เข้าสู่ระบบ“งั้น...วันนี้เดี๋ยวดิฉันจะพามาดูเชฟอีกท่านแล้วกันนะคะ คนนี้ก็กำลังทำอาหารฝรั่งเศสอยู่เช่นกันค่ะ”
หัวหน้าเชฟหาทางเอาตัวรอดให้กับลูกน้องตัวเองสุดฤทธิ์ สุดความสามารถที่มีอยู่
“อืม...เชิญครับ”
อินทัชยอมแต่โดยดี เธออาจจะกลัวเขาเรื่องในอดีตก็เป็นได้ เขาทำกับเธออย่างไม่น่าให้อภัย ความผิดของเขาชดใช้ด้วยสิ่งไหนก็คงจะไม่เพียงพอ
“เชิญด้านนี้ค่ะ...แนะนำเลยนะคะ นี่คือเชฟธนวันต์หรือเชฟท็อปค่ะ...เป็นเพื่อนสนิทกับเชฟเดียร์ค่ะ ทั้งสองคนเข้ามาทำงานพร้อมกันเรื่องฝีมือเก่งพอกันเลยนะคะ...วันนี้เมนูอะไรคะเชฟ...”
พรลภัสส่งไม้ต่อให้กับลูกน้องสุดแสบของเธออย่างทันที โดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ธนวันต์กลับตกใจกับสิ่งที่เจ้สุดโหดของเขาในการส่งบทมาให้เขากระทันหัน...
“เอ่อ...สวัสดีครับ...วันนี้เมนูของผมที่กำลังปรุงอยู่ คือ สปาเกตตี้บาร์บีคิว...ครับ วัตถุดิบส่วนหลักๆ ก็มีเส้นสปาเกตตี้ พริกหวาน หอมหัวใหญ่ พาร์สลีย์ $%!#&%$#$%@*”
ธนวันต์เองก็ทำหน้าที่ได้อย่างทันทีแบบงงๆ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นสาวสวยหุ่นดีเข้าโดยไม่ตั้งใจ แต่ทว่าเมื่อสบตากับเธอคนนั้นเข้า มันก็เหมือนมีบางอย่างแล่นเข้ามาในร่างกายของเขาราวกับประจุไฟฟ้า ‘นางฟ้าชัดชัด!’
“เชฟท็อป...เอ่อ...ท็อป...อะแฮ่ม!ท็อป!”
เสียงหัวหน้าสาวกระชากออกมา เพื่อสะกิดลูกน้องของเธอที่กำลังจ้องผู้บริหารสาวสวยจนตาไม่กระพริบทั้งที่ในมือกำลังหั่นหอมหัวใหญ่อยู่ จนเป็นที่น่าหวาดเสียวเกรงว่ามีดจะพลาดเอาได้
“ครับ...ว่าไงเจ้! โอ้ย!!!”
ด้วยความตกใจและจิตใจไม่ได้อยู่กันเนื้อกับตัวทำให้มีดที่หั่นหัวหอมนั้นแฉลบเข้ากับนิ้วเรียวแกร่งของเขาทันที!!
“อุ้ย!!!” คนที่อุทานก่อนใครก็เห็นจะเป็นคนที่เป็นสาเหตุของอุบัติเหตุนี้ อติญามองเชฟหนุ่มอย่างตกใจ เพราะเธอมองเขาอยู่ก่อนแล้ว มันเลยทำให้เธอรู้ว่าเขาพลาดเพราะมัวแต่จ้องเธอนั่นเอง
“เฮ้ย!! ท็อป! มีดบาด!! แกมัวเหม่อลอยอะไรวะเนี่ย...เอ่อ ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะ วันนี้ลูกน้องดิฉันไม่รู้เป็นอะไรกันไปหมดค่ะ...งั้นเชิญมาดูอีกคนได้นะคะ”
“แล้วไม่ดูแผลเขาหน่อยเหรอคะ”
อติญาเอ่ยอย่างห่วงใย เธอรู้ว่าสาเหตุนั้นมาจากเธอ แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมดเชฟหนุ่มคนนี้เอาแต่จ้องหน้าเธอเองนี่
“ไม่เป็นไรครับ...แค่แฉลบนิดหน่อยครับ...”
ธนวันต์ชูนิ้วกลางที่โดนมีดบาดให้ทุกคนดู...
“ไอ้ท็อป!!!”
