ตอนที่ 3 จุดพลิกผัน

“ชื่อเดียร์ ชื่อน่ารักจังเลยนะครับ...พี่กันต์นะครับ...และนี่พี่อินทัชสุดหล่อเพื่อนพี่นะคร้าบ”

ชนกันต์เริ่มทำงานของตัวเองทันที วันนี้เป็นนัดเดิมพันที่เขาเองจะต้องทำงานให้สำเร็จตามสโลแกนของตัวเองที่ตั้งไว้ ‘ไม่มีอะไรที่กันต์ทำไม่ได้ ทำแล้วต้องได้!’

          “ค่ะ...”

เปมิกาเอ่ยเบาๆ สายตาของเธอจับจ้องไปที่อื่น ไม่ได้สนใจชายหนุ่มตรงหน้าอย่างที่ใครหลายคนสนใจ เปมิกาต้องการกลับบ้านแล้ว เธอไม่ชอบสังคมแบบนี้เลย

“พี่อินทัชคะ ชนแก้วกับบลูหน่อยสิคะ วันนี้บลูได้เจอพี่อินทัชตัวเป็นๆ เลยนะคะเนี่ย เห็นแต่ I* ค่ะตัวจริงพี่หล่อมากๆ เลยนะคะ...”

พชิรารีบทำคะแนนเพื่อหมายจะตัดหน้าคนบางคน ‘แหมทำเป็นเล่นตัว เค้าไม่ได้สนใจหล่อนขนาดนั้นหรอกย่ะ’

          “ครับ”

อินทัชยกแก้วบรั่นดีขึ้นชนกับพชิรา แต่ทว่าสายตาเขาไม่ได้จับจ้องไปที่พชิราแต่อย่างใด กลับมองมาที่เด็กสาวมอ-ปลายหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มแทน ความสวย น่ารักของเธอ เพียงแค่มองก็ทำให้ร่างกายของเขาร้อนผ่าวไปหมดทุกส่วน เธอสวยจริงๆ หน้าเนียนใสริมฝีปากชมพูของเธอดูเย้ายวนอย่างที่สุด

          “น้องเดียร์ทำไมนิ่งจังเลยล่ะครับ ไม่สบายหรือเปล่าครับ”

ชนกันต์พยายามมุ่งเป้ามาที่เด็กสาวน่ารักคนนี้ตลอด ไม่สนใจสายตาหลายคู่ที่กำลังจ้องมองอย่างหมั่นไส้ โดยเฉพาะพชิราเธอมองเปมิกาแบบจิกสายตาตลอดเวลา ‘ฉันจะทำยังไงกับอีนังนี่ดีนะ’

          “ว่าแต่พี่เวย์ไม่ดื่มหรือคะ เห็นนั่งนิ่งตลอด ต้องขอบคุณพวกพี่ๆ กันมากเลยนะคะที่อุตส่าห์มางานวันเกิดของเอย และยังเอาของขวัญมาให้อีกด้วย ขอบคุณนะคะ”

ปราณปรียาพยายามที่จะคลี่คลายสถานการณ์ตรงหน้าอย่างใจเย็น วันเกิดของเธอทั้งที จะเกิดเรื่องร้ายไม่ได้เด็ดขาด

          “ครับ ผมไม่ค่อยดื่มน่ะครับ แต่ก็มาเที่ยวได้ครับ”

ธีรุตม์มองผู้หญิงเหล่านี้ราวกับธาตุอากาศแบบไม่ได้มีผลอะไรกับเขาเลย ที่เขามาวันนี้ก็เพราะคำชวนของอินทัชต่างหาก  และธีรุตม์แอบกลัวว่าเพื่อนวายร้ายอย่างชนกันต์จะพาอินทัชทำเรื่องไม่ดีก็เท่านั้นเอง ใจจริงแล้วเขาไม่ได้อยากมาเลย เสียเวลาท่องตำราของเขาอย่างที่สุด

          “เอย...เดี๋ยวเดียร์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

เปมิกาเอ่ยกระซิบกับเพื่อนสาว เธอไม่ชอบบรรยากาศนี้รู้สึกอึดอัดแทบจะหายใจไม่ออกเลยทีเดียว เดินไปสูดอากาศข้างนอกบ้างคงจะดี

          “อืม...ไปสิ ให้เอยไปเป็นเพื่อนหรือเปล่า”

          “ไม่เป็นไรเอย เราไปเองได้ เอยดูแลเพื่อนๆ เถอะ”

          เปมิกาลุกเดินจากไปทันที เธอไม่ได้เหลียวมองใครเดินหันหลังและก้าวไปอย่างรวดเร็ว สายตาหลายคู่จับจ้องไปยังร่างบางด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป แต่มีคู่หนึ่งที่ดูแล้วไม่น่าจะเป็นมิตรกับเธอสักเท่าไหร่

“ฉันขอบอกเธอไว้เลยนะเดียร์ ว่าอย่าสะเออะมาชอบพี่อินทัชของฉันเป็นอันขาด!!”

พชิราเปิดฉากกับเปมิกาหลังจากที่เธอตามเปมิกามาติดๆ โอกาสนี้แหละที่เธอจะต้องสกัดกั้นคู่ต่อสู้ของเธอ และวันนี้พชิราจะไม่ยอมให้คนอย่างเปมิกามาแย่งผู้ชายคนนี้ไปจากเธอแน่นอน

“นี่เธอเมาหรือเธอสติไม่ดีกันแน่บลู...ฉันไม่บ้าผู้ชายขนาดนั้นหรอก...อยากชอบใครก็เอาไปสิ จะมาพูดกับฉันแบบนี้ทำไม”

เปมิกามองเพื่อน (ไม่สนิท) ของเธอด้วยสายตาเอือมละอาอย่างที่สุด ‘แทนที่จะเอาเวลาไปตั้งใจเรียนหนังสือ กลับสนใจแต่เรื่องผู้ชาย’

“แต่ฉันเห็นหล่อนอ่อยพี่อินทัชนะ...ท่าทีที่หล่อนทำ...ไปเรียนที่ไหนมาล่ะ เรียกร้องความสนใจ เชอะ! มันคงดูน่ารักมากสินะเดียร์ เธอนี่มันทำหน้าซื่อใสไร้จริตเสียจริง...อย่ามาทำแบบนี้นะ คนอย่างพชิรารู้ทันเธอหรอกย่ะ!”

