Masuk“งั้น...วันนี้เดี๋ยวดิฉันจะพามาดูเชฟอีกท่านแล้วกันนะคะ คนนี้ก็กำลังทำอาหารฝรั่งเศสอยู่เช่นกันค่ะ”
หัวหน้าเชฟหาทางเอาตัวรอดให้กับลูกน้องตัวเองสุดฤทธิ์ สุดความสามารถที่มีอยู่
“อืม...เชิญครับ”
อินทัชยอมแต่โดยดี เธออาจจะกลัวเขาเรื่องในอดีตก็เป็นได้ เขาทำกับเธออย่างไม่น่าให้อภัย ความผิดของเขาชดใช้ด้วยสิ่งไหนก็คงจะไม่เพียงพอ
“เชิญด้านนี้ค่ะ...แนะนำเลยนะคะ นี่คือเชฟธนวันต์หรือเชฟท็อปค่ะ...เป็นเพื่อนสนิทกับเชฟเดียร์ค่ะ ทั้งสองคนเข้ามาทำงานพร้อมกันเรื่องฝีมือเก่งพอกันเลยนะคะ...วันนี้เมนูอะไรคะเชฟ...”
พรลภัสส่งไม้ต่อให้กับลูกน้องสุดแสบของเธออย่างทันที โดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ธนวันต์กลับตกใจกับสิ่งที่เจ้สุดโหดของเขาในการส่งบทมาให้เขากระทันหัน...
“เอ่อ...สวัสดีครับ...วันนี้เมนูของผมที่กำลังปรุงอยู่ คือ สปาเกตตี้บาร์บีคิว...ครับ วัตถุดิบส่วนหลักๆ ก็มีเส้นสปาเกตตี้ พริกหวาน หอมหัวใหญ่ พาร์สลีย์ $%!#&%$#$%@*”
ธนวันต์เองก็ทำหน้าที่ได้อย่างทันทีแบบงงๆ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นสาวสวยหุ่นดีเข้าโดยไม่ตั้งใจ แต่ทว่าเมื่อสบตากับเธอคนนั้นเข้า มันก็เหมือนมีบางอย่างแล่นเข้ามาในร่างกายของเขาราวกับประจุไฟฟ้า ‘นางฟ้าชัดชัด!’
“เชฟท็อป...เอ่อ...ท็อป...อะแฮ่ม!ท็อป!”
เสียงหัวหน้าสาวกระชากออกมา เพื่อสะกิดลูกน้องของเธอที่กำลังจ้องผู้บริหารสาวสวยจนตาไม่กระพริบทั้งที่ในมือกำลังหั่นหอมหัวใหญ่อยู่ จนเป็นที่น่าหวาดเสียวเกรงว่ามีดจะพลาดเอาได้
“ครับ...ว่าไงเจ้! โอ้ย!!!”
ด้วยความตกใจและจิตใจไม่ได้อยู่กันเนื้อกับตัวทำให้มีดที่หั่นหัวหอมนั้นแฉลบเข้ากับนิ้วเรียวแกร่งของเขาทันที!!
“อุ้ย!!!” คนที่อุทานก่อนใครก็เห็นจะเป็นคนที่เป็นสาเหตุของอุบัติเหตุนี้ อติญามองเชฟหนุ่มอย่างตกใจ เพราะเธอมองเขาอยู่ก่อนแล้ว มันเลยทำให้เธอรู้ว่าเขาพลาดเพราะมัวแต่จ้องเธอนั่นเอง
“เฮ้ย!! ท็อป! มีดบาด!! แกมัวเหม่อลอยอะไรวะเนี่ย...เอ่อ ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะ วันนี้ลูกน้องดิฉันไม่รู้เป็นอะไรกันไปหมดค่ะ...งั้นเชิญมาดูอีกคนได้นะคะ”
“แล้วไม่ดูแผลเขาหน่อยเหรอคะ”
อติญาเอ่ยอย่างห่วงใย เธอรู้ว่าสาเหตุนั้นมาจากเธอ แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมดเชฟหนุ่มคนนี้เอาแต่จ้องหน้าเธอเองนี่
“ไม่เป็นไรครับ...แค่แฉลบนิดหน่อยครับ...”
ธนวันต์ชูนิ้วกลางที่โดนมีดบาดให้ทุกคนดู...
“ไอ้ท็อป!!!”