หัวหน้าสาวตะคอกลูกน้องเสียงดัง นิ้วกลางที่ลูกน้องของเธอตั้งใจโชว์บาดแผลนั้น มันแปลได้อีกความหมายหนึ่งเลยทีเดียว
“อะไรเจ้...”
“แกจะชูทำบ้าอะไร...”
หัวหน้าสาวพยายามขยิบตาใส่เพื่อส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่กำลังโบ๊ะบ๊ะของเธอนั้นหยุดการกระทำเสียที ‘วันนี้มันเป็นวันอะไรของอีเอมวะเนี่ย’
“เชิญคุณอติญากับคุณอินทัชด้านนี้เลยครับ”
ผู้จัดการหนุ่มตีระฆังช่วยหัวหน้าเชฟสาวทันที ‘วันนี้เธอจะวุ่นวายน่าดู ^<>^’
“ครับ...ผมขอเดินดูดีกว่าครับไม่ต้องสาธิตแล้วครับ”
อินทัชบอกทุกคนแล้วขายาวๆ ของเขาก็ก้าวไปยังจุดหมายของเขาทันทีอย่างไม่รอช้า ‘คนอย่างอินทัช...กัดไม่ปล่อยอยู่แล้ว’
“งั้นพี่รออยู่ตรงนี้นะอินทัช”
“ครับ...ผมเดินดูคนเดียวได้ครับ”
“ฉันว่าคุณควรทำแผลก่อนมั้ยคะ”
อติญาหันไปยังเชฟหนุ่มที่ยืนจับนิ้วของตัวเองแบบนั้น โดยที่สายตาเขาก็ยังไม่ยอมที่จะหยุดจ้องเธอเลย ‘ทำไมต้องมาจ้องเธอขนาดนี้นะ...ไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นใคร...’
“ไม่เป็นไรครับ...”
ธนวันต์ตอบกลับเหมือนคนล่องลอย ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเอาซะเลย มันเร็วจนแทบจะทะลุออกจากอกแล้ว ‘ผู้หญิงอะไรเซ็กซี่เป็นบ้าเลย...นี่แหละนางในฝันของไอ่ท็อป’
“^<>^” อติญายิ้มแบบเจื่อนๆ ดูเธอจะไปไม่เป็นกับหนุ่มคนนี้เหมือนกัน อติญาผ่านการแต่งงานมีสามีมาแล้วก็จริง แต่ก็ไม่เคยมีสายตาคู่ไหนที่จ้องเธอจนทำให้อติญาแทบทรุดขนาดนี้ ‘นี่มันเด็กนะ...อติญา’
“สวัสดีอีกครั้งนะครับเชฟเดียร์...”
เสียงทุ้มห้าวของชายหนุ่มเอ่ยทักหญิงสาว ที่กำลังหันหลังและก้มหน้าก้มตาหั่นผักอยู่
“ห๊ะ!” เปมิการ้องเสียงหลง เธอตกใจที่พอหันกลับไป ชายหนุ่มคนนี้ก็เดินมาอยู่ใกล้กับเธอแล้ว ระยะห่างกันเพียงเมตรกว่าๆ เท่านั้น!!!!!
“คุณจะไม่หันกลับมาทักทายกันหน่อยเหรอ...”
“ดิฉันกำลังทำอาหารจานด่วนอยู่ค่ะ แขกรออยู่ไม่ได้มีเวลาที่จะมาคอยบริการใครหรอกค่ะ..”
“งั้นหรือ...โอเคไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมขอมองคุณตอนทำอาหารก็แล้วกันนะครับ...เชิญคุณตามสบาย...”
อินทัชจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าสนใจเธอคนนี้เป็นอย่างมาก ‘เธอจะจำเขาไม่ได้จริงๆ หรือ??’
“...” เปมิกานิ่งเงียบก้มหน้าทำอาหารต่อโดยไม่ได้สนใจกับปฏิกิริยาและคำพูดของคนข้างๆ ท่าทีไม่สนใจแต่ในใจของเธอนี่สิ มันเต้นรัวราวกับกลองที่ตีพร้อมกันเป็นร้อยชุด ‘เธอพยายามลืมทุกสิ่งทุกอย่าง...แต่ทำไม?’
“ผมอินทัช...คุณพอจะคุ้นชื่อนี้มั้ย...”
