ตอนที่ 3

“แม่งเอ๊ย! ยัยเด็กแว่นนั่นคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ อธิการบดีหรือไง!”

แฟ้มพลาสติกสีน้ำเงินที่หน้าปกมีรอยร้าวจากการถูกกระแทก ถูกโยนโครมลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างลานเกียร์ ซันทรุดตัวลงนั่งกระแทกหลังกับพนักพิง หงุดหงิดจนต้องยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าอย่างหัวเสีย ท่ามกลางสายตาของเพื่อนสนิทหนุ่มในแก๊ง 7’Days ที่นั่งรวมหัวกันอยู่

‘มาร์ส’ วิศวะเครื่องกลที่วิ่งตามซันไปที่ห้องสโมสรเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ส่ายหน้าไปมาพลางดูดกาแฟเย็นในมือ “มึงก็ใจร้อนเกินไปไอ้ซัน ไปทุบโต๊ะใส่เขาแบบนั้น ผู้หญิงที่ไหนเขาจะยอมเซ็นให้มึงวะ กูเห็นสายตายัยเหรัญญิกนั่นแล้วกูยังขนลุกเลย นิ่งชิบหาย นิ่งจนกูนึกว่ารูปปั้น”

“ก็มันน่าโมโหไหมล่ะวะ ค่ายกูจะออกอยู่แล้ว เงินเป็นแสนเบิกไม่ได้เพราะบิลเงินสดไม่สวยเนี่ยนะ” ซันสบถ “พวกทำงานหน้าคอมวันๆ แม่งไม่รู้หรอกว่ากว่ากูจะไปตื้อร้านวัสดุก่อสร้างให้ยอมลดราคาเหล็กเส้นได้มันยากแค่ไหน แล้วจะให้กูไปบังคับอาแปะเจ้าของร้านออกใบกำกับภาษีเต็มรูปแบบเนี่ยนะ ตลกฉิบหาย”

‘เธิร์ส’ หนุ่มแว่นมาดนิ่งจากวิศวะอุตสาหการ ผู้เปรียบเสมือนมันสมองของกลุ่ม เอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเจ้าปัญหาที่ซันโยนทิ้งไว้มาเปิดดูเงียบๆ เขากวาดสายตาอ่านเนื้อหาข้างในผ่านเลนส์แว่นสายตาเพียงครู่เดียว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“กูว่ารอบนี้มึงผิดว่ะไอ้ซัน”

“อ้าว ไอ้เธิร์ส มึงเข้าข้างคนนอกเหรอวะ!” ซันหันขวับไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อน

เธิร์สไม่สะทกสะท้าน เขาใช้นิ้วชี้เคาะลงบนหน้ากระดาษแผนงาน “กูไม่ได้เข้าข้างใคร กูพูดตามหลักการ มึงดูสิ่งที่มึงเขียนลงไปในช่องแผนการดำเนินงาน PDCA สิ Plan ไปค่าย Do สร้างศาลา Check สร้างเสร็จ Action กลับมอ มึงบ้าปะเนี่ย เขียนแบบนี้ส่งอาจารย์ภาคกู กูให้เอฟตั้งแต่บรรทัดแรกแล้ว”

“ก็กูขี้เกียจเขียนยาวๆ นี่หว่า สุดท้ายมันก็แค่นั้นปะวะ ไปค่าย สร้างศาลา แล้วก็กลับ” ซันเถียงคอเป็นเอ็น

“แต่นี่มันเงินหลักแสนนะเว้ย” ‘ฟราย’ หนุ่มหล่อคณะวิศวะการบินที่นั่งเล่นเกมอยู่ในมือถือเงยหน้าขึ้นมาสมทบ “ถ้ากูเป็นคนเซ็นจ่ายเงิน กูเจอเอกสารส้นตีนแบบนี้กูก็ไม่อนุมัติหรอกว่ะ มึงก็ไปแก้ๆ ให้มันจบไปสิวะ ยัยบัญชีนั่นจะได้เลิกบ่น”

“ไม่แก้! กูไม่มีทางก้มหัวให้ยัยเด็กแว่นนั่นเด็ดขาด” ซันประกาศกร้าว อีโก้ความเป็นจ่าฝูงของเขามันค้ำคอ “บ่ายนี้มีประชุมวาระพิเศษขององค์การนักศึกษา กูจะเอาเรื่องนี้เข้าที่ประชุม กูจะประจานให้พวกประธานคณะอื่นๆ เห็นว่าสโมสรชุดนี้มันทำงานห่วยแตก ถ่วงความเจริญแค่ไหน คอยดูเถอะ กูจะฉีกหน้ายัยนั่นกลางที่ประชุมให้ร้องไห้วิ่งกลับคณะบัญชีไม่ทันเลย!”

