ตอนที่ 8 อินทัช

ธีรุตม์อดที่จะเหน็บคู่กัดตลอดกาลของเขาไม่ได้

          “แต่ฉันว่านายสิเวย์ ที่ไม่เปลี่ยนไปเลย...”

          “อะไรของนาย??”

          “รสนิยมไง...ฮ่า ฮ่า ขนาดนายเป็นหมอเต็มตัวขนาดนี้ เจอพยาบาลสาวสวยเยอะแยะ นายก็ยังไม่เปลี่ยนไปชอบเลย...”

          “นี่! ตกลงนายจะแขวะฉันเรื่องเดียวใช่มั้ยกันต์ ถ้าดูจากหน้าแต่ละคนสามคนเนี่ยนะ ฉันว่านายหน้าแก่สุด เพราะอะไรรู้มั้ย ก็เพราะว่านายเสพสาวๆ เยอะเกินไปสาวพวกนั้นสูบพลังนายจนดูโทรมอย่างนี้”

          “อ่าว...นายพูดแบบนี้ก็เท่ากับว่าไม่รู้เรื่องฉันจริงนี่หว่า...เดือนหนึ่งเต็มๆ ที่ผู้หญิงไม่ตกถึงท้องเลยสักคน ที่ฉันโทรมก็เพราะฉันออกไปคุมงานที่บริษัท ฉันเป็นวิศวกรและเจ้าของบริษัทนะโว้ยภาระเยอะขึ้นเลยต้องทำงานหนักหน่อยดิวะ”

          “ต่อให้ผ่านไปกี่ปี นายสองคนก็ทะเลาะกันตลอดเลยนะ ฉันว่าจริงๆ แล้วเราสามคนไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเลย”

          “นึกถึงสมัยเรียนแล้ว แมร่งอยากกลับไปใช้ชีวิตแบบนั้นอีกว่ะ ฉันโคตรชอบเลย สาวๆ ไม่ขาดมือ”

          “ชีวิตตอนนั้นของนาย ฉันบอกได้คำเดียวเลยกันต์ ว่าเลวมาก! ถ้าไม่ติดที่เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก และพ่อแม่เรารู้จักกันนะ ฉันว่า...ฉันคงไม่คบนายแน่ๆ”

          “อืม...ฉันยอมรับ ไม่เถียง เมื่อก่อนฉันเลวจริง เออ ว่าแต่พวกนายจำเรื่องของอินทัชได้มั้ยวะ...เรื่องของน้องมอ-ปลายน่ะ”

          “ฉันจำได้”

เสียงของอินทัชเอ่ยขึ้นแทรกทันที ราวกับว่ามันอยู่ในใจของเขาอยู่ก่อนแล้ว อินทัชไม่เคยลืมเหตุการณ์วันนั้นเลย ภาพความทรงจำต่างๆ ยังติดอยู่ในใจเขาตลอด ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านล่วงเลยมา 8 ปีแล้วก็ตาม

          “เฮ้ย! นายจำได้ด้วยเหรอวะ ฉันนึกว่าพวกสาวผมทองทำให้นายลืมน้องมอ-ปลายไปแล้ว นายนี่สุดจริง อินทัช”

          “ดูนายจะภูมิใจมากเลยนะกันต์ ที่พาเพื่อนทำเรื่องเลวๆ แบบนั้น วันนั้นฉันไปด้วย แต่ก็ยังพลาดจากแผนของนายได้ ถ้าไม่งั้นน้องมอ-ปลายคงไม่ต้องโดนอินทัชทำแบบนั้นหรอก...”