ประโยคต่อมายิงเข้ามาอย่างตรงๆ ไม่อ้อมค้อม ‘อินทัชดีใจที่เจอเธอ...และออกจะตกใจด้วยซ้ำ...ที่ 8 ปีที่ผ่านมาเธอไม่ได้ไปไหนไกลเลย กลับมาอยู่ในที่ของเขา’
“ไม่ค่ะ...”
เปมิกาตอบสั้นๆ ราวกับคนไม่มีมารยาท ‘อันนี้เธอยอมรับ...เพราะเธอไม่อยากจะสนทนากับเขาเลย ทำไมต้องมาถามอะไรกับเธอแบบนี้นะ’
“พี่อินทัชเมื่อ 8 ปีที่แล้วไง...” อินทัชพยายามต่อไป
“ไม่รู้จักค่ะ”
มือบางสั่นระริกตอนที่กำลังหั่นวัตถุดิบ ‘สงสัยเมนูนี้คงต้องทิ้งแน่ๆ’ เปมิกาตื่นกลัวเป็นอย่างมาก เธอพยายามบังคับตัวเองไม่ให้สั่น แต่มันก็ทำยากเหลือเกิน
“อืม...ไม่รู้จักงั้นเหรอ...แต่ผมว่า...ผมจำคุณได้นะ...”
อินทัชยังคงเล่นสงครามกล่อมประสาทกับเธอต่อ แปดปีที่ผ่านมาความสวยของเธอไม่เคยลดลงเลย กลับน่าปรารถนาไปทั้งตัว
“คะ-คุณจำคนผิดแล้วค่ะ...ดิฉันไม่ใช่คนที่คุณรู้จักค่ะ โปรดหยุดพูดจากับดิฉันแบบนี้เสียทีค่ะ ดิฉันจะต้องรีบทำงานค่ะ”
น้ำเสียงที่สั่นเครือพยายามเอ่ยคำพูด ที่เธอพยายามเรียบเรียงให้ดีที่สุดในสถานการณ์ที่เปมิกาเกือบทรุดลงกับพื้นอยู่ตอนนี้
“โอเค...จำผิดคนก็ได้...”
อินทัชยุติการสนทนากับเธอ ก่อนที่เธอจะเจออุบัติเหตุมีดบาดหรือว่าน้ำร้อนลวกเอาก็เป็นได้ เธอดูตื่นตระหนก เพราะสังเกตได้จากมือเรียวบางสั่นระริกเวลาหยิบจับของ ‘คือน้องมอ-ปลายคนนั้นแน่นอน อินทัชจำไม่ผิด’
สามเดือนต่อมา... “เร็วสิคะคุณพ่อ คุณแม่ไหมจะไม่ทันงานแล้วนะคะ”เสียงใสๆ ร้องอย่างตื่นเต้นและกำลังชุลมุนวุ่นวาย “ก็แล้วทำไมพ่อกับแม่ต้องไปงานแต่งงานนี้ด้วยล่ะ ไหมแก้วไปคนเดียวไม่ได้เหรอลูก” “ไม่ได้ค่ะ...งานแต่งงานของพี่เดียร์ และพี่เขาก็เชิญคุณพ่อกับคุณแม่มาด้วย เห็นมั้ยคะการ์ดของพี่เดียร์นี่ไง อีกอย่างคุณพ่อกับคุณแม่ของพี่ธามก็ชวนมาด้วยนะคะ พ่อกับแม่ต้องไปเจอพ่อแม่พี่ธามไงคะ จะไม่ไปได้ยังไงคะ...” “โอย...ลูกของพ่อนี่มันร้ายจริงๆ เป็นสาวเป็นนางไม่ต้องรอให้ผู้ชายมาจีบ ลูกพ่อจีบเองเลย...” “แม่...ก็หัวจะปวด! เพราะคุณนั่นแหละที่คอยยุยงส่งเสริมลูกดีนัก เป็นยังไงคะ” “พ่อกับแม่ไม่ต้องทะเลาะกันค่ะ ไปค่ะเร็วขึ้นรถค่ะ” “ไอ่ลูกคนนี้...จริงๆ เล้ย!!” @ โรงแรมอินเตอร์ โอเรียนเต็ล เรสซิเดนซ์…บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ภายในโรงแรมสุดหรู แขกผู้มีเกียรติถูกรับเชิญเข้าร่วมมาเป็นสักขีพยานรักของคนทั้งสองหลายร้อยชีวิต เสียงผู้คนกึกก้องกันอย่างยินดี เสียงแก้วกระทบกันเพื่อแสดงความยินดีกับคนทั้งสองท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด
