ตอนที่ 9 จุดหักเห

@ ห้องครัวของโรงแรม

          “หยุด! แกวางของลงก่อนท็อป...”

          “มีอะไรวะเดียร์ ฉันต้องรีบทำอาหารนะเว้ย อีกตั้งหลายรายการแกจะมาเล่นตอนนี้ไม่ได้นะ”

          “แกลืมใส่ถุงมืออีกข้างนึง...ฉันเตือนแก! และก่อนที่แกจะโดนเตือนครั้งที่สามจากเจ้เอม...”

          “อ่าว...อุ้ย! ฉันลืมว่ะ ขอบใจมากเดียร์ ฉันรีบไปหน่อย”

          “อาหารที่นี่ความสะอาดต้องมาเป็นอันดับหนึ่งท่องไว้”

เปมิกาพูดอย่างภาคภูมิใจ จริงๆ การเป็นเชฟนั้นไม่ได้อยู่ในหัวของเธอเลยตั้งแต่แรก แต่พอได้มาสัมผัสแล้ว เธอกลับหลงรักอาชีพนี้จนถอนตัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว ความตั้งใจแรกของเธอก็คือการเป็นหมอ แต่เมื่อเหตุการณ์อันโชคร้ายของเธอทำให้เด็กหญิงวัย 16 ปีที่อ่อนต่อโลก หลงกลพวกคนใจร้ายทำให้ชีวิตของเปมิกาเปลี่ยนไปตลอดกาล...

          “เดียร์...เมนูฟลามิช (Flamiche) ของแกใกล้เสร็จหรือยัง ช่วยฉันทำสลัดนิชัวส์ (Nicoise salad) หน่อยสิ ลูกค้าฝรั่งเศสมากันเป็นกรุ๊ปเลย เมนูแต่ละอย่างใช้เวลากันทั้งนั้น ฉันทำไม่ทัน”

          “อืม...ของฉันเสร็จแล้ว เตรียมจัดใส่จาน เดี๋ยวฉันทำช่วยแกต่อเลยปอนด์...”

เปมิกามีความใฝ่ฝันจะไปทำงานต่อที่ออสเตรเลีย ทำให้เธอมุ่งมั่นที่จะสอบใบประกอบวิชาชีพ เพื่อยื่นขอวีซ่าไปทำงานเป็นเชฟในต่างประเทศ ซึ่งอย่างน้อยเธอต้องมีประสบการณ์การทำงานเป็นพ่อครัวหรือทำอาหารไม่น้อยกว่า 3 ปี

          “ขอบใจมากเดียร์ ฉันขอท็อปช่วยหลายครั้งก็ไม่เคยจะช่วยฉันสักครั้ง...”

ชนาธิปบ่นอย่างน้อยใจ ถึงแม้ว่าเขาจะชอบธนวันต์มากขนาดไหน และธนวัฒน์เองจะไม่ชอบหน้าเขา แต่การทำงานนั้นเขาแยกออกอยู่แล้ว แต่กลับธนวันต์ไม่ใช่ การไม่ชอบของธนวันต์มักแสดงออกจากสีหน้าและท่าทางอย่างชัดเจน

          “เออ...แกต้องเข้าใจมันหน่อยนะปอนด์ นิสัยมันเป็นแบบนั้นแหละ แต่จริงๆแล้วมันไม่ได้มีอะไรหรอก มันเป็นคนดีฉันเป็นเพื่อนกับมันมาเกือบ 20 ปี ฉันรู้...”

เปมิการู้สึกเห็นใจชนาธิปเป็นอย่างมาก เรื่องแบบนี้บังคับกันไม่ได้อยู่แล้ว ชอบกับไม่ชอบเปมิกาก็ได้แต่ให้กำลังใจ

          “ถ้ามันเข้าใจอย่างเดียร์ก็ดีสิ...”

          “เออ...น่าอย่าไปถือสามันเลย...ท็อปมันเพี้ยนไม่ค่อยจะเต็มคนสักเท่าไหร่...”