หัวหน้าสาวตะคอกลูกน้องเสียงดัง นิ้วกลางที่ลูกน้องของเธอตั้งใจโชว์บาดแผลนั้น มันแปลได้อีกความหมายหนึ่งเลยทีเดียว
“อะไรเจ้...”
“แกจะชูทำบ้าอะไร...”
หัวหน้าสาวพยายามขยิบตาใส่เพื่อส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่กำลังโบ๊ะบ๊ะของเธอนั้นหยุดการกระทำเสียที ‘วันนี้มันเป็นวันอะไรของอีเอมวะเนี่ย’
“เชิญคุณอติญากับคุณอินทัชด้านนี้เลยครับ”
ผู้จัดการหนุ่มตีระฆังช่วยหัวหน้าเชฟสาวทันที ‘วันนี้เธอจะวุ่นวายน่าดู ^<>^’
“ครับ...ผมขอเดินดูดีกว่าครับไม่ต้องสาธิตแล้วครับ”
อินทัชบอกทุกคนแล้วขายาวๆ ของเขาก็ก้าวไปยังจุดหมายของเขาทันทีอย่างไม่รอช้า ‘คนอย่างอินทัช...กัดไม่ปล่อยอยู่แล้ว’
“งั้นพี่รออยู่ตรงนี้นะอินทัช”
“ครับ...ผมเดินดูคนเดียวได้ครับ”
“ฉันว่าคุณควรทำแผลก่อนมั้ยคะ”
อติญาหันไปยังเชฟหนุ่มที่ยืนจับนิ้วของตัวเองแบบนั้น โดยที่สายตาเขาก็ยังไม่ยอมที่จะหยุดจ้องเธอเลย ‘ทำไมต้องมาจ้องเธอขนาดนี้นะ...ไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นใคร...’
“ไม่เป็นไรครับ...”
ธนวันต์ตอบกลับเหมือนคนล่องลอย ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเอาซะเลย มันเร็วจนแทบจะทะลุออกจากอกแล้ว ‘ผู้หญิงอะไรเซ็กซี่เป็นบ้าเลย...นี่แหละนางในฝันของไอ่ท็อป’
“^<>^” อติญายิ้มแบบเจื่อนๆ ดูเธอจะไปไม่เป็นกับหนุ่มคนนี้เหมือนกัน อติญาผ่านการแต่งงานมีสามีมาแล้วก็จริง แต่ก็ไม่เคยมีสายตาคู่ไหนที่จ้องเธอจนทำให้อติญาแทบทรุดขนาดนี้ ‘นี่มันเด็กนะ...อติญา’
“สวัสดีอีกครั้งนะครับเชฟเดียร์...”
เสียงทุ้มห้าวของชายหนุ่มเอ่ยทักหญิงสาว ที่กำลังหันหลังและก้มหน้าก้มตาหั่นผักอยู่
“ห๊ะ!” เปมิการ้องเสียงหลง เธอตกใจที่พอหันกลับไป ชายหนุ่มคนนี้ก็เดินมาอยู่ใกล้กับเธอแล้ว ระยะห่างกันเพียงเมตรกว่าๆ เท่านั้น!!!!!
“คุณจะไม่หันกลับมาทักทายกันหน่อยเหรอ...”
“ดิฉันกำลังทำอาหารจานด่วนอยู่ค่ะ แขกรออยู่ไม่ได้มีเวลาที่จะมาคอยบริการใครหรอกค่ะ..”
“งั้นหรือ...โอเคไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมขอมองคุณตอนทำอาหารก็แล้วกันนะครับ...เชิญคุณตามสบาย...”
อินทัชจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าสนใจเธอคนนี้เป็นอย่างมาก ‘เธอจะจำเขาไม่ได้จริงๆ หรือ??’
“...” เปมิกานิ่งเงียบก้มหน้าทำอาหารต่อโดยไม่ได้สนใจกับปฏิกิริยาและคำพูดของคนข้างๆ ท่าทีไม่สนใจแต่ในใจของเธอนี่สิ มันเต้นรัวราวกับกลองที่ตีพร้อมกันเป็นร้อยชุด ‘เธอพยายามลืมทุกสิ่งทุกอย่าง...แต่ทำไม?’
“ผมอินทัช...คุณพอจะคุ้นชื่อนี้มั้ย...”
