่วนๆ แบบนี้อีนังเอมไม่เคยจะพลาดกับเขาเลย...เฮ้อ....โอเค ครั้งนี้ให้เวลาเตรียมตัวเท่าไหร่”

          “อีก 20 นาทีครับ”

          “อืม...มากกว่าครั้งที่แล้วหน่อย โอเค พร้อม! วันนี้ฉันขอเป็นแกแล้วกันนะปอนด์ที่พรีเซนต์ จะฝากความหวังไว้กับสองคนนั้นเห็นจะไม่ได้แล้ว หน้ายับครั้งที่แล้วยังไม่หาย!”

          “ครับ...แต่วันนี้เป็นอาหารไทยนะครับ”

          “เออ จะอาหารอะไรก็ช่างเถอะ ขอแค่พรีเซนต์อย่างมืออาชีพ ไม่ให้ขายหน้าเจ้ก็พอ”

          20 นาทีต่อมา...

          “รดาดีใจจังเลยค่ะพี่อินทัช ที่พี่พารดามาทำความรู้จักกับที่นี่ อืม...ก็คงอีกไม่นานใช่มั้ยค่ะ ที่เราจะแต่งงานกันซะที”

          เสียงตื่นเต้นยินดีของหญิงสาวคนหนึ่งดังลอยมา พร้อมกับพนักงานเกือบนับร้อยชีวิตหันมองด้วยความสนใจ ปกติจะไม่ค่อยมีใครเข้ามาเยี่ยมชมตรงนี้สักเท่าไหร่ เนื่องจากเป็นแผนกที่มีกลิ่นและควันของการทำอาหารอบอวลทั่วห้องกว้างของโรงแรม

          “สวัสดีค่ะคุณอินทัช”

เสียงหัวหน้าสาวทักทายออกไปนั้น ทำให้ใครอีกคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลหันมองไปยังบุคคลที่หัวหน้าเอ่ยถึงทันที

          “...” ภาพที่เปมิกาเห็นคือ หญิงสาวหน้าตาสะสวยกำลังควงแขนชายหนุ่มที่พึ่งจะเอ่ยขอคบกับเธอเมื่อสองวันที่แล้วเอง    เปมิการู้สึกเหมือนมีบางอย่างมากระแทกตรงกลางใจของเธออย่างแรง ‘สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้คิดที่จะจริงจังกับสิ่งที่เขาพูดมาสักนิด’

          “วันนี้ผมพาคู่หมั้นผมมาดูแผนกทำอาหารครับ”

เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยขึ้น พร้อมกับปรายตามองใครบางคนที่กำลังหันหลังให้กับเขา ‘เกมนี้อินทัชตั้งใจทำมันเพื่อเธอ’

          “อ่อค่ะ...แหมคุณอินทัชนี่ ปิดซะมิดเลยนะคะ คุณรดายินดีด้วยนะคะ”

พรลภัสมองทุกอย่างทะลุปุโปร่งทันที ‘รินรดา’ คือลูกเลี้ยงของคุณชนัศชัยที่มีศักดิ์เป็นอาของคุณอินทัชนั่นเอง เกมของคุณชนัศชัยไม่เบาเลยนะ ให้ลูกเลี้ยงหมั้นกับหลานตัวเองเพื่อที่จะหวังฮุบบางอย่าง แยบยลจริงๆ

          “อืม...แนะนำไปสิ เธอเป็นหัวหน้าแม่ครัวไม่ใช่เหรอ”

รินรดากระชากเสียงแบบวางอำนาจใส่พนักงานตรงหน้าทันที หล่อนอยู่คนละชนชั้นกัน ไม่สนิทอย่ามาประเจ๋อ!

          “อ่อ...ขอโทษนะคะ วันนี้เป็นเมนูอาหารไทยคือ น้ำพริกกะปิชาววังนะคะ พวกผักต่างๆ เราก็บรรจงแกะสลักด้วยเชฟฝีมือดีของทางโรงแรมเรา %&$#@*&%$#”

พรลภัสรู้สึกเดือดอยู่ภายในใจ ทั้งสีหน้าและแววตาคู่หมั้นของท่านประธานนั้น บ่งบอกว่าเป็นคนเหยียดชนชั้นแน่นอน ‘คุณอินทัชจะแต่งงานกับนางจริงๆ เหรอ’

          “วันนี้ผมขอให้คุณแนะนำเชฟของที่นี่หน่อยครับ เห็นว่ามีค่อนข้างเยอะไม่ใช่หรือครับ แบ่งเป็นกี่แผนกกี่โซนกันครับ”

          “เอ่อ...คุณอินทัชจะต้องเดินดูตามจุด และแผนกต่างๆ นะคะ เพราะเชฟและพนักงานส่วนอื่นๆ ต้องทำหน้าที่กันค่ะ ดิฉันหมายถึงกำลังทำอาหารน่ะค่ะ อาจจะไม่สะดวกที่จะเดินมาแนะนำทีละคนนะคะ”

          “ทำไมจะไม่ได้ แค่เดินมาไม่กี่นาที จะต้องให้พวกเราเดินเข้าไปทำไม ฉันไม่เอาด้วยหรอก เดี๋ยวกลิ่นอาหารจะติดเสื้อผ้าฉัน”

รินรดาแสดงสีหน้าท่าทางอย่างเห็นได้ชัด