Masuk“เมื่อก่อนฉันชอบนาย...น่ะใช่! แต่ตอนนี้ฉันชักไม่แน่ใจตัวฉันเองแล้ว ว่าผู้ชายบ้าๆ แบบนายเหรอวะที่ฉันเคยชอบ สงสัยเมื่อก่อนฉันคงตาบอดน่ะ ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว”
“ฮ่า ฮ่า ถูกใจอีเจ้นักแล...ปอนด์น่ารักมากวันนี้ พูดได้ดีมากเลยนะลูกสาวแม่...”
“เออ...เข้าไปกันเถอะ ไม่อยากคุยแล้ว”
เพลย์บอยหนุ่มทนการโดนรุมในบทสนทนาไม่ไหวจำเป็นต้องเปลี่ยนเรื่องทันควัน
อีกด้านหนึ่ง...
“วันนี้นายเลี้ยงเมาฉันได้แล้วนะอินทัช ฉันได้ข้อมูลทุกอย่างมาให้นายหมดแล้ว สรุปเธอโสดไม่ได้มีใครอย่างที่นายคิด สบายใจได้หรือยัง”
บทสนทนาผ่านทางวีดีโอคอลของสามหนุ่มเกิดขึ้น ชนกันต์ทวงสัญญาจากอินทัชทันที เมื่อเขาได้ไปสืบข้อมูลของเด็กมอ-ปลายคนนั้นให้กับเพื่อนของเขาเรียบร้อยพร้อมรายงาน
“ไม่ได้เห็นแก่กินเลยนะกันต์”
เสียงของธีรุตม์เหน็บเพื่อนขึ้นโดยอัตโนมัติ
“ใช่! เพราะเข้าเดือนที่สองแล้วที่ฉันห่างหายจากสิ่งพวกนี้ ทำงานหนักจนไม่มีเวลาสังสรรค์กับพวกนายเลยว่ะ”
“งั้นวันนี้ที่เดิมของเรานะ...เต็มที่”
“ต้องอย่างนี้สิ...เพื่อนฉัน!”
“ฉันขอบายนะวันนี้”
“ไม่ได้! นายต้องมาเวย์ พรุ่งนี้วันเสาร์วันหยุดไม่ต้องอ้างเรื่องทำงาน นายไม่มาฉันไม่รู้จะไปแขวะใครว่ะ”
“มาเถอะเวย์ เวลาแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย”
“เค...ก็ได้ฉันก็น่าจะรู้นะ ว่าฉันไม่เคยที่จะปฏิเสธพวกนายได้สักที ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี ทำเรื่องชั่วขนาดไหนฉันก็คือหนึ่งในนั้น”
“ฮ่า ฮ่า ใช่! ถ้าพวกฉันติดคุก นายก็คงหนึ่งในนั้นแหละ”
อีกฝั่งเหตุการณ์...
“โอ้...อกอีเจ้จะระเบิด! ทำไมเจ้พึ่งมาเห็นเอาตอนอายุ36เนี่ยแก ทำไมพวกแกไม่พาเจ้มาก่อนหน้านี้ ขาว หล่อ ล่ำ น่ากินทั้งนั้นเลยแก ^<>^”
“ตามสบายเลยเจ้...”
สายตาของธนวันต์กวาดไปยังบริเวณรอบๆ ของภายในบาร์เพื่อมองหาใครคนหนึ่ง ที่เขาหวังว่าจะเจอเธอในวันนี้ ลางบางอย่างบอกเขาว่า...เขาจะเจอเธออย่างแน่นอน (สายมูก็มา ^<>^)
“ปอนด์แกดื่มอะไร ฉันกับเจ้เอาค็อลเทลเบาๆ นะแกจะเอาด้วยมั้ย”
“อืม...ตามแกเลยเดียร์”
ชนาธิปกวาดสายตามองไปบริเวณรอบๆ เช่นกันกับหัวหน้าเขา ชนาธิปไม่เคยย่างกรายมาในสถานที่แบบนี้เลย สถานบันเทิงนี้น่าจะเป็นที่ผ่อนคลายของผู้หญิงและผู้ชายแบบเขา อ้อ...อีกอย่างสถานที่หาผู้หญิงของธนวันต์ด้วย
“ดูละลานตาไปหมดใช่มั้ยปอนด์ หล่อ ขาวตี๋ หรือสไตล์เกาหลี จะชาติไหนมีหมด...”