“ฉันว่านายต้องรอเธอสักพักนะกันต์...ถ้าพูดตรงๆ ก็คงจะต้องรอปาฏิหาริย์มั้ง รอเธอท้องแล้วทุกอย่างอาจจะลงตัว ฉันเองก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอกนะ ประสบการณ์เมื่อ 8 ปีที่แล้วของฉัน มันก็คล้ายๆ กับนายนี่แหละ แต่ต่างกันนิดหน่อย” >อินทัชกำลังนึกถึงใบหน้าสวย หวานใจของอินทัช ‘ป่านนี้คงรอเขานานแล้วแน่ๆ เลย’ “อย่างที่อินทัชมันพูดก็ถูกนะ ในเมื่อนายทำมาทุกอย่างแล้ว เธอก็ยังไม่สนใจนายอีก เป็นไงล่ะ มั่นใจตัวเองสูง ว่าใช้ยากับเขารวบหัวรวบหางแล้ว ตื่นเช้ามาคิดว่าเขาจะยอมสิ...คิดผิด! ฉันอยากจะเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้แล้วสิ เธอสามารถทำให้นายเป็นได้ขนาดนี้...” “เธอสวย...สวยมาก และตอนนี้ฉันก็หวงมาก แต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง เธอปิดฉันทุกทาง แม้กระทั่งโทรศัพท์ ฉันจะเจอเธอได้ก็เฉพาะเวลาเธอมาทำงานเท่านั้น ฉันกลุ้มใจ...พวกนายจะหัวเราะเยาะฉันแบบไหนก็เชิญ...หัวเราะเสร็จแล้วก็คิดหาวิธีช่วยฉันหน่อยดิวะ...” “ตอนนี้ช่วยได้อย่างเดียวกันต์...ช่วยปลอบใจนายเท่านั้น เรียนผูกแล้ว นายก็ต้องเรียนแก้เองนะ ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้แล้ว เอ่อ ฉันจะต้องรีบกลับแล้วนะ งั้นนายอยู่กับอินทัชสองคนแล้วกัน”ธีรุตม์นึกถึง
ในหัวของรินรดาตอนนี้กลับมีชายหนุ่มอีกคน ที่เธอกำลังวางแผนที่จะจับเขาอยู่ หนุ่มไฮโซหล่อ พึ่งหย่าขาดกับภรรยาไฮโซที่ไม่ได้สวย แต่แต่งงานเพราะธุรกิจ รินรดาคิดว่าแผนการของเธอกำลังจะสำเร็จในไม่ช้านี้แน่นอน “แล้วลูกจะปล่อยอินทัชไปอย่างนี้น่ะเหรอรดา” “ค่ะคุณแม่...รดามีเป้าหมายใหม่แล้วค่ะ เราคงไม่ต้องขายกระเป๋าแล้วนะคะคุณแม่” “จริงเหรอ...ตายจริงลูกแม่นี่ฉลาดสุดๆ” “งั้นเรามาเก็บของออกจากบ้านนี้กันเถอะค่ะคุณแม่ ไปอยู่เพนท์เฮ้าส์กันก่อน พอเรื่องเบาลง เราค่อยวางแผนซื้อบ้านกันนะคะคุณแม่” “ลูกแม่น่ารักที่สุด...” อีกด้านหนึ่ง ณ สนามบิน... “คุณชนัศชัยเชิญทางนี้ครับ คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นครับ ตอนนี้เราอายัดทุกอย่างของคุณไว้หมดแล้วครับ”เสียงเจ้าหน้าที่ตำรวจเอ่ยขึ้น เมื่อกำลังเกือบสิบนายเข้าล้อมจับกุมอย่างอุกอาจ “คุณจะมาจับผมเรื่องอะไรคุณตำรวจ ผมทำผิดอะไรครับ กับอีแค่เรื่องที่หลานชายกล่าวหาผม เรื่องยักยอกนั่นเหรอครับ” “ไม่ใช่ครับ วันนี้ผมมาในเรื่องคดีของคุณเมฆีพี่ชายของคุณครับ ตอนนี้เรามีหลักฐานที่โยงทุกอย่างมาหา
