Masuk“คุณอินทัช...ตื่นได้แล้ว ฉันต้องกลับบ้านค่ะ”
“จะรีบไปไหน...เดียร์”
ร่างหนาพูดออกมาทั้งที่ยังหลับตาสนิทอยู่แบบนั้น
“ฉันจะกลับบ้านค่ะ” เปมิกาพยายามใจเย็นกับเขาอีกครั้ง
“...” อินทัชลืมตาขึ้นทันที
“ฉันจะกลับบ้าน คุณได้ยินมั้ยคะ”
“คุณตื่นนานแล้วหรือ”
สายตาคมเข้มจับจ้องไปที่ร่างบาง ก็พบว่าเธอนั้นกำลังนั่งมองเขาอยู่
“นานแล้ว...ฉันต้องการกลับบ้านค่ะ”
เปมิกาสวมใส่เสื้อผ้าตัวใหญ่ของเขาที่เธอพยายามเลือกตัวที่เล็กที่สุดที่เธอจะสามารถใส่ได้ เพราะชุดของเธอนั้นขาดจนไม่สามารถที่จะใส่มันได้อีกแล้ว
“บอกเหตุผลของคุณมาซิเดียร์ ว่าหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน...ระหว่างคุณกับผมนั้น คุณคิดยังไง”
อินทัชรู้สึกไม่พอใจ เมื่อตื่นขึ้นมาพบว่าเธอนั้นไม่ได้คิดอะไรเหมือนกับเขาเลย อินทัชคิดว่าเธอจะรู้สึกดีกับความสัมพันธ์ทางร่างกายของเขาและเธอ อินทัชรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก เขาเองต้องการที่จะขอเริ่มต้นความสัมพันธ์กับเธออีกครั้ง หลังจากที่คราวครั้งก่อนนั้นถูกปฏิเสธ มาครั้งนี้อินทัชคิดว่าเธอจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น จากความสัมพันธ์ทางร่างกาย แต่ทุกอย่างกลับไม่ใช่อย่างที่อินทัชคิด
“ไม่บอกอะไรทั้งนั้น คุณก็ได้ในสิ่งที่คุณต้องการแล้วนี่”
“แล้วเมื่อคืนคุณไม่มีความสุขหรือไง...เสียงครางของคุณที่ดังออกมาจากปากของคุณมันคืออะไรเดียร์!”
“ฉันต้องการกลับบ้าน...ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณแล้ว...”
น้ำเสียงของเปมิกาสั่นเครือ เธอพยายามควบคุมตัวเอง ระหว่างเธอกับเขามันคือความใคร่ และมันไม่ใช่ความรัก เขาแค่ต้องการระบายกับร่างกายของเธอก็เท่านั้น
“ก็ได้...คุณจะเอาแบบนี้ก็ได้เดียร์ ในเมื่อคุณไม่ต้องการที่จะเริ่มความสัมพันธ์แบบดีๆ ผมก็ไม่จำเป็นจะต้องถามคุณอีกต่อไป...จากนี้ไป...นายอินทัชคนนี้!!! เรียกคุณมาหาเมื่อไหร่! คุณต้องมา!”
“ไม่นะ! คุณจะบ้าเหรอ คุณได้ทุกอย่างไปหมดแล้ว ทำไมคุณต้องมาแกล้งฉันอีก!!!”
เปมิกาลุกขึ้นยืน พร้อมกับจ้องมองไปที่เขาอย่างรู้สึกโกรธแค้นเป็นอย่างมาก เขาเคยข่มขืนเธอยังไม่พอ ยังตามราวีมาทำร้ายเธออีก เธอไปทำอะไรให้เขาหนักหนา เขาถึงได้ใจร้ายกับเธอแบบนี้
“อ่อ...คุณคงคิดว่าที่ผมทำไปทั้งหมดนี่เป็นเพราะผมแกล้งคุณงั้นเหรอ...ได้!!! ถ้าคิดแบบนั้น...ก็เตรียมรับไว้ให้ดีก็แล้วกัน ถ้าผมเรียกคุณ! แล้วไม่มา! เตรียมอธิบายเพื่อนคุณ พี่น้องและญาติคุณไว้ก็แล้วกัน เขาพวกนั้นจะได้รู้ ว่าระหว่างคุณกับผมนั้น มันลึกซึ้งกันแค่ไหน!!!”
