ตอนที่ 11 ผมจำคุณได้

“งั้น...วันนี้เดี๋ยวดิฉันจะพามาดูเชฟอีกท่านแล้วกันนะคะ คนนี้ก็กำลังทำอาหารฝรั่งเศสอยู่เช่นกันค่ะ”

หัวหน้าเชฟหาทางเอาตัวรอดให้กับลูกน้องตัวเองสุดฤทธิ์ สุดความสามารถที่มีอยู่

          “อืม...เชิญครับ”

อินทัชยอมแต่โดยดี เธออาจจะกลัวเขาเรื่องในอดีตก็เป็นได้ เขาทำกับเธออย่างไม่น่าให้อภัย ความผิดของเขาชดใช้ด้วยสิ่งไหนก็คงจะไม่เพียงพอ

          “เชิญด้านนี้ค่ะ...แนะนำเลยนะคะ นี่คือเชฟธนวันต์หรือเชฟท็อปค่ะ...เป็นเพื่อนสนิทกับเชฟเดียร์ค่ะ ทั้งสองคนเข้ามาทำงานพร้อมกันเรื่องฝีมือเก่งพอกันเลยนะคะ...วันนี้เมนูอะไรคะเชฟ...”

พรลภัสส่งไม้ต่อให้กับลูกน้องสุดแสบของเธออย่างทันที โดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ธนวันต์กลับตกใจกับสิ่งที่เจ้สุดโหดของเขาในการส่งบทมาให้เขากระทันหัน...

          “เอ่อ...สวัสดีครับ...วันนี้เมนูของผมที่กำลังปรุงอยู่ คือ สปาเกตตี้บาร์บีคิว...ครับ วัตถุดิบส่วนหลักๆ ก็มีเส้นสปาเกตตี้ พริกหวาน หอมหัวใหญ่ พาร์สลีย์ $%!#&%$#$%@*”

ธนวันต์เองก็ทำหน้าที่ได้อย่างทันทีแบบงงๆ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นสาวสวยหุ่นดีเข้าโดยไม่ตั้งใจ แต่ทว่าเมื่อสบตากับเธอคนนั้นเข้า มันก็เหมือนมีบางอย่างแล่นเข้ามาในร่างกายของเขาราวกับประจุไฟฟ้า ‘นางฟ้าชัดชัด!’

          “เชฟท็อป...เอ่อ...ท็อป...อะแฮ่ม!ท็อป!”

เสียงหัวหน้าสาวกระชากออกมา เพื่อสะกิดลูกน้องของเธอที่กำลังจ้องผู้บริหารสาวสวยจนตาไม่กระพริบทั้งที่ในมือกำลังหั่นหอมหัวใหญ่อยู่ จนเป็นที่น่าหวาดเสียวเกรงว่ามีดจะพลาดเอาได้

          “ครับ...ว่าไงเจ้! โอ้ย!!!”

ด้วยความตกใจและจิตใจไม่ได้อยู่กันเนื้อกับตัวทำให้มีดที่หั่นหัวหอมนั้นแฉลบเข้ากับนิ้วเรียวแกร่งของเขาทันที!!

          “อุ้ย!!!” คนที่อุทานก่อนใครก็เห็นจะเป็นคนที่เป็นสาเหตุของอุบัติเหตุนี้ อติญามองเชฟหนุ่มอย่างตกใจ เพราะเธอมองเขาอยู่ก่อนแล้ว มันเลยทำให้เธอรู้ว่าเขาพลาดเพราะมัวแต่จ้องเธอนั่นเอง

          “เฮ้ย!! ท็อป! มีดบาด!! แกมัวเหม่อลอยอะไรวะเนี่ย...เอ่อ ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะ วันนี้ลูกน้องดิฉันไม่รู้เป็นอะไรกันไปหมดค่ะ...งั้นเชิญมาดูอีกคนได้นะคะ”

          “แล้วไม่ดูแผลเขาหน่อยเหรอคะ”

อติญาเอ่ยอย่างห่วงใย เธอรู้ว่าสาเหตุนั้นมาจากเธอ แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมดเชฟหนุ่มคนนี้เอาแต่จ้องหน้าเธอเองนี่

          “ไม่เป็นไรครับ...แค่แฉลบนิดหน่อยครับ...”

ธนวันต์ชูนิ้วกลางที่โดนมีดบาดให้ทุกคนดู...

          “ไอ้ท็อป!!!”

หัวหน้าสาวตะคอกลูกน้องเสียงดัง นิ้วกลางที่ลูกน้องของเธอตั้งใจโชว์บาดแผลนั้น มันแปลได้อีกความหมายหนึ่งเลยทีเดียว

          “อะไรเจ้...”

          “แกจะชูทำบ้าอะไร...”

หัวหน้าสาวพยายามขยิบตาใส่เพื่อส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่กำลังโบ๊ะบ๊ะของเธอนั้นหยุดการกระทำเสียที ‘วันนี้มันเป็นวันอะไรของอีเอมวะเนี่ย’

          “เชิญคุณอติญากับคุณอินทัชด้านนี้เลยครับ”

ผู้จัดการหนุ่มตีระฆังช่วยหัวหน้าเชฟสาวทันที ‘วันนี้เธอจะวุ่นวายน่าดู ^_<>^’

          “ครับ...ผมขอเดินดูดีกว่าครับไม่ต้องสาธิตแล้วครับ”

อินทัชบอกทุกคนแล้วขายาวๆ ของเขาก็ก้าวไปยังจุดหมายของเขาทันทีอย่างไม่รอช้า ‘คนอย่างอินทัช...กัดไม่ปล่อยอยู่แล้ว’

          “งั้นพี่รออยู่ตรงนี้นะอินทัช”

          “ครับ...ผมเดินดูคนเดียวได้ครับ”

          “ฉันว่าคุณควรทำแผลก่อนมั้ยคะ”

อติญาหันไปยังเชฟหนุ่มที่ยืนจับนิ้วของตัวเองแบบนั้น โดยที่สายตาเขาก็ยังไม่ยอมที่จะหยุดจ้องเธอเลย ‘ทำไมต้องมาจ้องเธอขนาดนี้นะ...ไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นใคร...’