“อืม...นายน่าจะพาฉันมาตั้งนานแล้ว ฉันนี่โง่มองนายหล่อได้ไงนะ จริงๆ คนหล่อที่นี่เยอะแยะจนฉันเลือกไม่ถูกเลย...”
“อุ้ย! เหน็บแรงจังเลยลูกสาวแม่”
“แหม...ถูกใจเจ้ล่ะสิ...ใช่สิไอ่ท็อปไม่มีความหมายแล้วนี่”
“เออ ก็ถูกนะ แบบนี้ฉันว่าแกก็น่าจะไม่มีความหมายแล้วแหละท็อป อย่าน้อยใจเลยมันคือเรื่องจริง...อ่ะ! หยอกๆ นะ อย่านอยด์เลย แกน่ะคือคนที่น่ารักที่สุดแล้วนะ ขอบคุณที่แกเป็นเพื่อนที่แสนดีของฉันมาตลอดนะ”
“ฟังแกพูดแล้วใจชื้นขึ้นมาหน่อยเดียร์ ไม่เหมือนใครบางคน”
“อืม...หล่อจัง เราเลือกได้เลยมั้ยท็อป”
เสียงของหัวหน้าสาวแทรกระหว่างบทสนทนา วันนี้อีเจ้ดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ
“เจ้เลือกเลย...เขาไม่ได้มานั่งให้เจ้จับลูบคลำเฉยๆ นะ เจ้ต้องเปย์เขาด้วยล่ะ”
“เออ...เรื่องเปย์ไว้ใจเจ้ ^<>^”
ด้านในของโซนวีไอพีของบาร์...
“เธอเลือกในจอนี้ได้เลยนะแพร ว่าชอบแบบไหน เดี๋ยวฉันเรียกมาให้เธอได้เลย สักกี่คนดี”
“เดี๋ยวฉันขอดูก่อนได้ไหม...คนไหนที่ฉันสนใจเดี๋ยวฉันจะบอกเธอแล้วกันเกรช”
“โอเค เดี๋ยวฉันไปดูลูกน้องฉันก่อนนะ เธอก็ตามสบายนะฉันสั่งเครื่องดื่มให้เธอแล้ว”
“อืม” อติญามองจอมอนิเตอร์ของห้องวีไอพีที่มีชายหนุ่มมากมาย บางคนก็เต้นโยกย้ายอยู่บนเวที บางคนก็นั่งกับพวกสาวๆ ที่พากันจับบ้าง โอบกอดบ้าง ‘นี่คือความสุขของพวกเธอ’ ความจริงสิ่งเหล่านี้มันเป็นความสุขที่ซื้อด้วยเงินได้ แต่ก็อาจจะซื้อความจริงใจไม่ได้ อติญาเองมีชีวิตคู่ในวัย 26 ปีอยู่กินกันได้ไม่นาน ผู้ชายคนนั้นก็ออกลายมีหญิงอื่นในระหว่างที่เธอมัวแต่ทำงานหนัก สุดท้ายการหย่าร้างก็คือทางออกของทุกอย่าง
อีกด้านหนึ่ง...