อินทัชไม่คิดว่าจะเอาเรื่องแบบนี้มาขู่เธอเลย ในเมื่อเธอนั้นไม่คิดที่จะแคร์ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขา ทำไมอินทัชจะต้องสนใจด้วย อินทัชอยากได้เธอก็ไม่จำเป็นที่จะต้องไปขอเริ่มความสัมพันธ์บ้าๆ แบบนั้นอีก แค่ใช้เรื่องนี้ข่มขู่มันก็น่าจะเหมาะสมกับเธอแล้วนี่
“คุณมันบ้า!! ฉันเกลียดคุณ!!”
เปมิกามองผู้ชายใจร้าย เลือดเย็น สุดท้ายแล้วเธอก็หนีเขาไม่พ้น ถึงแม้จะผ่านมา 8 ปีแล้วก็ตาม
“เกลียดยังไงผมก็คือผัวคุณ!! จำไว้!! เรียกต้องมา!!!”
อินทัชสาดคำพูด*เผ็ชร้อนกลับ ในเมื่อพูดดีๆ ไม่รู้เรื่องต่อไปก็ไม่จำเป็นต้องพูดอีกแล้ว!
……………….
@ ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง...
“แกเป็นอะไรเดียร์...ฉันนั่งรอแกพูดมาเกือบสิบนาทีแล้วนะ...แกไม่สบายใจอะไร? ไหนลองบอกฉันมาซิ...”
ธนวันต์นั่งมองเพื่อนสาวของเขา ที่กำลังนั่งจ้องไปที่แก้วกาแฟนิ่งไม่ยอมพูดอะไรออกมา เปมิกานัดเขาออกมาบอกว่ามีเรื่องจะปรึกษา แต่ทว่ามาถึงตอนนี้เพื่อนรักของเขากลับนิ่งเงียบไม่ยอมพูดยอมจา
“ท็อป...” บางอย่างเหมือนแล่นเข้ามาจุกอยู่ในอกของเปมิกาฉับพลัน! เธออยากจะเล่าเรื่องราวของเธอ แต่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันดูตื้นตันไปหมด เปมิกาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนดี
“เดียร์...ถ้าแกไม่พร้อม...ก็ยังไม่ต้องเล่าก็ได้...”
ตัวธนวันต์เองก็เกือบไม่รอดเหมือนกัน หลังจากที่อกหักจากนางฟ้าของเขา
“ฉันกับคุณอินทัช...เรามีอะไรกันเมื่อคืนที่แล้ว...”
“ห๊ะ!! อะไรนะเดียร์...แกบอกว่ามีอะไรกับนายอินทัชงั้นเหรอ...มันเกิดขึ้นได้ยังไง!!”
“เขามาดักรอฉัน หลังจากที่ฉันกลับจากกินข้าวกับพี่ธาม ดูเหมือนเขาจะโกรธฉัน...และเขาก็ทำกับฉันเหมือน 8 ปีที่แล้ว...ซ้ำร้ายกว่านั้นอีกนะท็อป ฉันยังรู้สึกดีไปกับเขาอีก ฉันไม่รู้ว่าร่างกายของฉันมันเป็นอะไร ทำไมฉันถึง...มี...เอ่อ...”
