ตอนที่ 4 รักของอินทัช Nc+

“มะ-ไม่นะ ปล่อยหนูไปเถอะค่ะ”

ร่างกายของเปมิกาไม่สามารถที่จะขยับเขยื้อนได้เลย ไม่ว่าเธอจะใช้แรงยกแขนขาของเธอเท่าไหร่ แต่ทว่ากำลังของเธอหายไปไหนหมด สติของเธอก็ยังรู้สึก เธอเป็นอะไร ทำไมความฝันนี้มันช่างเนิ่นนานเหลือเกิน

          “ปล่อยเหรอ?? มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกเด็กน้อย กว่าที่พี่จะได้ตัวน้องมา พี่ต้องหมดไปเท่าไหร่”

ทายาทเจ้าของโรงแรมและภัตคารที่ใหญ่ที่สุดในไทย ความร่ำรวยไม่ต้องพูดถึง อินทัชเกิดมาบนกองเงินกองทอง ไม่มีอะไรขัดใจเขาได้แม้จะอายุปาเข้าไปในวัย 21 ปีแล้วก็ตาม พ่อแม่มักตามใจเขาเสมอ และอินทัชเองยังได้ขึ้นชื่อว่าเพลย์บอยตัวร้ายในวงการสาวสวย

          “อุ๊บ!!” เสียงต่อต้านของเธอถูกปิดลงด้วยริมฝีปากร้อนของชายหนุ่ม เลือดในกายของเขาสูบฉีดไปทั่วร่าง ความต้องการของหนุ่มกลัดมันถูกถ่ายทอดลงสู่ร่างบอบบางทันที

          อินทัชจูบเด็กสาวราวกับหิวกระหาย เธอคนนี้ทำให้ร่างกายของเขาร้อนเป็นไฟ! มือหนาจาบจ้วงไปที่อกอวบของเด็กสาวทันที สิ่งที่เขาต้องการควรได้รับการสนอง ร่างอวบอิ่มของเธอปลุกความร้อนภายในตัวเขาให้ลุกโชน!

          “อื้อ!!!” เปมิกาพยายามสะบัดหน้าหนี แต่ทว่าเธอกลับไร้เรี่ยวแรงไม่อาจต้านทานกำลังมหาศาลของชายหนุ่มได้

          อินทัชไม่สนใจสิ่งใดอารมณ์ปรารถนาของเขาทะยานขึ้นตามลำดับ เขากระชากเสื้อผ้าของเธอออก ร่างอวบอิ่มปรากฏแก่สายตาของเขาทันที

          “อย่านะ!”

เสียงห้ามอันเบาหวิวไร้เรี่ยวแรงริบหรี่ลงเรื่อยๆ เปมิกาคิดว่านี่คงไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป มันคือความจริง แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เพื่อนของเธอไปไหนกันหมด!!

          มือหนาสัมผัสไปทั่วเรือนร่างของหญิงสาวอย่างใจร้อน พายุอารมณ์โหมกระหน่ำ ทั้งมือและปากของชายหนุ่มทำงานอย่างหนัก บีบเคล้นสองเต้าใหญ่ล้นมืออย่างหนักหน่วง ไม่เคยมีหญิงสาวคนไหนที่อินทัชอยากได้แล้วจะไม่ได้ เด็กสาวคนนี้ถึงแม้เธอจะไม่ได้คลานมาหาเขา แต่เพื่อนตัวร้ายของเขาก็สามารถจัดการมาให้เขาได้ไม่ยาก

          “ปล่อย! ได้โปรดปล่อยหนูไป”

เสียงของเด็กสาวเอ่ยอย่างแผ่วเบา ตอนนี้แม้แต่แรงที่จะพูดเธอก็พยายามเปล่งมันออกอย่างที่สุด ทำไมเธอถึงไม่มีแรงต่อต้านเขาเลย ร่างกายของเธอโดนอะไรกันแน่

          ร่างหนาผละออกจากร่างของเด็กสาวเพื่อถอดเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว อารมณ์ของเขาทะยานขึ้นสุดขีด จนแก่นกายใหญ่ของเขาชูชันขึ้น จนแทบจะทะลุเป้ากางเกง ถึงแม้แอลกอฮอร์ในร่างกายจะมีปริมาณมาก แต่ฤทธิ์ของมันก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มคิดที่จะลืมป้องกันตัวเอง อินทัชหยิบเครื่องป้องกันแกะและสวมใส่เจ้ามังกรใหญ่ของเขาด้วยความรีบร้อน

          “มะ-ไม่นะ อย่าทำหนูเลยค่ะ”

เสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบถูกเปล่งออกมาอย่างยากเย็น เปมิกาพยายามมองไปยังร่างของชายหนุ่ม เธอไปทำอะไรให้เขา ภาพที่เธอจำได้คือเธอนั่งดื่มน้ำผลไม้ และเขาคนนี้ก็จ้องมองเธอตลอด จนเธอเกือบจะทะเลาะกับพชิราหลายครั้ง แต่ไม่รู้เพราะอะไรภาพเหตุการณ์นั้น ถึงถูกตัดไป...

          “อืม...มาขนาดนี้แล้ว พี่คงไม่ปล่อยหรอกครับ อยากจะชิมรสชาติเด็กมอ-ปลายมานานแล้ว...”

          เรียวขาสวยถูกแยกออกจากกัน โดยที่เด็กสาวไม่อาจขัดขืนได้เลย แค่เธอจะยกมือดันร่างเขาออกไป เปมิกายังไม่มีแรง ร่างกายของเธอถูกรุกล้ำอย่างจาบจ้วง สติของเปมิการับรู้ แต่ร่างกายของเธอไม่สามารถต้านทานได้

          สวบ! แก่นกายใหญ่กระแทกเข้ากับร่องทางรักของเด็กสาว จนทำให้ร่างบางผวาสะดุ้งและกระตุกขึ้นทันทีด้วยความเจ็บปวดอย่างสาหัส

          “ฮึก! อย่า!!!”