เธิร์สกับมาร์สหันมามองหน้ากัน ก่อนจะพร้อมใจกันส่ายหัว... งานนี้ท่าทางจะพังมากกว่าปัง

---

เวลา 14.00 น. ณ ห้องประชุมใหญ่ชั้นสาม อาคารกิจกรรมนักศึกษา

แอร์ในห้องประชุมเย็นฉ่ำจนเกือบจะหนาวเยือก แต่บรรยากาศกลับตึงเครียดอย่างประหลาด ตัวแทนจากคณะต่างๆ และคณะกรรมการองค์การนักศึกษานั่งประจำที่กันพร้อมเพรียง

‘พาย’ นั่งหลังตรงตึงอยู่ตรงที่นั่งตำแหน่งเหรัญญิก เธอสวมเสื้อนักศึกษาพอดีตัว กระโปรงทรงเอสีดำยาวเหนือเข่าเล็กน้อย ทับด้วยเสื้อคาร์ดิแกนสีครีมดูเรียบร้อย บนโต๊ะตรงหน้าเธอมีแล็ปท็อป สมุดโน้ต ปากกา และแฟ้มเอกสารที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเป๊ะทุกตารางนิ้ว แว่นตากรอบใสที่เธอมักจะใส่ตอนทำงานรับกับใบหน้าจิ้มลิ้มแต่ติดจะเย็นชาของเธอได้เป็นอย่างดี

ปัง!

ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอให้คนข้างในอนุญาต ซันเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาด้วยท่าทีสบายๆ แต่แฝงไปด้วยความคุกคาม เขาไม่แม้แต่จะกล่าวคำขอโทษที่มาสาย ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปเดินตรงดิ่งไปทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับพายพอดี

พายเพียงแค่ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงพิมพ์งานในแล็ปท็อปต่อราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ นั่นยิ่งทำให้เส้นเลือดขมับของซันเต้นตุบๆ ด้วยความหงุดหงิด

“เอาล่ะ ในเมื่อตัวแทนจากวิศวะมาแล้ว เรามาเริ่มวาระต่อไปกันเลย” ประธานองค์การนักศึกษากระแอมไอเพื่อทำลายความเงียบ “วาระเรื่องการเบิกจ่ายงบประมาณกิจกรรมค่ายอาสาของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ซัน ทางนายมีข้อท้วงติงอะไรไหม”

ซันยิ้มมุมปาก เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกขาขึ้นไขว่ห้างด้วยท่าทางกวนอารมณ์สุดๆ สายตาคมกริบจ้องตรงไปยังพายที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ

“มีสิครับ มีแน่ๆ” ซันเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด “ผมอยากถามที่ประชุมว่า สรุปแล้วมหาวิทยาลัยของเรามีนโยบายสนับสนุนให้นักศึกษาทำกิจกรรมเพื่อสังคม หรือมีนโยบายตั้งแง่ถ่วงความเจริญกันแน่ ค่ายอาสาวิศวะเราไปสร้างอาคารเรียน สร้างศาลาให้เด็กยากไร้ทุกปี เราลงแรง เราเหนื่อย แต่ปีนี้ งบประมาณแสนห้าหมื่นบาทกลับถูกระงับเพียงเพราะข้ออ้างปัญญาอ่อนเรื่อง ‘ใบเสร็จไม่สวย’ ผมว่ามันตลกเกินไปหน่อยไหมครับ”

เกิดเสียงฮือฮาและเสียงกระซิบกระซาบจากตัวแทนคณะอื่นๆ หลายคนเริ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับซัน เพราะชื่อเสียงเรื่องค่ายอาสาวิศวะนั้นโด่งดังและทำประโยชน์ให้มหาวิทยาลัยมาตลอด ซันยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นว่ากระแสลมกำลังพัดมาทางเขา

“เหรัญญิกครับ คุณมีคำชี้แจงอะไรไหม” ประธานหันไปถามพาย