“ครีมไม่เป็นไรค่ะ...ถ้าครีมท้องเมื่อไหร่ค่อยว่ากันอีกทีนะคะ เรื่องมันผ่านไปแค่คืนเดียวเองนะคะ ไม่แน่ครีมอาจจะไม่ท้องก็ได้ค่ะ เพราะฉะนั้นคุณหายห่วงค่ะ” “ทำไมคุณถึงไม่อยากให้ผมรับผิดชอบครับ ทั้งที่คุณเป็นฝ่ายเสียหายนะครับ หรือคุณมีแฟนอยู่หรือเปล่าครับ”ใจของชนกันต์กระตุกวาบขึ้นมาทันที เมื่อนึกมาถึงจุดนี้ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ผู้หญิงเป็นร้อยเป็นพันที่เขาเคยคบมา ไม่เคยเป็นแบบเธอคนนี้เลยสักคน ส่วนใหญ่จะเกาะหนึบกับเขา บางคนก็ขอเงินเป็นข้อแลกเปลี่ยน “ครีมไม่มีใครค่ะ...ที่ไม่ได้ให้คุณรับผิดชอบก็เพราะว่า มันไม่จำเป็นค่ะ ครีมว่าตัวเองก็มีความสุขกับเซ็กส์เมื่อคืนนะคะ เราสองคนก็มีความสุขอยู่แล้วค่ะ ครีมไม่ติดใจเอาความอะไรกับคุณค่ะ เพราะฉะนั้นคุณเองไม่ต้องคิดมาก ถึงแม้ว่าครีมจะท้อง มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่อะไรนะคะ พ่อแม่ครีมท่านเข้าใจได้ค่ะ ครีมโตมาแบบสบายๆ เป็นตัวของตัวเองอยู่แล้วค่ะ โอเคนะคะ...” “แต่ผมจะรับผิดชอบคุณครับ”ชนกันต์พยายามตื้อ เกิดมาเขาก็ยังไม่เคยเจอ ‘มีแบบนี้ด้วยเหรอ?’ “ไม่ต้องค่ะ!”กุลจิรายังยืนยันคำเดิม เธอคิดว่าคนเราไม่มีความรักเป็นพื้
“ผมไม่ได้กล่าวหาอาโดยไร้ข้อมูล...ในเอกสารสั่งซื้อวัตถุดิบนำเข้าของโรงแรมกับภัตตาคารของเรามันเป็นชื่อของอาอนุมัติครับ วันนี้ผมแค่ให้อาลองชี้แจงในที่ประชุม ถ้าอาโปร่งใส อาเองก็ไม่จำเป็นจะต้องโกรธนี่ครับ” “จะไม่ให้อาโกรธได้ยังไง ที่หลานทำมันเท่ากับหักหน้าอานะ จริงๆ เรื่องนี้เราคุยกันส่วนตัวก็ได้ ไม่เห็นจำเป็นจะต้องเอาอามาประจานในที่ประชุม!” “ถ้าจำไม่ผิด ผมเคยให้เลขานำเอกสารทั้งหมดให้อาไปแล้ว และให้ทางอาชี้แจงเป็นลายลักษณ์อักษรมานี่ครับ ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว อาก็ไม่เห็นตอบกลับ ผมในนามประธานของบริษัท ต้องทำตามหน้าที่ครับอา เรื่องพี่น้องหรือว่าเครือญาติคงต้องเอาไว้ทีหลังครับอา...” ปึ่ง! เสียงฝ่ามือทุบโต๊ะดังสนั่นอีกครั้ง! “อาไม่ชี้แจงอะไรทั้งนั้น ขอบอกอีกครั้งถ้ายังไม่หยุดที่จะดูถูกอาล่ะก็ อาจำเป็นจะต้องใช้กฎหมายคุยกัน!”ชนัศชัยชี้นิ้วอย่างเกรี้ยวกราด อารมณ์ของเขาตอนนี้เดือดสุดๆ ในสมองของเขาตอนนี้มีอย่างเดียวคือ ‘หาวิธีเก็บมัน!’ “ครับ...งั้นดีเลยครับ ผมเองก็กำลังจะเชิญอาไปให้ปากคำ เกี่ยวกับคดีของคุณพ่อคุณแม่อยู่พอดีเลยครับ น่าจะอีกสักสองวันคร