“มีอารมณ์ร่วม...ใช่มั้ย”
ธนวันต์นึกถึงผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาทันที ‘ผู้หญิงเป็นแบบนี้ทุกคนเลยหรือวะ’
“ชะ-ใช่ ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงร่วมมือไปกับเขา สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะเดินออกมา โดยที่เขากลับโกรธฉัน ไม่รู้เขาโกรธฉันทำไม เขาแค่ต้องการร่างกายฉันแค่นั้น และฉันไม่คิดว่าเขาจะแบล็คเมล์ฉันอีก”
“ฮึ่ม...ขอโทษนะเดียร์...ขอฉันถามตรงๆ นะ ผู้หญิงนี่เวลามีอะไรกับผู้ชายเสร็จแล้ว...เขามีความคิดกันยังไงวะ”
ธนวันต์รู้สึกเดือดกับผู้หญิงอีกคน
“แกหมายความว่ายังไงท็อป...นี่แกถามอะไร ฉันงง”
“ไม่ต้องงง ตอบมาเถอะ”
“ก็...รู้สึกดีนะ...แต่มันก็แค่เซ็กส์…แค่นั้นนะ”
“นั่นไง!!! ผู้หญิงเป็นแบบนี้ทุกคน เวลามีความสุข แมร่งก็สุขด้วยกันนะโว้ย แต่หลังจากสุขสมอารมณ์หมาย เฉดหัวทิ้ง!!”
“แกเป็นอะไรท็อป...ดูแกอารมณ์ขึ้น นี่มันคือเรื่องของฉัน แต่ดูแกเหมือนคิดว่าเป็นเรื่องของตัวเอง...หรือว่าเป็นเรื่องของแกด้วย...ฉันยังไม่ได้ถามแกเลยเรื่องคืนก่อนโน้น...แกไปไหน ไปทำอะไรมา!!”
“ฉันก็แค่รู้สึกเดือด ก็แค่นั้นเอง”
“เดือดอะไร...แกมาพูดแบบนี้ฉันจะรู้อะไร ไหนลองเล่าเรื่องแกมาซิ”
“ฉันอกหัก...”
“แกไปมีแฟนตอนไหนท็อป...แล้วแกจะอกหักได้ยังไง”
“เฮ้อ...คือว่า...เอาเนื้อๆ เลยละกันนะ...ฉันกับคุณอติญา เรามีเซ็กส์กันในคืนที่พวกเราไปเที่ยวกัน ที่ฉันหายตัวไปแหละ”
“ห๊ะ!!!”
“เออ...ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นหรอกเดียร์”
“แกจะไม่ให้ฉันตกใจได้ยังไงท็อป เรื่องของแกมันไม่มีทางที่จะเป็นไปได้เลยนะโว้ย และคุณอติญาเองก็...ไม่น่าที่จะเป็นแบบนั้นเลยนะ”
“มันเป็นไปแล้ว...และแกรู้มั้ย...ตื่นเช้ามาเธอดันบอกฉันว่าไม่คิดจะเอาผิดจากฉัน และขอให้ฉันลืมไป เพราะเธอไม่อยากได้ชื่อว่าเอาเด็กในสังกัดตัวเอง...”
“อันนี้อึ้งกว่าอีก...”