          “ตอนนี้น้องเค้าจะเป็นยังไงบ้างวะ หลังจากวันนั้นพวกเราไปตามหาเธอที่โรงเรียนก็ไม่เจอ ไม่เจอน้องอีกเลย ตอนแรกฉันคิดว่าน้องจะไปแจ้งความซะอีก แต่เธอแมร่งใจโคตรได้ว่ะ”

          “ฉันก็พยายามตามหาเธอ...ฉันรู้สึกผิดมากที่ทำแบบนั้น...และยังไม่เคยลืมเธอเลย”

          “จริงหรือวะ...เฮ้ย...น้องเค้าจะมีอิทธิพลกับนายขนาดนั้นเลยเหรอวะ นายมีคู่หมั้นแล้วนะโว้ย อินทัช...น้องรดาสวยด้วยดิ แกลืมน้องมอ-ปลายไปเถอะ รายนั้นอาจจะแต่งงานมีลูกมีผัวแล้วก็ได้”

          “ถามจริงกันต์...นายไม่รู้สำนึกถึงความผิดของตัวเองบ้างเลยเหรอ...ที่พาเพื่อนไปทำแบบนั้นน่ะ”

          “รู้สึก! แต่ไม่สำนึก เมื่อก่อนฉันอายุแค่ 21 ยังเป็นหนุ่มเลือดร้อนวัยคะนองทำอะไรไม่รู้จักคิดหรอก แต่หลังจากกรณีของอินทัชแล้วฉันก็ไม่ได้ทำแบบนั้นอีกแล้วนี่... ”

          “จะโทษไอ่กันต์คนเดียวก็ไม่ถูก จริงๆ ตัวฉันเองก็เลวพอๆ กับไอ่กันต์นั่นแหละเวย์ อย่าไปโทษไอ่กันต์เลย...”

อินทัชเป็นผู้ใหญ่มีความคิดที่สุขุม และด้วยวัย 29 ปีทำให้เขารู้จักอะไรมากมาย ทำให้เขามีเวลาตกผลึกความคิดมากขึ้น เรื่องที่เขาทำเมื่อ 8 ปีก่อนก็เช่นกัน เขาคิดมาจวบจนกระทั่งตอนนี้ เขาไม่เคยลืมเธอคนนั้นได้เลย...ความผิดที่เป็นเหมือนเงาตามตัวเขาตลอดเวลา...

...................

          @ คฤหาสน์หลังใหญ่...

          “พี่รออินทัชทั้งคืนเลยรู้มั้ย นึกว่าอินทัชจะรีบกลับมาซะอีก เมื่อไหร่เธอจะเข้าใจพี่ซะทีนะอินทัช...”

อติญาบ่นน้องชายต่างสายเลือด ในสายของอีกวัน เธอจ้องมองน้องชายตั้งแต่หัวจรดเท้า อินทัชเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะพอสมควร รูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาเครื่องหน้าที่ชัดเจน กรอบหน้าได้มุมดวงตาคมใต้เรียวคิ้วเข้มหนาที่โก่งรับกับจมูกโด่งเป็นสัน อติญาอดที่จะชื่นชมน้องชายตัวเองไม่ได้เลย ถ้าเป็นดาราน้องเธอคงเป็นดาราระดับแถวหน้าแน่นอน!

          “ขอโทษครับ...พอดีเมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อยครับ”

          “อีก 3 วันจะเปิดตัวประธานบริษัทคนใหม่แล้วนะ อินทัช”

          “ทำไมต้องรีบเปิดตัวผมครับ จริงๆ พี่แพรก็บริหารต่อได้นี่ครับ ผมยังต้องเรียนรู้งานอีกเยอะครับ”

เหตุผลที่อินทัชไปอยู่ต่างประเทศ 4 ปีทั้งที่เรียนจบแล้วแต่เขาก็ยังไม่กลับมา ก็คืออินทัชเสียใจอย่างที่สุดที่พ่อกับแม่เขามาด่วนจากเขาไปอย่างกระทันหัน และช่วงอายุ 25 ปีของเขาก็ยังไม่สามารถที่จะแบกรับการสืบทอดกิจการต่างๆ ได้อินทัชเลยเลือกที่จะไปเรียนต่อและเก็บเกี่ยวประสบการณ์ต่างๆ ในต่างแดน

