ตอนที่ 10 ยังไม่มีชื่อตอน

“คือว่าทางผู้บริหารสูงสุดของโรงแรมและภัตตาคารเขาจะมาตรวจเยี่ยมในส่วนของแผนกห้องครัวเรานะ เรื่องนี้เจ้ก็ไม่ทราบมาก่อน มันเป็นเรื่องด่วนพึ่งสั่งการมาเมื่อครู่ ดังนั้นเจ้ขอให้ทุกคนเตรียมการให้พร้อม เจ้จะเป็นคนรับหน้าเอง ทุกคนทำงานตามปกติ ท่องกฎระเบียบของที่นี่ให้ดี อย่าได้มีใครหลุดพูดหรือทำอะไรไม่สมควรออกมาล่ะ ทำตัวปกติเหมือนที่เคยทำไม่ต้องเกร็ง...โอเคมั้ย”

          “ครับ , ค่ะ”

          “อืม ถ้างั้นทุกคนแยกย้ายได้”

          “เออ...เดียร์...ทำเมนูอาหารฝรั่งเศสอยู่ใช่มั้ย”

          “อ๋อค่ะ...เดียร์กำลังจะทำสลัดนิชัวส์อยู่ค่ะ”

          “ดี! เดี๋ยวเจ้จะนำเสนออาหารของฝรั่งเศส เพราะวันนี้ตรงคอนเซปต์กับแขกที่เข้ามาพักของเราพอดี...เตรียมตัวให้ดีล่ะ”

          “ค่ะ”

          10 นาทีต่อมา...

          “นี่คือแผนกห้องครัวของเรานะครับ โดยคุณพรลภัสเป็นหัวหน้าแผนกครับ”

เสียงของผู้จัดการโรงแรมเดินเข้ามาพร้อมกับแนะนำบุคคลและสถานที่ต่างๆ

          “สวัสดีค่ะคุณอติญา คุณอินทัชค่ะ”

          “ครับ” อินทัชมองไปรอบๆ บริเวณโซนห้องครัว ซึ่งตอนนี้พนักงานแต่ละคนกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหาร สายตาคมกวาดมองทุกมุมอย่างละเอียดเพื่อเก็บข้อมูลต่างๆ ผู้จัดการบอกว่าห้องครัวนี้ คือหัวใจสำคัญของโรงแรมของเขางั้นหรือ ดูแล้วก็น่าจะจริงอย่างที่ผู้จัดการบอก เพราะอาหารรสชาติถูกปากของแขกทำให้เกิดกระแสบอกต่อหรือรีวิวเกิดขึ้นได้

          “นี่คือแผนกห้องครัวของภายในโรงแรม จะมีหัวหน้าแต่ละหน่วยแยกกัน เช่น ครัวขนมอบ ครัวอบ-ย่าง ครัวเย็น ทุกอย่างแยกเป็นสัดส่วนค่ะ วัตถุดิบของเราคัดสรรอย่างมีคุณภาพจากเชฟ และพนักงานที่มีความรู้ความสามารถเฉพาะค่ะ...”

          “จุดขายของเราคือจุดนี้ เธอควรมาลงพื้นที่บ่อยๆ นะอินทัช”

            อติญากระซิบบอกน้องชาย เธออยากปล่อยวางสิ่งที่หนักอึ้งบนบ่าของเธอเต็มทีแล้ว ถ้าอินทัชสามารถที่จะทำงานได้เต็มตัวแล้ว เธอก็คงจะเกษียณตัวเองและไปใช้ชีวิตวัยรุ่นตอนปลายที่เธอขาดหายไปก็ได้

          “ผมได้ข่าวว่าวันนี้มีแขกฝรั่งเศสมาพักกันเยอะ แล้ววันนี้คุณพรลภัสมีไอเดียนำเสนออะไรบ้างครับ”

ชยพลส่งไม้ต่อให้กับพรลภัสทันที

          “อ๋อค่ะ...เชฟของเรามีความรู้ความสามารถในการทำอาหาร หลากหลายประเทศ...เอาแบบนี้ละกันนะคะ...วันนี้เราจะให้คุณเห็นวิธีการทำอาหารของพวกเราค่ะ เอาเป็นเมนูอาหารฝรั่งเศสตามคอนเซปต์ของวันนี้เลยนะคะ....เชิญทางนี้ค่ะคุณอินทัช คุณอติญา”

“เชิญทางนี้ค่ะ...”