          “นินทาอะไรฉันวะเดียร์ นี่ฉันแค่เดินไปเลือกวัตถุดิบของฉันแค่15นาที...มีบทสนทนาถึงฉันแล้วเหรอวะ”

ธนวันต์เหลือบตามองเพื่อนอีกคนอย่างอดไม่ได้ บรรยากาศในการทำงานระหว่างเขากับชนาธิปค่อนข้างจะอึดอัด เหตุมันเกิดมาจากตัวเขาเอง

เมื่อเดือนที่แล้ว ธนวันต์สติหลุดเผลอด่าชนาธิปด้วยความโมโห เขาไม่พอใจที่ชนาธิปมาชอบเขา เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวตลกเวลาที่คนอื่นมอง และแซวเขาเล่นอยู่ตลอดเวลา ซึ่งตัวของธนวันต์ยังชอบและต้องการผู้หญิงร่างกายของเขาก็ยังบอกอยู่อย่างนั้น

          “แค่เอ่ย...ไม่ได้นินทาอย่าเข้าใจผิดดิท็อป...”

          “เฮอะ! เดี๋ยวนี้แกลืมเพื่อนรักแกไปแล้วเหรอวะเดียร์!”

          “อะไรของแกท็อป แกอย่าพาลดิ ใครเขานินทาแกกัน เขาแค่เอ่ยถึงแกแค่นั้น...”

          “วงสนทนาบ้าบอนี่เมื่อไหร่จะเลิกสักที...เกาะกลุ่มเม้าท์กันอีกแล้วนะ พวกเธอไม่มีงานทำกันหรือไง...ห๊า!”

เสียงหัวหน้าเชฟสาวสวยขาโหดดังขึ้นราวกับสายฟ้าฟาดลงมาตรงกลางกระบาล

          “เอ่อ ขอโทษค่ะเจ้...”

          “ครับเจ้...”

          “พวกแกคงลืมกฎเหล็กของเชฟที่ดีไปแล้วสิ...สอนไม่จำสักที...เวลาทำงานใครเขาคุยกันยะ นู่น! เลิกงานพวกแกจะพากันคุยยันสว่างก็ไม่มีใครว่าพวกแกกันหรอก...”

          “ครับ, ค่ะ”

          อีกด้านหนึ่งของโรงแรมอินเตอร์ โอเรียนเต็ล เรสซิเดนซ์

          “โรงแรมอินเตอร์เป็นโรงแรมหรูระดับห้าดาว และติดหนึ่งในสิบของโลกที่มีห้องพักสุดหรูบริการสุดพรีเมี่ยม แขกที่เข้ามาพักส่วนใหญ่พิเศษระดับ Frist Class ที่สำคัญอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยามองเห็นทิวทัศน์อันงดงามของวัดอรุณ และโรงแรมเรายังขึ้นชื่อเรื่องอาหารอร่อยและมีหลากหลายประเทศ สังเกตได้จากการรีวิวของแขกที่มาพักที่นี่ด้วยครับ...”

          ผู้จัดการโรงแรมกำลังทำหน้าที่ในการพรีเซ้นต์ขอบเขตของกิจการโรงแรมและภัตตาคารให้กับว่าที่ ‘ท่านประธานคนใหม่’ ที่เดินทางมาแบบกระทันหัน แต่ด้วยการทำงานในระดับมืออาชีพ เขาเลยนำเสนอได้อย่างลื่นไหลไม่มีติดขัด

          “ต้องขอโทษผู้จัดการด้วยนะคะ พอดีแพรเองก็พึ่งจะติดต่อตาอินทัชได้ กลับจากออสเตรเลียเมื่อวาน อีกสามวันเราก็จะเปิดตัวท่านประธานคนใหม่ต่อคณะกรรมการบริหารด้วยค่ะ เลยต้องกะทันหัน รบกวนผู้จัดการด้วยนะคะ”

          “ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ จริงๆ ผมทำงานที่นี่ตั้งแต่รุ่นของคุณเมฆีแล้ว สิบกว่าปี ที่นี่ก็เหมือนกับบ้านหลังหนึ่งของผมเหมือนกันครับ ว่าแต่คุณอินทัชฟังผมอธิบายพอจะโอเคหรือเปล่าครับ”