ประโยคต่อมายิงเข้ามาอย่างตรงๆ ไม่อ้อมค้อม ‘อินทัชดีใจที่เจอเธอ...และออกจะตกใจด้วยซ้ำ...ที่ 8 ปีที่ผ่านมาเธอไม่ได้ไปไหนไกลเลย กลับมาอยู่ในที่ของเขา’
“ไม่ค่ะ...”
เปมิกาตอบสั้นๆ ราวกับคนไม่มีมารยาท ‘อันนี้เธอยอมรับ...เพราะเธอไม่อยากจะสนทนากับเขาเลย ทำไมต้องมาถามอะไรกับเธอแบบนี้นะ’
“พี่อินทัชเมื่อ 8 ปีที่แล้วไง...” อินทัชพยายามต่อไป
“ไม่รู้จักค่ะ”
มือบางสั่นระริกตอนที่กำลังหั่นวัตถุดิบ ‘สงสัยเมนูนี้คงต้องทิ้งแน่ๆ’ เปมิกาตื่นกลัวเป็นอย่างมาก เธอพยายามบังคับตัวเองไม่ให้สั่น แต่มันก็ทำยากเหลือเกิน
“อืม...ไม่รู้จักงั้นเหรอ...แต่ผมว่า...ผมจำคุณได้นะ...”
อินทัชยังคงเล่นสงครามกล่อมประสาทกับเธอต่อ แปดปีที่ผ่านมาความสวยของเธอไม่เคยลดลงเลย กลับน่าปรารถนาไปทั้งตัว
“คะ-คุณจำคนผิดแล้วค่ะ...ดิฉันไม่ใช่คนที่คุณรู้จักค่ะ โปรดหยุดพูดจากับดิฉันแบบนี้เสียทีค่ะ ดิฉันจะต้องรีบทำงานค่ะ”
น้ำเสียงที่สั่นเครือพยายามเอ่ยคำพูด ที่เธอพยายามเรียบเรียงให้ดีที่สุดในสถานการณ์ที่เปมิกาเกือบทรุดลงกับพื้นอยู่ตอนนี้
“โอเค...จำผิดคนก็ได้...”
อินทัชยุติการสนทนากับเธอ ก่อนที่เธอจะเจออุบัติเหตุมีดบาดหรือว่าน้ำร้อนลวกเอาก็เป็นได้ เธอดูตื่นตระหนก เพราะสังเกตได้จากมือเรียวบางสั่นระริกเวลาหยิบจับของ ‘คือน้องมอ-ปลายคนนั้นแน่นอน อินทัชจำไม่ผิด’
สามเดือนต่อมา... “เร็วสิคะคุณพ่อ คุณแม่ไหมจะไม่ทันงานแล้วนะคะ”เสียงใสๆ ร้องอย่างตื่นเต้นและกำลังชุลมุนวุ่นวาย “ก็แล้วทำไมพ่อกับแม่ต้องไปงานแต่งงานนี้ด้วยล่ะ ไหมแก้วไปคนเดียวไม่ได้เหรอลูก” “ไม่ได้ค่ะ...งานแต่งงานของพี่เดียร์ และพี่เขาก็เชิญคุณพ่อกับคุณแม่มาด้วย เห็นมั้ยคะการ์ดของพี่เดียร์นี่ไง อีกอย่างคุณพ่อกับคุณแม่ของพี่ธามก็ชวนมาด้วยนะคะ พ่อกับแม่ต้องไปเจอพ่อแม่พี่ธามไงคะ จะไม่ไปได้ยังไงคะ...” “โอย...ลูกของพ่อนี่มันร้ายจริงๆ เป็นสาวเป็นนางไม่ต้องรอให้ผู้ชายมาจีบ ลูกพ่อจีบเองเลย...” “แม่...ก็หัวจะปวด! เพราะคุณนั่นแหละที่คอยยุยงส่งเสริมลูกดีนัก เป็นยังไงคะ” “พ่อกับแม่ไม่ต้องทะเลาะกันค่ะ ไปค่ะเร็วขึ้นรถค่ะ” “ไอ่ลูกคนนี้...จริงๆ เล้ย!!” @ โรงแรมอินเตอร์ โอเรียนเต็ล เรสซิเดนซ์…บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ภายในโรงแรมสุดหรู แขกผู้มีเกียรติถูกรับเชิญเข้าร่วมมาเป็นสักขีพยานรักของคนทั้งสองหลายร้อยชีวิต เสียงผู้คนกึกก้องกันอย่างยินดี เสียงแก้วกระทบกันเพื่อแสดงความยินดีกับคนทั้งสองท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด
“ฉันว่านายต้องรอเธอสักพักนะกันต์...ถ้าพูดตรงๆ ก็คงจะต้องรอปาฏิหาริย์มั้ง รอเธอท้องแล้วทุกอย่างอาจจะลงตัว ฉันเองก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอกนะ ประสบการณ์เมื่อ 8 ปีที่แล้วของฉัน มันก็คล้ายๆ กับนายนี่แหละ แต่ต่างกันนิดหน่อย” >อินทัชกำลังนึกถึงใบหน้าสวย หวานใจของอินทัช ‘ป่านนี้คงรอเขานานแล้วแน่ๆ เลย’ “อย่างที่อินทัชมันพูดก็ถูกนะ ในเมื่อนายทำมาทุกอย่างแล้ว เธอก็ยังไม่สนใจนายอีก เป็นไงล่ะ มั่นใจตัวเองสูง ว่าใช้ยากับเขารวบหัวรวบหางแล้ว ตื่นเช้ามาคิดว่าเขาจะยอมสิ...คิดผิด! ฉันอยากจะเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้แล้วสิ เธอสามารถทำให้นายเป็นได้ขนาดนี้...” “เธอสวย...สวยมาก และตอนนี้ฉันก็หวงมาก แต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง เธอปิดฉันทุกทาง แม้กระทั่งโทรศัพท์ ฉันจะเจอเธอได้ก็เฉพาะเวลาเธอมาทำงานเท่านั้น ฉันกลุ้มใจ...พวกนายจะหัวเราะเยาะฉันแบบไหนก็เชิญ...หัวเราะเสร็จแล้วก็คิดหาวิธีช่วยฉันหน่อยดิวะ...” “ตอนนี้ช่วยได้อย่างเดียวกันต์...ช่วยปลอบใจนายเท่านั้น เรียนผูกแล้ว นายก็ต้องเรียนแก้เองนะ ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้แล้ว เอ่อ ฉันจะต้องรีบกลับแล้วนะ งั้นนายอยู่กับอินทัชสองคนแล้วกัน”ธีรุตม์นึกถึง
ในหัวของรินรดาตอนนี้กลับมีชายหนุ่มอีกคน ที่เธอกำลังวางแผนที่จะจับเขาอยู่ หนุ่มไฮโซหล่อ พึ่งหย่าขาดกับภรรยาไฮโซที่ไม่ได้สวย แต่แต่งงานเพราะธุรกิจ รินรดาคิดว่าแผนการของเธอกำลังจะสำเร็จในไม่ช้านี้แน่นอน “แล้วลูกจะปล่อยอินทัชไปอย่างนี้น่ะเหรอรดา” “ค่ะคุณแม่...รดามีเป้าหมายใหม่แล้วค่ะ เราคงไม่ต้องขายกระเป๋าแล้วนะคะคุณแม่” “จริงเหรอ...ตายจริงลูกแม่นี่ฉลาดสุดๆ” “งั้นเรามาเก็บของออกจากบ้านนี้กันเถอะค่ะคุณแม่ ไปอยู่เพนท์เฮ้าส์กันก่อน พอเรื่องเบาลง เราค่อยวางแผนซื้อบ้านกันนะคะคุณแม่” “ลูกแม่น่ารักที่สุด...” อีกด้านหนึ่ง ณ สนามบิน... “คุณชนัศชัยเชิญทางนี้ครับ คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นครับ ตอนนี้เราอายัดทุกอย่างของคุณไว้หมดแล้วครับ”เสียงเจ้าหน้าที่ตำรวจเอ่ยขึ้น เมื่อกำลังเกือบสิบนายเข้าล้อมจับกุมอย่างอุกอาจ “คุณจะมาจับผมเรื่องอะไรคุณตำรวจ ผมทำผิดอะไรครับ กับอีแค่เรื่องที่หลานชายกล่าวหาผม เรื่องยักยอกนั่นเหรอครับ” “ไม่ใช่ครับ วันนี้ผมมาในเรื่องคดีของคุณเมฆีพี่ชายของคุณครับ ตอนนี้เรามีหลักฐานที่โยงทุกอย่างมาหา