“สรุปเลือกมาคนเดียวเนี่ยนะ แล้วเดียร์กับปอนด์ไม่รับซักคนเหรอมีเจ้เลือกอยู่คนเดียว”
ธนวันต์มองเพื่อนทั้งสองคนอย่างงงๆ
“ฉันยังไม่พร้อมหรอก รอดูเจ้ก่อน”
จริงๆ แล้วเปมิกาไม่ได้คิดที่จะทำอย่างที่ตัวเองพูดเลยสักนิด การมาเที่ยวเปิดหูเปิดตามันก็ทำให้เปมิการู้สึกสนุกแล้ว ยิ่งได้เห็นหัวหน้าของเธอมีความสุขแล้ว เธอก็พลอยสนุกและมีความสุขไปด้วย
“ปอนด์ล่ะ นายไม่คิดที่จะเลือกมาสักคนเหรอ ได้แต่จ้องเขาแบบนั้นมันไม่ได้อรรครสนะโว้ย”
“ใจเย็นท็อป เรื่องนี้เป็นของใหม่สำหรับฉัน ขอรับชมความบันเทิงก่อนนะ”
“ดื่มเลยค่ะ วันนี้พี่เลี้ยงนะคะน้องเมฆ”
เสียงของพรลภัสเริ่มดูครึกครื้นเธอสนุกมากที่ได้มาเที่ยวอะไรแบบนี้
“เบาได้เบานะเจ้ นี่มันพึ่งสี่ทุ่มเองไม่ต้องรีบครับ”
“โอเค”
“เดียร์ ปอนด์พวกแกนั่งกันตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันไปทำธุระของฉันหน่อย ฝากดูแลเจ้ด้วยล่ะ”
“แกจะไปไหนท็อป”
“ธุระของผู้ชายว่ะปอนด์”
“อืม...ตามสบาย”
ธนวันต์ผละจากโต๊ะของเพื่อนๆ เขาก็เดินเข้าไปภายในบาร์ เดินผ่านกลุ่มพีอาร์ชายนับสิบ เขาเดินปะปนไปในกลุ่มดูเผินๆ ก็ทำให้กลืนไปกับกลุ่มพีอาร์หนุ่มเหล่านั้นทันที
ห้องวีไอพี...
“เธอสนใจคนไหนบ้างล่ะแพร มีถูกใจบ้างหรือยัง”
“ยังเลยอ่ะเกรช ฉันว่าวันนี้นั่งดื่มคนเดียวก่อนดีกว่านะ”
“อ่าว...ดื่มคนเดียวเนี่ยนะ...ลองดูอีกทีไหม...ดูนั่น...หนุ่มคนนั้นดูหล่อจังเลย...เด็กใหม่หรือไงทำไมฉันไม่เคยเห็น”
นิ้วเรียวยาวจิ้มไปที่จอมอนิเตอร์ ชายหนุ่มร่างสูงเพรียว หน้าตาคมเข้มหล่อเหลาดูโดดเด่นในกลุ่มพีอาร์หนุ่มเป็นอย่างมาก
“อุ้ย! นั่นมัน...” เด็กหนุ่มคนนั้นนี่
“ใครเหรอแพร?”
“เขาเป็นเชฟในโรงแรมของฉันเอง...เอ...ตอนกลางคืนเขารับงานที่บาร์ของเธอด้วยเหรอเกรช”
“ไม่รู้สิ...เด็กที่นี่มีเป็นร้อย ฉันจำได้ไม่หมดหรอก แต่ก็น่าจะใช่เดี๋ยวฉันเรียกมาล่ะกัน...”
“อุ้ย! ไม่ต้อง”
“น่า...เธอลองดู อุดหนุนลูกน้องตัวเองบ้างสิแพร ไม่น่าเกลียดหรอก หนุ่มที่นี่มีกฎที่ฉันตั้งไว้ในเรื่องความลับของแขก”
“...”
....................