หัวหน้าเชฟสาวสวยเดินนำหน้าทุกคนมายังโซนของการทำอาหารนานาชาติ

          “นี่คะ...วันนี้เราทำอาหารฝรั่งเศสอยู่พอดี และดิฉันขอแนะนำเชฟฝีมือดีของเรา...นี่คือเชฟเปมิกา หรือเชฟเดียร์ค่ะ...”

หัวหน้าสาวสะกิดลูกน้องสุดเลิฟของตัวเองให้เงยหน้าขึ้นมาเพื่อต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ!

          “สวัสดีค่ะ”

เปมิกาเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้ผู้บริหารระดับสูง แต่เมื่อสายตาของเธอมองไปยังผู้บริหารที่หัวหน้าเธอแนะนำ เปมิกาก็ต้องตกตะลึงทันที! ภาพตรงหน้าของเธอที่ปรากฎนั้นคือชายหนุ่มคนหนึ่ง เขาคนนั้น! คนที่อยู่ในห้วงความคิดและเป็นจุดมืดดำในชีวิตของเธอมาตลอด 8 ปีที่ผ่านมา! ‘อินทัช!’ เธอจำเขาได้! หัวใจของเปมิกากระตุกวูบลงไปกองกับพื้น ‘ทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้ เขาไม่ได้ล้มหายตายจาก แบบที่ธนวันต์เพื่อนของเธอบอกเอาไว้หรอกหรือ?’

          “อินทัช...” อติญาเรียกน้องชาย...

          “...” ภาพตรงหน้ามันทำให้อินทัชนิ่งไปชั่วขณะ เขาตกใจกับภาพที่เห็น อินทัชจำเธอได้ อดีตที่เขาไม่เคยลืมเลยสักครั้ง เขาตามหาเธออยู่นาน เป็นปีหลังจากเกิดเหตุ แต่ทว่าเธอกลับมาอยู่ที่โรงแรมเขาเนี่ยนะ ‘เด็กมอ-ปลาย!’ เธอมาทำอะไรที่นี่?

          “เอ่อ...เดียร์ ยัยเดียร์ เดียร์!”

หัวหน้าสาวกระซิบและสะกิดลูกน้องของเธอ เปมิกาควรจะพรีเซ้นต์ต่อจากเธอ แต่นี่ทำไมลูกน้องเธอถึงยืนนิ่งไป หรือว่าตกใจกับความหล่อของท่านประธานคนใหม่กันนะ ดูแล้วก็น่าอยู่หรอก หล่อขนาดนั้นเธอเองยังประหม่าเลย นับประสาอะไรกับลูกน้องวัย 24 ปีของเธอ

          “คะ??” เปมิกาได้สติเพราะแรงสะกิดจากหัวหน้าของเธอ ทำให้เปมิกาละสายตาทันที ‘เธอจะต้องนำเสนอหรือนี่’ มือบางสั่นระริกทันที เปมิกาไม่สามารถที่จะเอ่ยอะไรออกไปได้เลย

ตอนนี้แม้แต่จะยกมือขึ้นยังยากเลย เธอจะทำยังไงดี ใจของเธอเต้นเร็วแทบจะทะลุออกมาข้างนอกอยู่แล้ว เธอกลัวจนลนลานไปหมด ภาพในอดีตที่ฝังใจเธอมาตลอด เขาคือคนที่ทำลายชีวิตของเธอ

          “ตาอินทัช!”

อติญาเรียกน้องชายและกระตุกไปที่แขนเพื่อให้น้องชายของเธอตื่นจากภวังค์ตรงหน้า อติญาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมอินทัชถึงยืนตะลึงมองพนักงานสาวอยู่แบบนั้น หรือว่าเป็นคนรู้จัก?