          “รอไม่ได้หรอกอินทัช...มีบางอย่างไม่ปกติ เธอก็รู้นี่ว่าสาเหตุการตายของพ่อกับแม่มันแปลกๆ คุณอาชนัศชัยก็ยังอยากเข้ามาควบคุมกิจการต่างๆ พี่ไม่สบายใจเลย พี่อยากให้อินทัชมาบริหารงานอย่างเต็มตัวซะที”

          “เรื่องของพ่อกับแม่ ผมเองก็ตามสืบคดีอยู่นะครับ เพียงแต่เรายังขาดหลักฐานชิ้นสำคัญไปครับ ตอนนี้คนของผมได้ความคืบหน้าบ้างแล้วครับ คงอีกไม่นาน พี่แพรสบายใจได้ครับ ผมไม่ยอมให้พ่อกับแม่ตายฟรีแน่ๆ ครับ”

          “พี่ดีใจนะอินทัช ที่ได้ยินแบบนี้พี่สงสารพ่อกับแม่มากที่ด่วนจากพวกเราไปเร็วและกะทันหันแบบนี้ ถ้าคุณพ่อยังอยู่ล่ะก็็คุณอาชนัศชัยก็คงไม่ต้องคอยมาบงการเรื่องทุกอย่างแบบนี้”

          “เรื่องทั้งหมดเดี๋ยวผมจะจัดการเองครับ พี่แพรไม่ต้องเป็นห่วงครับ”

          “ก่อนที่จะเปิดตัวเธอ พี่ได้วางแผนและเตรียมข้อมูลทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว เธอไม่ต้องห่วงนะอินทัช พี่เชื่อว่าเธอจะต้องดูแลกิจการของเราต่อไปได้อย่างแน่นอน”

          “แต่พี่คงไม่ปล่อยผมทำคนเดียวหรอกนะครับ”

อินทัชมองพี่สาวต่างสายเลือด ถึงแม้ว่าอติญาจะไม่ใช่พี่สาวของเขาจริงๆ แต่เขากับเธอก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก พี่สาวคนนี้รักเขามากดูแลเขามาตลอด แม้กระทั่งเธอแต่งงานและเลิกลาไปแต่พี่สาวคนนี้ก็ทำแต่งาน จนไม่มีเวลาที่จะใช้ชีวิตส่วนตัวของตัวเองเลย อินทัชรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ในวัยหนุ่มเขานั้นไม่ได้มีความคิดที่จะช่วยเหลือพ่อแม่และพี่สาวเขาเลย ได้แต่เสเพลไปวันวัน

          “พี่ไม่ทิ้งเธอหรอกอินทัช แต่พี่อยากให้เธอมารับผิดชอบหน้าที่ต่อจากพี่เท่านั้น พี่จะช่วยเธอนะ”

อีกนัยหนึ่งของอติญาก็คือ เธอจะให้อินทัชมาแบ่งเบาภาระของเธอนั่นเอง มีอินทัชเข้ามาบริหารงาน อติญาก็อุ่นใจสบายใจ เธอคงมีเวลาที่จะใช้ชีวิตในแบบของตัวเองบ้าง วัย 34 ปีที่ผ่านมาเธอยังไม่ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นของเธอเลย แต่ตอนนี้มันกลับเลยช่วงนั้นมาแล้ว อย่างน้อยขอใช้ชีวิตวัยรุ่นตอนปลายสุดของเธอก็ยังดี

          “ขอบคุณครับพี่แพร...”

          “อืม...วันนี้อินทัชต้องเข้าไปเรียนรู้งานกับพี่ก่อนนะ เพราะรอไม่ได้เลย เหลือเวลาอีกแค่สามวัน เธอต้องรีบเรียนรู้หน่อยนะ ไปวันนี้เลยละกันพี่จะแนะนำส่วนต่างๆ ของโรงแรมและภัตตาคารของกิจการหลักของเราก่อน”

          “ครับ”

....................