“ครีมไม่เป็นไรค่ะ...ถ้าครีมท้องเมื่อไหร่ค่อยว่ากันอีกทีนะคะ เรื่องมันผ่านไปแค่คืนเดียวเองนะคะ ไม่แน่ครีมอาจจะไม่ท้องก็ได้ค่ะ เพราะฉะนั้นคุณหายห่วงค่ะ” “ทำไมคุณถึงไม่อยากให้ผมรับผิดชอบครับ ทั้งที่คุณเป็นฝ่ายเสียหายนะครับ หรือคุณมีแฟนอยู่หรือเปล่าครับ”ใจของชนกันต์กระตุกวาบขึ้นมาทันที เมื่อนึกมาถึงจุดนี้ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ผู้หญิงเป็นร้อยเป็นพันที่เขาเคยคบมา ไม่เคยเป็นแบบเธอคนนี้เลยสักคน ส่วนใหญ่จะเกาะหนึบกับเขา บางคนก็ขอเงินเป็นข้อแลกเปลี่ยน “ครีมไม่มีใครค่ะ...ที่ไม่ได้ให้คุณรับผิดชอบก็เพราะว่า มันไม่จำเป็นค่ะ ครีมว่าตัวเองก็มีความสุขกับเซ็กส์เมื่อคืนนะคะ เราสองคนก็มีความสุขอยู่แล้วค่ะ ครีมไม่ติดใจเอาความอะไรกับคุณค่ะ เพราะฉะนั้นคุณเองไม่ต้องคิดมาก ถึงแม้ว่าครีมจะท้อง มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่อะไรนะคะ พ่อแม่ครีมท่านเข้าใจได้ค่ะ ครีมโตมาแบบสบายๆ เป็นตัวของตัวเองอยู่แล้วค่ะ โอเคนะคะ...” “แต่ผมจะรับผิดชอบคุณครับ”ชนกันต์พยายามตื้อ เกิดมาเขาก็ยังไม่เคยเจอ ‘มีแบบนี้ด้วยเหรอ?’ “ไม่ต้องค่ะ!”กุลจิรายังยืนยันคำเดิม เธอคิดว่าคนเราไม่มีความรักเป็นพื้
“ผมไม่ได้กล่าวหาอาโดยไร้ข้อมูล...ในเอกสารสั่งซื้อวัตถุดิบนำเข้าของโรงแรมกับภัตตาคารของเรามันเป็นชื่อของอาอนุมัติครับ วันนี้ผมแค่ให้อาลองชี้แจงในที่ประชุม ถ้าอาโปร่งใส อาเองก็ไม่จำเป็นจะต้องโกรธนี่ครับ” “จะไม่ให้อาโกรธได้ยังไง ที่หลานทำมันเท่ากับหักหน้าอานะ จริงๆ เรื่องนี้เราคุยกันส่วนตัวก็ได้ ไม่เห็นจำเป็นจะต้องเอาอามาประจานในที่ประชุม!” “ถ้าจำไม่ผิด ผมเคยให้เลขานำเอกสารทั้งหมดให้อาไปแล้ว และให้ทางอาชี้แจงเป็นลายลักษณ์อักษรมานี่ครับ ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว อาก็ไม่เห็นตอบกลับ ผมในนามประธานของบริษัท ต้องทำตามหน้าที่ครับอา เรื่องพี่น้องหรือว่าเครือญาติคงต้องเอาไว้ทีหลังครับอา...” ปึ่ง! เสียงฝ่ามือทุบโต๊ะดังสนั่นอีกครั้ง! “อาไม่ชี้แจงอะไรทั้งนั้น ขอบอกอีกครั้งถ้ายังไม่หยุดที่จะดูถูกอาล่ะก็ อาจำเป็นจะต้องใช้กฎหมายคุยกัน!”ชนัศชัยชี้นิ้วอย่างเกรี้ยวกราด อารมณ์ของเขาตอนนี้เดือดสุดๆ ในสมองของเขาตอนนี้มีอย่างเดียวคือ ‘หาวิธีเก็บมัน!’ “ครับ...งั้นดีเลยครับ ผมเองก็กำลังจะเชิญอาไปให้ปากคำ เกี่ยวกับคดีของคุณพ่อคุณแม่อยู่พอดีเลยครับ น่าจะอีกสักสองวันคร