เปมิกากรีดร้องออกมา แต่ทว่าเสียงนั้นก็ไม่อาจเล็ดลอดจากริมฝีปากของเธอได้

          “อึก! อุ๊บ”

เสียงของเด็กสาวขาดหายไปด้วยริมฝีปากที่บดขยี้ลงมา และรับรู้ว่าร่างกายช่วงล่างของเธอโดนโจมตีอย่างหนัก ความเจ็บปวดนั้นทำให้ร่างกายของเธอชาไปตลอดทั่วร่าง แต่เธอก็ไม่อาจทำอะไรได้ รับรู้ในสติแต่ร่างกายกลับควบคุมไม่ได้

ตั่บ! ตั่บ! เสียงเจ้าดุ้นมังกรใหญ่กระแทกลงเบื้องล่างของเด็กสาวเสียงดังสนั่น

          “โอววว์ ซีสสส์ โอ๊ะ! โอววว์”

เสียงครวญครางกระเส่ามาพร้อมกับร่างชายหนุ่มที่โยกไปมาตามแรงกระแทกของหนุ่มวัยกลัดมันที่คร่อมอยู่บนเรือนร่างของเด็กสาว สะโพกสอบกระแทกเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า

 “ฮึก มะ-ไม่ อย่า”

มือเล็กๆ พยายามยกขึ้นเพื่อห้ามเขาแต่ทว่าก็ไม่เป็นผลแต่อย่างใด

ตั่บ! ตั่บ! เสียงเจ้ามังกรใหญ่กระแทกแบบระรัว

“โอววว์ อื้มมม์ ซีสสส์ โอวว์” เสียงแหบพร่าครางดังกระหึ่ม!

ของแปลกปลอมที่กระแทกเข้ามาอย่างไม่ปราณีทำเอาเด็กสาวผู้ไม่ประสาทั้งเจ็บและจุกจนร้องไม่ออกร่างกายของเธอโดนย่ำยีอย่างหนัก น้ำตาไหลอาบลงทั้งสองแก้ม เธอภาวนาขอให้สิ่งที่เกิดขึ้นนี้เป็นเพียงความฝันด้วยเถิด

ตั่บ! ตั่บ!

“โอวว์ ซีสสส์ โอ๊ะ! โอ๊ะ!”

แม้ว่าเสียงประท้วงของเด็กสาวจะดังขึ้นสักกี่ครั้ง ชายหนุ่มวัยคะนองก็ไม่เคยสนใจ กลับตอกตรึงเธออย่างหิวกระหายราวกับหมาป่าที่หิวโซมาแรมปี เสียงครวญครางของเขาระงมออกมาอีกหลายต่อหลายครั้งเกือบทั้งคืนที่เขากระทำกับเรือนกายของเด็กสาวที่เขารู้จักและเห็นหน้าเพียงไม่กี่ครั้ง!!!

........................

เช้าวันต่อมา...

          @ บนเตียงกว้าง

          “ฮึก...” เสียงอันแหบแห้งของใครคนหนึ่งดังขึ้น

          “โอ้ย…” ร่างบางขยับตัวพร้อมกับเสียงร้องที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดอย่างที่สุด

          “...” เปมิกาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเพดานห้องสีขาวสะอาดตา มันไม่ใช่ความฝัน มันคือความจริง ‘เธอโดนข่มขืน’ เปมิกากวาดสายตามองไปรอบๆ ข้างกายที่เธอนอนอยู่ ก็พบกับเรือนร่างของชายที่กระทำเธอเมื่อคืน เขาชื่อ อินทัช ดวงตากลมโตมองไปยังใบหน้าของคนใจร้ายที่อยู่ในระยะประชิดกับใบหน้าของเธอ ลมหายใจร้อนเป่ารดลงมาจนเธอสัมผัสได้ น้ำตาของเปมิการินไหลออกมาราวกับทำนบกั้นทลายลง ความเจ็บปวดที่โดนกระทำจากชายแปลกหน้าที่เธอแทบไม่รู้จักด้วยซ้ำ

เปมิกาจะทำอย่างไรดี แจ้งความเพื่อให้ตำรวจมาจับเขา และให้เขารับกรรมในสิ่งที่เขาทำกับเธอ แต่! ถ้าทำแบบนั้นทุกคนก็ต้องรู้ว่าเปมิกาโดนข่มขืน และที่เจ็บไปกว่านั้น เพื่อนอย่างพชิราจะต้องไม่อยู่เฉยแน่ๆ เปมิกาจะทำอย่างไรดี..

          เท้าบางทั้งสองข้างสัมผัสกับพื้นห้องที่เย็นยะเยือกเพราะเครื่องปรับอากาศทำงานทั้งคืน เธอค่อยๆ ลุกจากเตียงอย่างระวังเพื่อไม่ให้คนที่นอนอยู่ข้างๆ รู้สึกตัว

เด็กสาวเลือกที่จะไปอย่างเงียบๆ เธอไม่เลือกทางนั้น เพราะเปมิกาไม่อาจทำใจยอมรับแรงปะทะทุกๆ อย่างที่เกิดขึ้นได้ มือบางสั่นระริก เธอพยายามหยิบชุดของเธอขึ้นมาสวมใส่ มันขาดเป็นบางส่วนแต่ก็พอที่จะใส่ได้ เธอจะต้องรีบไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด เด็กสาวเปิดประตูออกจากห้องไป โดยที่ไม่ยอมเหลียวหลังกลับไปมองชายใจร้ายที่นอนอยู่บนเตียงอีกเลย...

....................