“ฉันเสียใจโว้ยเดียร์ ฉันไม่คิดว่าผู้หญิงจะมองฉันเป็นของเล่นแบบนี้...ที่ฉันถามแกเมื่อกี้ ก็เพราะฉันอยากรู้ไง ว่าแท้จริงแล้วเวลาที่ผู้หญิงมีอะไรกับผู้ชายเสร็จแล้ว และเขาคิดกันยังไงวะ”
@ คลินิกหมอธีรุตม์... “ตอนนี้ร่างกายของคนไข้ปกติแล้วนะครับ หลังจากที่หมอให้ยาบำรุงไปทาน ควบคุมอาหาร และออกกำลังกาย โดยรวมแล้วทุกอย่างเป็นปกติครับ แต่จะมีเพียงค่าของกรดยูริก (Uric Acid) สูงขึ้นมาเล็กน้อย หมอแนะนำให้งดทานอาหารประเภทสัตว์ปีก เครื่องในสัตว์ และที่สำคัญยอดผักต่างๆ ซึ่งจำพวกนี้จะมีกรดยูริกสูงครับ” “ครับ” ชนาธิปตั้งใจฟังหมอหนุ่มอธิบายอย่างใจจดใจจ่อ วันนี้ชนาธิปพาแม่มาตามนัดอีกครั้ง “โดยรวมการรักษาจะต้องขึ้นอยู่กับคนไข้ด้วยนะครับ ถ้าควบคุมแล้ว ร่างกายก็จะแข็งแรงปกติครับ” “ขอบคุณคุณหมอมากๆ นะครับ”สายตาคมเข้มฉายแววความรู้สึกบางอย่างที่เต็มตื้นในหัวใจ จนแสดงออกมาจากสีหน้าและท่าทางอย่างอัตโนมัติ “ไม่เป็นไรครับ เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วครับ”ธีรุตม์ตอบกลับออกไปขณะที่กำลังจ้องใบหน้าคมเข้มของเด็กหนุ่ม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง เด็กหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหนุ่มคนนี้ น้อยนักที่จะอ่อนโยนและดูแลบุพการีได้ดีขนาดนี้ “ขอบคุณอีกครั้งครับหมอ...”ชนาธิปยกมือไหว้ พร้อมกับเตรียมจะลุกขึ้น... “เดี๋
ริมฝีปากชมพูยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขมๆ นัยน์ตาของเธอเต็มไปด้วยความชอกช้ำ เปมิการู้สึกห่อเหี่ยวใจกับสภาพที่ถูกกดดันเช่นนี้ “โอเค...คุณออกไปได้!”อินทัชเอ่ยปากไล่เธอออกไป ก่อนที่เขาจะทนไม่ไหว กระชากร่างนั้นเข้ามาจูบและอยากทำอะไรมากกว่านั้นกับเธอ เพื่อเป็นการสั่งสอนให้เธอสาสม “คนบ้า!!” เปมิกาด่าเขาออกไป ก่อนจะหมุนตัวกลับและเดินไปจากห้องนั้นทันที ปึ่ง!!!! เสียงปิดประตูดังสนั่น!!! “แกเป็นอะไรเดียร์ หน้าบึ้งออกมา...นายอินทัชทำอะไรแกหรือเปล่า...”ธนวันต์เอ่ยถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง เขารู้เรื่องราว เบื้องลึกของเปมิกาเป็นอย่างดี “เขาแกล้งฉันอีกแล้วท็อป...” “แกล้งอะไร? แกจะบ้าเหรอ...คำว่า “แกล้ง” เขาเอาไว้ใช้สำหรับเด็กๆ นะโว้ย แต่แกกับนายอินทัชไม่ใช่เด็กกันแล้ว จะมาแกล้งกันเพื่ออะไรวะ...” “เขาให้ฉันไปหาเขาคืนนี้” “ห๊ะ!!!” “ชู่ว์...แกเบาๆ สิท็อป แกจะร้องทำไม เดี๋ยวใครก็มาได้ยินกันหรอก ฉันไม่อยากตกงานก่อนเวลาอันควรนะ” “ฉันว่านายอินทัช ไม่ได้แค่หลงแกหรอกว่ะเดียร์” “ยังไง?” “นายอินทัชช
