ตอนที่ 37 รักซ่อนร้าย...ฉบับนายชนกันต์!

“ดิฉันศึกษารายละเอียดมาทั้งหมดแล้วค่ะ แต่เท่าที่ดิฉันทราบมา ระยะเวลาในการตรวจของวิศวกรแต่ละคน ควรเท่ากันนะคะ...พวกคุณตรวจสี่คนใช้เวลาตรวจเฉลี่ยเกือบห้าวัน ดิฉันคนสุดท้ายเหลือแค่วันเดียว อยากจะรู้ค่ะว่ามาตรฐานความเท่าเทียมอยู่ตรงไหนคะ”

กุลจิราสาดวาจาใส่พวกเขาออกไปเช่นกัน เธอก็พยายามที่จะนับหนึ่งถึงร้อย พวกผู้ชายพวกนี้ดูจะเหยียดเธอเป็นพิเศษ ดูจากสายตาของแต่ละคน บางคนมองด้วยสายตาโลมเลีย บางคนเหยียดหยาม บางคนดูถูก กุลจิราจะต้องผ่านบททดสอบนี้ให้ได้

          “คุณพึ่งจะมาทำงานไม่ถึงเดือน คงไม่รู้กฎระเบียบที่นี่สินะ...บริษัทนี้ความสวยไม่สามารถเบิกทางคุณมาได้นะครับ”

วิศวกรคนเดิมยังไม่ถอย กลับพูดจาเหน็บแนมหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ลดละ

          “ถึงดิฉันจะพึ่งมาทำงานได้ไม่ถึงตามที่คุณบอก แต่ดิฉันก็พอจะรู้จักกาลเทศะพอสมควรค่ะ ไม่เอาใครมาด้อยค่าในที่ประชุมแบบนี้หรอกค่ะ คนเราต้องดูที่ความสามารถค่ะ ดิฉันทำงานได้แค่สองสัปดาห์ก็จริง แต่คนเราควรได้รับโอกาสในการพิสูจน์ตัวเองหน่อยสิคะ”

          “คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง!”

          “โอเค...เอาล่ะ พอได้แล้วครับ เอาเป็นว่าผมเข้าใจในสปิริตของแต่ละคนครับ ผมในนามของประธานบริษัท ขอตัดสินว่า ต่อไปนี้ในการตรวจแบบโครงสร้างของวิศวกรแต่ละคน ผมจะแบ่งเวลาให้เท่ากันครับ และอีกอย่างนะครับ ผมขอเสริมอีกสักนิด ถึงเรื่องความสามารถ ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ผมว่าทุกคนเท่าเทียมกันครับ อย่าหยิบยกเรื่องนี้มาเป็นประเด็นเลยครับ”

ชนกันต์มองใบหน้าสวยของวิศวกรสาวอย่างทึ่งและชื่นชม เธอดูแกร่งและยึดมั่นในความถูกต้องของตัวเอง วันนี้ชนกันต์พาเธอเข้าร่วมประชุมด้วย ก็เพราะอยากจะเห็นศักยภาพของผู้หญิงคนนี้นั่นเอง

          “ครับ ผมหวังว่าท่านประธานจะคิดแบบนั้นจริงๆ นะครับ...ผมเองก็เป็นห่วงบริษัทครับ กลัวบริษัทจะเสียชื่อครับ ถ้าเราสร้างตึกล่าช้าไม่ทันเวลา ที่สุดท้ายแล้วสาเหตุมาเกิดจากเรื่องไม่เป็นเรื่องครับ”

          “บริษัทผมเอง ผมรับผิดชอบครับ ต้องขอบคุณมากนะครับที่เป็นห่วง เอาเป็นว่าผมขอจบการประชุมไว้แค่นี้นะครับ ขอบคุณทุกท่านครับ สวัสดีครับ”

          ทุกคนลุกออกจากห้องประชุมกันอย่างรวดเร็ว อำนาจทุกอย่างอยู่ที่เจ้าของบริษัททั้งหมด พนักงานทุกคนเข้าใจดีเสมอ แต่อาจจะมีพนักงานบางคนที่อยู่มานาน อยู่จนเก๋าเกม เลยคิดว่าตัวเองนั้นถูกต้องทุกอย่าง จนลืมตัวคิดว่าตัวเองมีอำนาจซะเอง

          “คุณกุลจิรา อยู่ก่อนครับ”

          “ค่ะท่านประธาน”

กุลจิรานั่งลงตามเดิม วันนี้เธอรู้สึกดีกับเขามาก ที่อย่างน้อยเขาเองก็ยังมีความยุติธรรมอยู่ไม่น้อย ถึงแม้บุคลิกของเขาเองจะไม่เป็นอย่างที่เห็นก็ตาม

          “ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณครับ”

          “ค่ะ...ท่านประธาน”

          “จากการประชุมวันนี้แล้ว ผมถือว่าคุณเอาอยู่ และขอชื่นชมในการแก้ไขสถานการณ์ของคุณนะครับ...แต่ผมออกจะห่วงคุณหลังจากการประชุมนี้จบลง ดูแล้วคุณอาจจะทำงานลำบากเพิ่มขึ้นอีกแน่นอน”

ชนกันต์ประเมินรูปการณ์ทั้งหมดไว้แล้ว แน่นอน! ต่อจากนี้เธอเองต้องทำงานลำบากขึ้น หลังจากปะทะคารมกับทีมงานในบริษัทแล้ว ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ คนเก่าแก่ที่เข้ามาทำงานในบริษัทของเขาก็เพราะพ่อเขาฝากมานั่นเอง

          “ดิฉันทำได้ค่ะ ไม่มีปัญหา”