“ห๊ะ! นายหมายความว่ายังไงวะอินทัช” “อย่าบอกนะ ว่านายจะทำชั่วๆ แบบที่กันต์มันเคยทำให้นายอีก...อินทัช” “อืม...” “นายจะบ้าเหรอวะ...อินทัช เธอไม่ใช่เด็กมอ-ปลายคนนั้นแล้วนะโว้ย...นายจะไปฉุดเธอและข่มขืนเธอแบบเดิมไม่ได้แล้ว นายชักจะเป็นเอามากนะ” “นั่นสิ...ถูกอย่างที่เวย์มันพูดนะอินทัช ฉันว่านายหาสาวคนใหม่เถอะ อีกอย่างนายก็มีคู่หมั้นแล้ว นายควรคิดให้ดีนะโว้ย” “ฉันชอบเธอ...หาคนอื่นแทนไม่ได้ ไม่ว่าใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น ฉันไม่คิดจะบอกให้นายทำหรอกกันต์ ครั้งที่แล้วฉันปล่อยเธอไป แต่ครั้งนี้ฉันไม่ปล่อยเธอแน่นอน อยากจะรู้นักว่าถ้าเธอเป็นเมียฉันแล้ว เธอยังจะมีสิทธิ์ไปคบใครได้อีก”สายตาคมจับจ้องไปที่เธอด้วยเพลิงโทสะร้อนแรงและเจิดจ้าในนัยน์ตาคู่นั้น “เวรล่ะ...นายบ้าไปแล้วหรือไงอินทัช นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะโว้ย นายไม่ใช่เด็กหนุ่มอายุ 21 เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ นายจะ 30 แล้ว และอีกอย่างนายเป็นถึงประธานใหญ่เจ้าของโรงแรมและภัตตาคารเชียวนะโว้ย...” “เธอเป็นลูกน้องนายด้วยนะอินทัช”ธีรุตม์พยายามเตือนสติเพื่อน “แล้วไง...ถ้าฉันอยากไ
อีกด้านหนึ่งของเหตุการณ์ “เดียร์...”กิตติพัทธ์จ้องไปที่ใบหน้าสวยอย่างชั่งใจ ยังไงวันนี้เขาก็ต้องสารภาพกับเธอให้จงได้ ผลจะออกมาเป็นเช่นไรเขาเตรียมใจมาแล้ว “คะ? พี่ธาม”เปมิกาเงยหน้าขึ้นประจวบเหมาะกับสายตาของเธอนั้นกวาดไปเห็นใครคนหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ ชายหนุ่มคุ้นตาเปมิกาเป็นอย่างดี ‘วันนี้เธอพึ่งจะเจอเขากับคู่หมั้น’ “เดียร์รู้มั้ยว่าวันนี้ ทำไมพี่ถึงพาเดียร์มาที่นี่” “...” ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ เมื่อเธอเห็นใครบางคนที่อยู่ไม่ไกลมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ไม่ค่อยจะปกตินัก เขาจ้องเธอเขม็งราวกับว่าเปมิกานั้นไปทำอะไรให้กับเขางั้นแหละ “เดียร์” “คะ?? พี่ธาม”หัวใจของเธอกระตุกวาบด้วยความตื่นเต้นตกใจจนแทบจะกระโดดออกมากองนอกอก ตอนนี้สติของเธอไม่ค่อยจะอยู่กับเนื้อกับตัวมากนัก ไม่ว่าจะหันไปครั้งใด เปมิกาก็พบกับสายตาที่ชวนขนลุกอยู่ตลอดเวลา “พี่คิดว่า...พี่เองอยากจะบอก...เอ่อ...”เอาเข้าจริงๆ กิตติพัทธ์กลับพูดไม่ออก ทั้งที่เขาเตรียมคำสารภาพทุกอย่างมาเรียบร้อยแล้ว ‘ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกแบบที่เขารู้สึก...เขาอาจต้องเสียเธอไปก็ได้...หร