“คะ-คุณกันต์! อ๊ะ!”หญิงสาวร้องออกมา เมื่อมีแท่งใหญ่กดถูไล้ไปมาตรงช่องทางรักของเธอ ความปวดหนึบผสมกับความซ่านสยิวกำลังโจมตีเธออย่างหนัก เธอต้องการให้สิ่งนั้นเข้าไปในร่างกายของเธอ! ได้โปรด! “คะ-ครับ...ที่รัก!” มังกรใหญ่กดถูกไปมา สันกรามของเขาขบกันแน่น เพื่อบังคับความกระสันที่มันแล่นไปจุกที่ปลายดุ้นมังกรใหญ่ของเขา สวบ!! แท่งเหล็กใหญ่กดเข้าไปยังช่องทางรัก! แต่! “กรี๊ดดดดดดดด” ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เมื่อสิ่งแปลกปลอมนั้นกดแทรกเข้ามายังช่วงล่างของเธอ ความซ่านสยิวหายไปในพริบตา! ความเจ็บปวดเข้ามาแทนที่! ร่างบางดิ้นพล่าน! เธอพยายามขืนร่างของตัวเองออก! “โอวว์ นะ-แน่นเหลือเกิน อื้ม...ซี๊ดดด”ชนกันต์ร้องครวญครางออกมาอย่างเจ็บปวด ช่องทางรักของเธอคับแคบเหลือเกิน ร่างหนาหยุดนิ่งทุกการกระทำ ความปวดหนึบกระแทกเข้ามายังร่างกำยำ มังกรใหญ่แช่คาไว้อย่างนั้น เขาไม่สามารถที่จะแทรกเข้าไปได้ มือหนาพยายามกดร่างนั้นไว้ จูบซับไปที่ริมฝีปากบางอย่างปลอบประโลม “อื้ออออ” กุลจิราพยายามสะบัดใบหน้าตัวเองออก เธอเจ็บปวดเหลือเกิน กุลจิราไม่ไหวแล้ว ความเจ็บปวดแผ่ไปทั่วร่างของเธ
“คุณอินทัช...ตื่นได้แล้ว ฉันต้องกลับบ้านค่ะ” “จะรีบไปไหน...เดียร์”ร่างหนาพูดออกมาทั้งที่ยังหลับตาสนิทอยู่แบบนั้น “ฉันจะกลับบ้านค่ะ” เปมิกาพยายามใจเย็นกับเขาอีกครั้ง “...” อินทัชลืมตาขึ้นทันที “ฉันจะกลับบ้าน คุณได้ยินมั้ยคะ” “คุณตื่นนานแล้วหรือ”สาย
“ปล่อยนะ ฉันจะกลับบ้าน”เปมิกาก้มหน้าหลบสายตาคม เธออายกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก“ไม่ปล่อย! คุณเป็นเมียผมแล้วนะ จะปล่อยไปได้ยังไง เมียก็ต้องอยู่กับผัวสิ!”“แล้วเมื่อไหร่คุณจะปล่อยฉันไป คุณได้ไปแล้วนี่ และเลิกพูดบ้าๆ แบบนั้นซะที”เปมิกาเถียงจนหน้าแดงซ่าน“ผมไม่มีวันปล่อยคุณไป และต่อไปนี้คุณจะไม่
“ห๊ะ! นายหมายความว่ายังไงวะอินทัช” “อย่าบอกนะ ว่านายจะทำชั่วๆ แบบที่กันต์มันเคยทำให้นายอีก...อินทัช” “อืม...” “นายจะบ้าเหรอวะ...อินทัช เธอไม่ใช่เด็กมอ-ปลายคนนั้นแล้วนะโว้ย...นายจะไปฉุดเธอและข่มขืนเธอแบบเดิมไม่ได้แล้ว นายชักจะเป็นเอามากนะ” “นั่นสิ...ถูกอย่างที
อีกด้านหนึ่งของเหตุการณ์ “เดียร์...”กิตติพัทธ์จ้องไปที่ใบหน้าสวยอย่างชั่งใจ ยังไงวันนี้เขาก็ต้องสารภาพกับเธอให้จงได้ ผลจะออกมาเป็นเช่นไรเขาเตรียมใจมาแล้ว “คะ? พี่ธาม”เปมิกาเงยหน้าขึ้นประจวบเหมาะกับสายตาของเธอนั้นกวาดไปเห็นใครคนหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ ชายหนุ่มคุ้นตาเปมิกาเป็นอย่างด