          “แต่ว่า...ผมดูประวัติการทำงานของคุณแล้ว ในรอบหนึ่งปี คุณเปลี่ยนงานมาสามครั้งแล้ว และบริษัทผมก็เป็นแห่งที่สี่ของคุณ”

          “ค่ะ...ดิฉันยอมรับค่ะ แต่สาเหตุของการลาออกนั้น มันไม่ได้เกี่ยวกับงานเลยค่ะ ดิฉันมีความรู้ความสามารถที่จะทำงานนี้ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ อย่างที่คุณเห็นวันนี้ บางคนรีบตัดสินดิฉันเพียงเพราะดิฉันเป็นผู้หญิง โดยที่ไม่มองถึงศักยภาพในการทำงาน”

          “ส่วนใหญ่ทุกที่ก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว คุณจะทำงานลำบากกว่านี้แน่ต่อไป...ผมเลยมีข้อเสนอให้คุณ โดยผมจะให้คุณมาทำงานในตำแหน่งเลขาของผมจะดีกว่านะครับ สำหรับเงินเดือนก็เท่าเดิมไม่เปลี่ยนแปลงครับ”

          “...” กุลจิรามองใบหน้าคม สุดท้ายแล้วสิ่งที่เธอพยายามหลีกหนีมาตลอด มันก็ไม่เคยที่จะพ้นไปจากชีวิตของเธอเลย ทำไมไม่มองเธอที่ความสามารถมากกว่าความเป็นผู้หญิง แม้กระทั่งเขาเอง ก็ยังคิดแบบนั้น กุลจิราจะทำยังไงดีกับชีวิตการทำงานของเธอ เธอจะต้องออกจากงานอีกหรือไง...

          “คุณลองคิดดูนะครับ...ผมไม่ได้คิดดูถูกคุณเลยนะครับ คุณเป็นคนมีความสามารถผมรู้ แต่การทำงานในสภาพแวดล้อมที่มีแต่ผู้ชายแบบนี้ มันค่อนข้างจะลำบาก แต่ถ้าคุณจะสวยน้อยกว่านี้สักหน่อย ผมว่าก็คงไม่มีปัญหา...”

          “โอเคค่ะ ดิฉันจะทำงานในตำแหน่งเลขาของคุณ ดิฉันเบื่อที่จะต้องเปลี่ยนงานใหม่แล้วค่ะ ไม่ว่าที่ไหนก็คงมีปัญหาไม่ต่างกัน”

กุลจิราไม่เสียเวลาในการคิดนานอีกต่อไป เธอเหนื่อยกับทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว จริงๆ เธอไม่น่าเรียนสายนี้ตั้งแต่แรกแล้วด้วยซ้ำ เธอน่าจะเรียนพยาบาลตามที่พี่ชายเธอแนะนำ เธอเองดันหัวรั้นหัวดื้อเอง ไม่ฟังคำของใคร สุดท้ายแล้วเป็นไง...

          “ผมดีใจนะครับ ที่คุณยังเข้าใจ อนาคตถ้าคุณทำงานที่นี่ไปนานๆ คุณอาจจะได้กลับไปทำงานตำแหน่งเดิมของคุณก็ได้ ตอนนี้คุณก็ศึกษาที่นี่ไปก่อน ส่วนตำแหน่งเลขาผมนั้น ไม่มีอะไรมาก เดี๋ยวยังไงคุณลองไปเรียนรู้กับคุณมัลลิกาเลขาของผมนะครับ”

          “คุณคงไม่ไล่เธอออก เพื่อเอาดิฉันมาแทนหรอกนะคะ”

          “ไม่ครับ...คุณมัลลิกาเป็นเลขาด้านติดต่อและจัดทำเอกสารต่างๆ ส่วนคุณมีหน้าที่ติดตามผมไป คอยจดบันทึก และเป็นผู้ช่วยให้กับผมครับ”

แผนทุกอย่างของชนกันต์ลงล็อคพอดิบพอดี เขาถูกใจเธอคนนี้เป็นอย่างมาก แต่มันอาจจะเร็วเกินไป ถ้าเขาจะบอกเธอไปแบบนั้น สู้เอาเธอมาอยู่ข้างกายเขาจะดีกว่า

          “ดิฉันต้องเริ่มงานตำแหน่งเลขาตอนไหนคะ?”

          “อาทิตย์หน้าก็แล้วกันครับ ช่วงนี้คุณเคลียร์งานเก่าของคุณไปก่อน และมารับงานบางส่วนจากคุณมัลลิกาก็ได้ครับ”

          “ค่ะ”

          “อีกอย่างหนึ่งครับ...การแต่งกายของคุณ...ยังไงคุณช่วยปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมกับเลขาหน่อยได้มั้ยครับ เอ่อ ผมหมายถึงคุณต้องใส่กระโปรงบ้างน่ะครับ ตำแหน่งวิศวกรที่คุณเคยใส่แต่กางเกงพร้อมลุย คงไม่เหมาะครับ เพราะคุณต้องคอยติดตามผมไปที่ต่างๆ บางครั้งก็ไปพบลูกค้าหรือตัวแทนต่างประเทศบ้างน่ะครับ”

          “ค่ะ...” กุลจิราพยายามทำใจกับตำแหน่งใหม่ของเธอ เรื่องนี้ถ้าพี่ธามรู้เข้า ก็คงจะล้อเธอแน่ๆ สุดท้ายก็หนีเรื่องแบบนี้ไม่พ้น แต่ก็ยังดี...ที่เธอไม่ต้องหางานใหม่อีก...ช่างมันเถอะเธอเริ่มปลงกับตัวเองบ้างแล้ว ไม่มีอะไรที่จะถูกใจเราเสมอไปหรอก ดีแค่ไหนแล้วที่มีงานทำ มีเงินเดือนเลี้ยงตัวเองก็เพียงพอแล้ว

....................