“แล้วนี่พี่ธามได้เจอยัยครีมบ้างหรือยังคะ เรื่องงานเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ เดียร์ไม่ได้แชทถามเลยค่ะ ช่วงนี้ก็ยังยุ่งอยู่เหมือนเดิม” “เห็นบอกว่าจะทำงานเข้าอาทิตย์ที่สองแล้ว ครีมบอกจะพยายามทำงานที่นี่ให้ได้” “อืม...ยัยครีมคงจะต้องอดทนแหละค่ะครั้งนี้” “เย็นนี้เดียร์ว่างมั้ย พี่จะชวนเราไปทานข้าวเย็น”กิตติพัทธ์พยายามที่จะรุกมากขึ้น โดยเรื่องนี้เขาได้ปรึกษากับเพื่อนเขาแล้ว ถ้าเขาไม่ยอมที่จะเปิดใจ น้องสาวต่างสายเลือดของเขาก็ไม่รู้ตัวสักที ว่าเขาคิดยังไงกับเธอ “ว่างค่ะ...พี่ธามจะเลี้ยงเดียร์หรือคะ ดีจังสบายกระเป๋าไปอีกมื้อ” “งั้นเดี๋ยวสักประมาณทุ่มนึงพี่มารับเดียร์นะครับ” “เดี๋ยวเดียร์ไปเจอพี่ธามดีกว่าค่ะ ไม่ต้องมารับหรอกค่ะ” “...” บุคคลที่สามมองหนุ่มสาวสองคนสลับไปมา ในหัวของเธอตอนนี้มีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด “งั้นพี่ขอตัวก่อนนะครับ แล้วเจอกันครับ” “ค่ะ”“แล้วเจอกันใหม่นะคะพี่ธาม สวัสดีค่ะ”เด็กสาวล่ำลาแบบออกอาการเศร้าแบบปัจจุบันทันด่วน สงสัยเธอต้องกิน*แห้วซะแล้ว “สวัสดีครับ” “เอ่อ...
“หล่อนก็รู้เรื่องกับเขาด้วยเหรอยะยัยไหมแก้ว มาอยู่ไม่กี่วัน แหม...รู้ไปถึงนู่นเลยนะ แต่ช่วยรู้ให้ลึกหน่อยย่ะ จริงๆ แล้วนางเป็นลูกเลี้ยงของคุณชนัศชัยจ้า...ที่หมั้นกันได้ก็น่าจะเป็นเพราะคุณคนนี้หรอกมั้ง...อย่าสนใจเลย วันนี้เจ้รู้สึก ว่าเจ้อารมณ์ดีมากจ้า” “ผู้หญิงนี่ร้ายทุกคนเลยนะ...”เสียงทุ้มอันแหบแห้งของธนวันต์เอ่ยขึ้นครั้งแรก เขาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง แต่เพราะว่าตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะรับรู้อะไรสักอย่าง เลยได้แต่รับฟังอยู่เงียบๆ “แกเป็นอะไรของแกวะท็อป อยู่ดีๆ ก็พูดแบบนี้ขึ้นมา เจ้เริ่มสงสัยแล้วสิ...คืนนั้นแกหายไป แล้ววันนี้มาทำงานแบบคนไร้วิญญาณ เจ้ว่ามันแปลกไปนะ” “นั่นสิ...เดียร์ก็สงสัยเหมือนกันเจ้...แกเป็นอะไรไปท็อป” “ไม่มีอะไร...เมื่อคืนฉันนอนน้อยไปหน่อยแค่นั้นเอง” “นี่คืออาการของคนนอนน้อยจริงๆ ใช่มั้ย แกไม่ได้โกหกฉันใช่ไหมท็อป”เปมิกาสังเกตอาการของเพื่อนเธอ ตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ก็เก็บความสงสัยเอาไว้ เดี๋ยวค่อยถามเวลาเลิกงาน “ไม่มีอะไรจริงๆ” @ บริษัทเอนเตอร์ไพรส์ ชนกันต์... “จะให้ดิฉันเซ็นโดยไม่ตรวจสอบเอ