@ โรงแรมอินเตอร์ โอเรียนเต็ล เรสซิเดนซ์ “วันนี้แขกส่วนใหญ่เป็นชาวอังกฤษ ทุกคนคงได้รับเมนูกันเรียบร้อยแล้วนะ เต็มที่นะอาจจะหนักซักหน่อย ช่วงนี้เป็นไฮซีซั่น ท่องเที่ยวค่อนข้างคึกคัก ทุกคนคงต้องเหนื่อยกันหน่อยนะ” “ค่ะเจ้” “เอ่อ...เดียร์เจ้มีเรื่องจะบอกน่ะ...คือว่าของเธอออกจะพิเศษกว่าใครเขาหน่อยนะ คุณอินทัชสั่งอาหาร โดยระบุให้เธอทำ และนำเอาไปเสิร์ฟด้วยนะ”พรลภัสรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างจะแปลกไปสักหน่อย ทำไมต้องให้ลูกน้องเธอทำอาหารไปเสิร์ฟ? “ทำไมต้องเป็นเดียร์ล่ะคะ?”เปมิกานึกถึงคำพูดของเขาทันที ‘ถ้าผมเรียก! คุณต้องมา!’ นึกแล้วเจ็บใจอย่างที่สุด นี่เธอจะหนีเขาไม่พ้นเลยจริงๆ ใช่ไหม “แกลืมไปหรือเปล่าเดียร์ วันนั้นที่ตอนการพรีเซ้นต์ ต่อหน้าคู่หมั้นเขา แกพูดกับคุณอินทัชว่ายังไง”ชนาธิปเอ่ยขึ้นเตือนความจำของเพื่อนสาวทันควัน เขาจำได้วันนั้น สงครามเกือบจะเกิดขึ้นในห้องครัว ถ้าคุณอินทัชไม่รีบพาคู่หมั้นไปซะก่อน “เออ...เจ้ก็คิดเหมือนปอนด์นะ ตอนแรกเจ้ก็งงอยู่เหมือนกัน ว่าทำไมคุณอินทัชถึงเจาะจงที่จะเป็นยัยเดียร์ อืม...น่าจะเพราะเธอแหละเดียร์
“ดิฉันศึกษารายละเอียดมาทั้งหมดแล้วค่ะ แต่เท่าที่ดิฉันทราบมา ระยะเวลาในการตรวจของวิศวกรแต่ละคน ควรเท่ากันนะคะ...พวกคุณตรวจสี่คนใช้เวลาตรวจเฉลี่ยเกือบห้าวัน ดิฉันคนสุดท้ายเหลือแค่วันเดียว อยากจะรู้ค่ะว่ามาตรฐานความเท่าเทียมอยู่ตรงไหนคะ”กุลจิราสาดวาจาใส่พวกเขาออกไปเช่นกัน เธอก็พยายามที่จะนับหนึ่งถึงร้อย พวกผู้ชายพวกนี้ดูจะเหยียดเธอเป็นพิเศษ ดูจากสายตาของแต่ละคน บางคนมองด้วยสายตาโลมเลีย บางคนเหยียดหยาม บางคนดูถูก กุลจิราจะต้องผ่านบททดสอบนี้ให้ได้ “คุณพึ่งจะมาทำงานไม่ถึงเดือน คงไม่รู้กฎระเบียบที่นี่สินะ...บริษัทนี้ความสวยไม่สามารถเบิกทางคุณมาได้นะครับ”วิศวกรคนเดิมยังไม่ถอย กลับพูดจาเหน็บแนมหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ลดละ “ถึงดิฉันจะพึ่งมาทำงานได้ไม่ถึงตามที่คุณบอก แต่ดิฉันก็พอจะรู้จักกาลเทศะพอสมควรค่ะ ไม่เอาใครมาด้อยค่าในที่ประชุมแบบนี้หรอกค่ะ คนเราต้องดูที่ความสามารถค่ะ ดิฉันทำงานได้แค่สองสัปดาห์ก็จริง แต่คนเราควรได้รับโอกาสในการพิสูจน์ตัวเองหน่อยสิคะ” “คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง!” “โอเค...เอาล่ะ พอได้แล้วครับ เอาเป็นว่าผมเข้าใจในสปิริตของแต่ละคนครับ