‘ชยพล’ ผู้จัดการหนุ่มวัย 38 ปีมองบุรุษที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชมและยินดี ดูจากรูปร่างหน้าตาและทรงแล้ว ทายาทของคุณเมฆีคนนี้น่าจะบริหารงานได้ดีอย่างแน่นอน อาจจะดีกว่าคุณชนัศชัยด้วยซ้ำ รายนั้นหวังผลกำไรอย่างเดียวไม่เน้นการพัฒนา ซึ่งไม่ตรงใจเขามากนักในฐานะผู้จัดการที่เคยทำงานที่นี่มานาน

          “ครับ...ต้องขอโทษคุณชยพลด้วยนะครับ ยังไงผมก็ต้องรบกวนคุณช่วยแนะนำหลายๆ อย่างด้วยนะครับ...”

อินทัชสืบข้อมูลทุกอย่างก่อนที่จะตัดสินใจบินกลับมา ถึงแม้เขาจะอยู่ต่างประเทศหลายปีแต่อินทัชก็ไม่เคยคิดที่จะทิ้งทุกอย่างไปเสียทีเดียว

ในวัย 25 ปีในตอนนั้นเขาอาจจะยังไม่เป็นผู้ใหญ่พอ ทำให้เขาตัดสินใจอะไรแบบนั้นไป หนีความเสียใจในการจากไปแบบกะทันหันของพ่อแม่เขา เพื่อให้พ้นจากความทุกข์ ที่ประเดประดังเข้ามาในชีวิตเขา

          “ยินดีครับคุณอินทัช หนุ่มไฟแรงอย่างคุณอินทัชทำได้แน่นอนครับ...โอเค...เดี๋ยวเราจะไปเยี่ยมชมหัวใจสำคัญของโรงแรมกับภัตตาคารของเราแล้วนะครับ ตรงนี้สำคัญที่สุดและได้รับการรีวิวจากแขกมากที่สุดเลยครับ...แผนกห้องครัวของเรา...เชิญครับ”

          อีกด้านหนึ่งของเหตุการณ์

          ปึก! ปึก! เสียงฝีเท้าของผู้ช่วยเชฟวิ่งเข้ามา

          “เชฟเอมครับ มีเรื่องด่วนครับ คือว่าผู้จัดการให้ผมมาบอกเชฟเอมครับ ว่าเดี๋ยวอีกประมาณ 10 นาทีคุณอติญาและน้องชายที่พึ่งกลับจากออสเตรเลียจะเข้ามาดูงานในแผนกนี้ครับ ผู้จัดการให้คุณเตรียมนำเสนอการต้อนรับครับ ตอนนี้กำลังตรวจด้านหน้าของโรงแรมอยู่ครับ”

          “อุ้ยตาย! ทำไมไม่แจ้งก่อนล่วงหน้าก่อน! แบบนี้ใครจะไปจัดเตรียมทันเนี่ย!!! โอย...จะทำยังไงดี”

          “ผู้จัดการฝากบอกอีกครับ ถ้าเชฟเอมบ่นล่ะก็ ให้ผมบอกเชฟไปว่าพวกเขาก็ไม่ทราบเรื่องนี้เหมือนกันครับ...เขาก็รับแบบกะทันหัน แบบเชฟเอมแหละครับ”

          “อืม...รู้ดีไปอีกอีตาผู้จัดการ!...โอเค ขอบใจมาก”

พรลภัสปรับตัวกับสถานการณ์ตรงหน้าได้อยู่แล้ว เพราะเหตุการณ์พวกนี้มักเกิดขึ้นบ่อยครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้หนักสุด เวลาแค่สิบนาทีเนี่ยนะ ‘อีตาผู้จัดการบ้า’

          แปะ! แปะ! เสียงปรบมือของหัวหน้าเชฟดังขึ้น

          “ทุกคน! วางภารกิจห้านาที มารวมตัวกันตรงนี้ เจ้มีเรื่องแจ้งด่วน!”

          “ครับ , ค่ะ”

.......................