“เรื่องของเธอสิ...จะอะไรกับฉันหนักหนา อยากได้ก็ใช้เสน่ห์ที่ตัวเองมีหว่านให้เขาสนใจสิ จะมาพูดเพื่อ??”

“นี่! อีนังเดียร์! แกอยากเจ็บตัวหรือไงถึงพูดแบบนี้”

พชิราง้างฝ่ามือขึ้นเตรียมที่จะกระโจนใส่เปมิกา

“แล้วฉันไม่มีมือหรือไงบลู อย่านะ! ฉันไม่ปล่อยให้เธอทำฝ่ายเดียวแน่ๆ เอาสิอยากเจอดีก็เอา”

เปมิกาเชิดหน้าสวยขึ้นทันที ความสูง 170 ของเธอมันทำให้พชิราต้องแหงนมองหน้าของเธอด้วยแววตาที่อ่อนแสงลง สายตาของเธอที่มองขึ้นไปราวกับไม่แน่ใจตัวเองว่าจะเอาคู่ต่อสู้ตรงหน้าอยู่หรือไม่ เมื่อคิดได้แบบนั้นพชิราเลยเลือกที่ถอยออกมา

“อย่าอวดดีไป...หล่อนได้เจอดีกับฉันแน่ คอยดู!”

พชิราชี้หน้าเปมิกาอย่างหัวเสียเดินกลับไปทันที เธอจะทำยังไงที่จะชนะเปมิกาได้ เจ็บใจอย่างที่สุด ไม่มีสักวันเลยหรือที่เธอจะอยู่เหนืออีนังผู้หญิงคนนี้ได้

“อะแฮ่ม...น้องบลูครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ เชิญมาหาพี่กันต์หน่อยสิครับ ให้พี่ช่วยมั้ย”

“คะ?? มีอะไรเหรอคะพี่กันต์”

“ดูแล้วน้องเดียร์จะขัดใจน้องบลูมากเลยใช่มั้ยครับ”

“ก็...นิดหน่อยค่ะพี่กันต์”

“พี่มีวิธีนะครับ ถ้าน้องบลูสนใจ”

“วิธีอะไรเหรอคะ???”

เวลา 00.30 น.

@ โรงแรมหรูระดับห้าดาว...

          “อืม...”

เปมิกาพยายามสะบัดศีรษะของเธอไปมา ‘ทำไมมันถึงได้โคลงเคลงแบบนี้’ นี่เธอฝันหรืออย่างไร ทำไมเธอถึงมาอยู่ห้องสีขาว นี่ไม่ใช่ห้องนอนเธอนี่ แล้วเปมิกาอยู่ที่ไหน?

          “เธอสวยจริงๆ นะเด็กมอ-ปลายของฉัน...”

เสียงทุ้มแหบพร่าของชายหนุ่มดังขึ้น หลังจากที่เขาพยายามประคับประคองในการพาตัวเองและเด็กสาวคนนี้มาจนถึงที่หมาย ดีกรีของแอลกอฮอร์ที่อยู่ในร่างกายปริมาณค่อนข้างสูงทำให้เลือดในกายของเขาสูบฉีดไปทั่วร่างกำยำของวัยหนุ่มคึกคะนอง ความกระสันแผ่ซ่านไปทุกอณูของร่างกาย

          “คะ-ใครคะ??” เปมิกาผงกศีรษะขึ้น เพ่งมองเงาทะมึนที่กำลังคร่อมร่างของเธอเอาไว้ ทำไมสิ่งนี้เกิดขึ้นราวกับเหตุการณ์จริง แล้วคนที่อยู่บนร่างของเธอคือใครกัน? ทำไมต้องมาอยู่บนตัวเธอ?

          “พี่อินทัชไงครับ!”

          “อะ-อินทัช คุณ พี่ จะทำอะไร!! ไม่นะ!!”

เปมิกาดิ้นและพยายามเบิกตาเพ่งมองไปยังเจ้าของร่างใหญ่ที่กำลังคร่อมอยู่บนร่างของเธอ แต่ทว่า ภาพที่ปรากฎตรงหน้าเธอของเธอนั้น กลับเลือนลาง และที่สำคัญร่างกายของเธอกลับไร้เรี่ยวแรง เปมิกาไม่ได้ดื่มเหล้าเลยสักหยด แต่ทำไมร่างกายเธอเหมือนคนเมาอย่างนี้นะ

          “พี่ชอบเธอนะ...เด็กมอ-ปลาย”

ชายหนุ่มลูบไปที่ดวงหน้าสวยของเธออย่างเบามือ ความปรารถนาก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาถูกใจเธอตั้งแต่แรกเห็น ‘ไม่มีอะไรที่คนอย่างอินทัชอยากได้ แล้วจะไม่ได้!!’ ต้องขอบคุณเพื่อนวายร้ายจอมวางแผนของเขา ที่จัดฉากให้เขาได้ตัวเธอมาอยู่กับเขาตอนนี้ และเขากำลังจะครอบครองเธอ!

……………………..