“อืม...แต่เมื่อกี้ฉันยังบอกแกไม่หมดเลยนะท็อป ทำไมฉันถึงคิดว่ามันแค่เซ็กส์รู้มั้ย...ก็เพราะว่าเราไม่ได้รักกันไง เขากับฉันเริ่มต้นความสัมพันธ์ไม่ดีเลย เขาเคยข่มขืนฉัน เขาพยายามที่จะรื้อฟื้นความจำฉัน เรื่องเมื่อ 8 ปีที่แล้ว และสุดท้ายเขาก็ทำกับฉัน แกจะให้ฉันคิดยังไงวะท็อป ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีอะไรเลย ต่างคนต่างมีความสุขงั้นเหรอ ฉันยอมรับนะโว้ย ว่าร่างกายฉันมีความสุข ซึ่งฉันเองก็บังคับมันไม่ได้เลย และแกจะให้ฉันทำยังไง” “แกทำไม ไม่บอกเขาตรงๆ ล่ะ ว่าเรามาคบกันดูมั้ย แกพูดกับเขาไปหรือเปล่า แกถามเขาไปหรือยัง ว่าที่มีอะไรกับแกเพราะอะไร ทำไมต้องเลือกแก ผู้หญิงมีเป็นร้อยเป็นพันทำไมเขาถึงไม่เลือก จะซื้อกี่คนก็ได้ ทำไมถึงต้องเป็นแก...” “...” “แสดงว่าแก ก็ไม่ได้ถามใช่มั้ย และแกก็คิดเอง สุดท้ายก็เดินออกมา...และมาเสียใจคิดว่าเขาอยากได้แค่ร่างกายของแกงั้นหรือเดียร์” “ฉันไม่รู้...ฉันคิดว่าเขาแค่ต้องการร่างกายฉันแค่นั้น และตอนนี้เขาก็เอาเรื่องนี้มาขู่ฉันด้วย...ถ้า...เอ่อ...เขาต้องการฉันเมื่อไหร่ เขาเรียก...ฉันก็ต้องไป” “ฉันว่านายอินทัช...ไม่ได้ต้องการแค่ร่
“คุณอินทัช...ตื่นได้แล้ว ฉันต้องกลับบ้านค่ะ” “จะรีบไปไหน...เดียร์”ร่างหนาพูดออกมาทั้งที่ยังหลับตาสนิทอยู่แบบนั้น “ฉันจะกลับบ้านค่ะ” เปมิกาพยายามใจเย็นกับเขาอีกครั้ง “...” อินทัชลืมตาขึ้นทันที “ฉันจะกลับบ้าน คุณได้ยินมั้ยคะ” “คุณตื่นนานแล้วหรือ”สายตาคมเข้มจับจ้องไปที่ร่างบาง ก็พบว่าเธอนั้นกำลังนั่งมองเขาอยู่ “นานแล้ว...ฉันต้องการกลับบ้านค่ะ”เปมิกาสวมใส่เสื้อผ้าตัวใหญ่ของเขาที่เธอพยายามเลือกตัวที่เล็กที่สุดที่เธอจะสามารถใส่ได้ เพราะชุดของเธอนั้นขาดจนไม่สามารถที่จะใส่มันได้อีกแล้ว “บอกเหตุผลของคุณมาซิเดียร์ ว่าหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน...ระหว่างคุณกับผมนั้น คุณคิดยังไง”อินทัชรู้สึกไม่พอใจ เมื่อตื่นขึ้นมาพบว่าเธอนั้นไม่ได้คิดอะไรเหมือนกับเขาเลย อินทัชคิดว่าเธอจะรู้สึกดีกับความสัมพันธ์ทางร่างกายของเขาและเธอ อินทัชรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก เขาเองต้องการที่จะขอเริ่มต้นความสัมพันธ์กับเธออีกครั้ง หลังจากที่คราวครั้งก่อนนั้นถูกปฏิเสธ มาครั้งนี้อินทัชคิดว่าเธอจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น จากความสัมพันธ์ทางร่างกาย แต่ทุกอย่าง







![ลูกหมาของมาเฟีย [ราฟาเอล×ซีลีน]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)