          “ไม่เป็นไรครับ...”

ธนวันต์ตอบกลับเหมือนคนล่องลอย ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเอาซะเลย มันเร็วจนแทบจะทะลุออกจากอกแล้ว ‘ผู้หญิงอะไรเซ็กซี่เป็นบ้าเลย...นี่แหละนางในฝันของไอ่ท็อป’

          “^_<>^” อติญายิ้มแบบเจื่อนๆ ดูเธอจะไปไม่เป็นกับหนุ่มคนนี้เหมือนกัน อติญาผ่านการแต่งงานมีสามีมาแล้วก็จริง แต่ก็ไม่เคยมีสายตาคู่ไหนที่จ้องเธอจนทำให้อติญาแทบทรุดขนาดนี้ ‘นี่มันเด็กนะ...อติญา’

          “สวัสดีอีกครั้งนะครับเชฟเดียร์...”

เสียงทุ้มห้าวของชายหนุ่มเอ่ยทักหญิงสาว ที่กำลังหันหลังและก้มหน้าก้มตาหั่นผักอยู่

          “ห๊ะ!” เปมิการ้องเสียงหลง เธอตกใจที่พอหันกลับไป ชายหนุ่มคนนี้ก็เดินมาอยู่ใกล้กับเธอแล้ว ระยะห่างกันเพียงเมตรกว่าๆ เท่านั้น!!!!!

“คุณจะไม่หันกลับมาทักทายกันหน่อยเหรอ...”

“ดิฉันกำลังทำอาหารจานด่วนอยู่ค่ะ แขกรออยู่ไม่ได้มีเวลาที่จะมาคอยบริการใครหรอกค่ะ..”

“งั้นหรือ...โอเคไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมขอมองคุณตอนทำอาหารก็แล้วกันนะครับ...เชิญคุณตามสบาย...”

อินทัชจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าสนใจเธอคนนี้เป็นอย่างมาก ‘เธอจะจำเขาไม่ได้จริงๆ หรือ??’

“...” เปมิกานิ่งเงียบก้มหน้าทำอาหารต่อโดยไม่ได้สนใจกับปฏิกิริยาและคำพูดของคนข้างๆ ท่าทีไม่สนใจแต่ในใจของเธอนี่สิ มันเต้นรัวราวกับกลองที่ตีพร้อมกันเป็นร้อยชุด ‘เธอพยายามลืมทุกสิ่งทุกอย่าง...แต่ทำไม?’

“ผมอินทัช...คุณพอจะคุ้นชื่อนี้มั้ย...”

ประโยคต่อมายิงเข้ามาอย่างตรงๆ ไม่อ้อมค้อม ‘อินทัชดีใจที่เจอเธอ...และออกจะตกใจด้วยซ้ำ...ที่ 8 ปีที่ผ่านมาเธอไม่ได้ไปไหนไกลเลย กลับมาอยู่ในที่ของเขา’

“ไม่ค่ะ...”

เปมิกาตอบสั้นๆ ราวกับคนไม่มีมารยาท ‘อันนี้เธอยอมรับ...เพราะเธอไม่อยากจะสนทนากับเขาเลย ทำไมต้องมาถามอะไรกับเธอแบบนี้นะ’

“พี่อินทัชเมื่อ 8 ปีที่แล้วไง...” อินทัชพยายามต่อไป

“ไม่รู้จักค่ะ”

มือบางสั่นระริกตอนที่กำลังหั่นวัตถุดิบ ‘สงสัยเมนูนี้คงต้องทิ้งแน่ๆ’ เปมิกาตื่นกลัวเป็นอย่างมาก เธอพยายามบังคับตัวเองไม่ให้สั่น แต่มันก็ทำยากเหลือเกิน

“อืม...ไม่รู้จักงั้นเหรอ...แต่ผมว่า...ผมจำคุณได้นะ...”

อินทัชยังคงเล่นสงครามกล่อมประสาทกับเธอต่อ แปดปีที่ผ่านมาความสวยของเธอไม่เคยลดลงเลย กลับน่าปรารถนาไปทั้งตัว

          “คะ-คุณจำคนผิดแล้วค่ะ...ดิฉันไม่ใช่คนที่คุณรู้จักค่ะ โปรดหยุดพูดจากับดิฉันแบบนี้เสียทีค่ะ ดิฉันจะต้องรีบทำงานค่ะ”

น้ำเสียงที่สั่นเครือพยายามเอ่ยคำพูด ที่เธอพยายามเรียบเรียงให้ดีที่สุดในสถานการณ์ที่เปมิกาเกือบทรุดลงกับพื้นอยู่ตอนนี้

          “โอเค...จำผิดคนก็ได้...”

อินทัชยุติการสนทนากับเธอ ก่อนที่เธอจะเจออุบัติเหตุมีดบาดหรือว่าน้ำร้อนลวกเอาก็เป็นได้ เธอดูตื่นตระหนก เพราะสังเกตได้จากมือเรียวบางสั่นระริกเวลาหยิบจับของ ‘คือน้องมอ-ปลายคนนั้นแน่นอน อินทัชจำไม่ผิด’