“งั้นรดายืนรออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวพี่จะเดินดูเอง” “เอ่อ พี่อินทัชทำไมต้องไปด้วยคะ งั้นรดาไปด้วยก็ได้ค่ะ” “เชิญค่ะ”พรลภัสเบะปากมองบนตอนหันหลังเดินนำคนทั้งสองไป ‘นิสัยผู้หญิงคนนี้แย่ชะมัด ไม่รู้คุณอินทัชไปถูกใจได้ยังไง’ หัวหน้าเชฟอธิบายแต่ละแผนกของห้องครัว โดยมีประธานหนุ่ม และคู่หมั้นสาวที่เดินตามอย่างไม่เต็มใจมากนัก “พี่เดียร์คะ...ท่านประธานหล่อจังเลยนะคะ”วาริศาเด็กฝึกงานเอ่ยขึ้น พร้อมกับจ้องมองไปที่ชายหนุ่มรูปงาม ที่ดูสง่าผ่าเผยเป็นอย่างมาก “อือ”เปมิกาก้มหน้าก้มตาทำอาหาร โดยไม่สนใจในสิ่งที่เด็กฝึกงานพูดเลยสักนิด ‘เพราะเธอไม่อยากจำเรื่องราวของเขาอีกต่อไป...ไม่ว่าจะยังไงเปมิกาจะต้อง*มูฟออนเรื่องนี้ให้ได้’ “นั่นคงจะเป็นคู่หมั้นเค้านะคะพี่เดียร์ ดูสวย แต่ไหมว่าเธอน่าจะเปรี้ยวจนเข็ดฟันเลยแหละ พี่เดียร์ดูสิคะ...ท่าทางเธอ*ยี้ตลอดที่เดินผ่านพนักงานแต่ละคน”วาริศายังคงพรรณนาต่อไม่หยุด “ไหมแก้ว...พี่ว่าหยุดดูเขาได้แล้ว มาช่วยพี่จัดจานเมนูนี้หน่อยค่ะ...”เปมิกาตัดบท ‘เธอไม่ต้องการได้ยินเรื่องราวของเขาเลยสักนิด’ “ค่ะพี
“โอเค...ครับ ผมเข้าใจแล้ว เอาเป็นว่าเรื่องทุกอย่างจบลงแค่นี้นะครับ ผมขอบคุณมากนะครับ ที่คุณอุตส่าห์เรียกใช้บริการจากผม จริงๆ แล้วผมไม่ได้ไปทำงานที่บาร์นั่นหรอกครับ ผมตั้งใจที่จะไปดักรอพบคุณแค่นั้นเองครับ ที่ทำงานผมก็คือการเป็นเชฟในโรงแรมของคุณ และเป็นลูกน้องหรือเด็กในสังกัดของคุณครับ...ผมจะไม่พูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง คุณสบายใจได้ครับ...คุณอติญา”ธนวันต์พูดจบก็ลุกขึ้นก้าวลงจากเตียง พร้อมกับสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว และเดินออกจากห้องไป โดยไม่คิดที่จะหันกลับไปมองเธออีกเลย... “ดะ-เดี๋ยวก่อน...”อติญาร้องเรียกเด็กหนุ่ม แต่ทว่าก็ไม่ทันเสียแล้ว ‘นี่เธอพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ’ ดูเหมือนเด็กหนุ่มนั่นจะไม่พอใจ ตอนนี้อติญากำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เธอชอบบทรักนั่น และเธอเองก็มีความสุข แต่ทว่าอีกทางหนึ่งนั้น มันไม่ถูกต้องเอาเสียเลยที่เธอมีอะไรกับเด็กในสังกัดของตัวเอง พูดง่ายๆ ก็คือ สมภารกับไก่วัดนั่นเอง!@ เช้าวันจันทร์ “เจ้ว่าบรรยากาศวันนี้มันดูแปลกๆ มั้ยปอนด์”หัวหน้าสาวเอ่ยขึ้นเมื่อเธอรู้สึกไม่คุ้นกับสถานการณ์เงียบๆ แบบนี้เลย “ปกติครับเจ้...มาทำงานครบ”ชนาธิปเหลือบมองเพื