          “ครับ พี่แพร”

อินทัชไม่ได้ละสายตาจากหญิงสาวตรงหน้าเลย เขาจ้องมองใบหน้าของเธอตลอด ในหัวของเขาตอนนี้ประมวลผลยุ่งวุ่นวายไปหมดทุกอย่าง

ภาพเก่าๆ ถูกฉายเข้ามาในมโนทัศน์ของเขาอีกครั้ง 8 ปีที่แล้วเขาทำเลวอย่างไม่น่าให้อภัยกับเธอคนนี้ คนที่เขาถูกใจเธอเพียงแรกเห็น และใช้อำนาจเงินให้เพื่อนเขาพาเธอมาให้เขาย่ำยี ตื่นเช้ามาเขาก็ไม่เจอเธออีกเลย จนกระทั่งวันนี้!!!

          “พี่ว่าเธอจ้องเขานานเกินไปแล้วนะอินทัช เธอคนนี้เป็นใครเหรอ หรือว่าคนรู้จัก??”

          “ครับ” อินทัชได้แต่นิ่งอยู่แบบนั้น เธอไม่เปลี่ยนไปเลย หน้าตาและรูปลักษณ์ของเธอยังเค้าโครงเดิม แต่ที่เพิ่มเติมมาคือความสวยของเธอ ที่ตอนนี้เธองดงามผุดผ่องอย่างที่สุด สังเกตได้จากริมฝีปากบางอวบอิ่มนั่น!

          อืม...นี่คือสลัดนิชัวส์ค่ะ เมนูที่แขกชาวฝรั่งเศสชอบสั่งมากที่สุดเมนูหนึ่งค่ะ”

พรลภัสต้องแก้สถานการณ์โดยการนำเสนอด้วยตัวเอง ทุกสิ่งทุกอย่างมันผิดคาดจากที่เธอคิดไว้มาก เธอไม่รู้ว่าลูกน้องสาวสวยของเธอเป็นอะไร เธอสังเกตจากมืออันสั่นเทาของลูกน้องเธอ เปมิกาต้องตกใจอะไรบางอย่างแน่ๆ

          “ผมขอให้เชฟที่ทำเมนูนี้แนะนำเองได้มั้ยครับ”

คำพูดของอินทัชทำให้ใครหลายคนที่อยู่ตรงนั้น หันจ้องมองไปที่เขาอย่างอัตโนมัติ ผู้จัดการหนุ่มถึงกับอ้าปากค้างเลยทันที ส่วนอติญายกมือทาบอก เธอกำลังงงกับการกระทำของน้องชายเธอเป็นอย่างมาก และที่งงสุดขั้วก็เห็นจะเป็นเจ้เอมหัวหน้าเชฟแสนสวยนั่น ‘หัวจะปวดอีเอม...ตายแน่!’

          “เอ่อ...พอดีเชฟเปมิกาเธอไม่ค่อยสบายค่ะ อาจจะตื่นเต้นค่ะ ดิฉันในฐานะหัวหน้าเธอ ดิฉันขอพรีเซ้นต์แทนแล้วกันนะคะคุณอินทัช...”

          “เธอตื่นเต้นอะไรหรือครับ...หรือว่าเป็นเพราะผมครับ จริงๆ แล้วผมแค่อยากดูบรรยากาศในการทำอาหารของเชฟครับเพราะจากที่ผู้จัดการบอกผมเมื่อสักครู่ ว่าโรงแรมเราหัวใจสำคัญของที่นี่คือ อาหารรสชาติถูกปาก ผมเลยอยากรู้ว่าเสน่ห์ของการทำอาหารนั้นอยู่ตรงไหนครับ”

อินทัชจ้องมองเธอตลอดการสนทนา ถึงแม้เด็กสาวคนนี้จะก้มหน้าอยู่ตลอดเวลาแต่เขาก็พอจะสัมผัสได้ว่า ‘เธอเองก็จำเขาได้...เช่นกัน’

.........................