“คะ-คุณกันต์! อ๊ะ!”หญิงสาวร้องออกมา เมื่อมีแท่งใหญ่กดถูไล้ไปมาตรงช่องทางรักของเธอ ความปวดหนึบผสมกับความซ่านสยิวกำลังโจมตีเธออย่างหนัก เธอต้องการให้สิ่งนั้นเข้าไปในร่างกายของเธอ! ได้โปรด! “คะ-ครับ...ที่รัก!” มังกรใหญ่กดถูกไปมา สันกรามของเขาขบกันแน่น เพื่อบังคับความกระสันที่มันแล่นไปจุกที่ปลายดุ้นมังกรใหญ่ของเขา สวบ!! แท่งเหล็กใหญ่กดเข้าไปยังช่องทางรัก! แต่! “กรี๊ดดดดดดดด” ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เมื่อสิ่งแปลกปลอมนั้นกดแทรกเข้ามายังช่วงล่างของเธอ ความซ่านสยิวหายไปในพริบตา! ความเจ็บปวดเข้ามาแทนที่! ร่างบางดิ้นพล่าน! เธอพยายามขืนร่างของตัวเองออก! “โอวว์ นะ-แน่นเหลือเกิน อื้ม...ซี๊ดดด”ชนกันต์ร้องครวญครางออกมาอย่างเจ็บปวด ช่องทางรักของเธอคับแคบเหลือเกิน ร่างหนาหยุดนิ่งทุกการกระทำ ความปวดหนึบกระแทกเข้ามายังร่างกำยำ มังกรใหญ่แช่คาไว้อย่างนั้น เขาไม่สามารถที่จะแทรกเข้าไปได้ มือหนาพยายามกดร่างนั้นไว้ จูบซับไปที่ริมฝีปากบางอย่างปลอบประโลม “อื้ออออ” กุลจิราพยายามสะบัดใบหน้าตัวเองออก เธอเจ็บปวดเหลือเกิน กุลจิราไม่ไหวแล้ว ความเจ็บปวดแผ่ไปทั่วร่างของเธ
“เมื่อก่อนฉันชอบนาย...น่ะใช่! แต่ตอนนี้ฉันชักไม่แน่ใจตัวฉันเองแล้ว ว่าผู้ชายบ้าๆ แบบนายเหรอวะที่ฉันเคยชอบ สงสัยเมื่อก่อนฉันคงตาบอดน่ะ ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว” “ฮ่า ฮ่า ถูกใจอีเจ้นักแล...ปอนด์น่ารักมากวันนี้ พูดได้ดีมากเลยนะลูกสาวแม่...” “เออ...เข้าไปกันเถอะ ไม่อยากคุยแล้ว”เพลย์บอย
“พี่ว่าเราต้องใจเย็นๆ บ้างนะครีม เราจะเปลี่ยนงานบ่อยแบบนี้ไม่ได้ และพี่บอกแล้วว่าอย่าเรียนวิศวะ เป็นไงงานนี้มันค่อนข้างทำได้ยากเลยนะสำหรับผู้หญิง ถ้าหน้าตาเราขี้เหร่ก็ว่าไปอย่าง...” “พี่ธามจะบอกว่าน้องสาวของพี่สวยงั้นสิ ^^” “สวยสิครีม เดียร์เองเป็นผู้หญิงยังมองว่าครีมสวยมากเลย
“นายไม่ต้องห่วงอินทัช ฉันกับเวย์น่ะ ทะเลาะกันไปแบบนั้นแหละ จริงๆ แล้วฉันกับเวย์รักกันนะโว้ย...ฉันห่วงเวย์มันจะตาย เรื่องที่ฉันชอบแหย่มันก็แค่เล่นขำๆ แต่ความเป็นจริงแล้วมันคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลยนะโว้ย” “ฉันไม่อินกะนายด้วยนะกันต์ นายชอบหาเรื่องกับฉันตลอดจนบางครั้ง ฉันยังคิดว่านายไม่ช
@ บริษัทเอนเตอร์ไพรส์ ชนกันต์... “นายครับ...โครงสร้างของตึกที่เราได้รับสัมปทานมา แบบที่เสนอนั้นยังติดปัญหาอยู่นิดหน่อยครับ” “แล้วมันติดอะไร!”ชนกันต์กระชากเสียงออกไปอย่างหัวเสีย ปัญหาที่เกิดขึ้นในแต่ละวันมันทำให้เขาไม่สามารถที่จะวางใจอะไรได้เลย บริษัทที่เขาก่อตั้งขึ้นมาเกือบห้าป