ตอนที่ 4

พายหยุดพิมพ์งาน เธอค่อยๆ ถอดแว่นตาออก วางมันลงบนโต๊ะข้างแล็ปท็อปอย่างใจเย็น ก่อนจะประสานมือไว้ตรงหน้า นัยน์ตาสีเข้มตวัดมองซันด้วยสายตาที่เยือกเย็นจนซันเผลอเกร็งตัวขึ้นมานิดๆ

“ดิฉันขออนุญาตแก้ไขความเข้าใจผิดของตัวแทนวิศวะนะคะ” เสียงของพายใส กังวาน และทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ “ประการแรก สโมสรไม่เคยระงับงบประมาณเพราะ ‘ใบเสร็จไม่สวย’ แต่เราระงับเพราะ ‘ใบเสร็จมันผิดกฎหมายและไม่สามารถตรวจสอบได้’ ต่างหากค่ะ”

พายกดคีย์บอร์ดหนึ่งครั้ง หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่หลังห้องก็ปรากฏภาพสแกน ‘บิลเงินสด’ ที่ซันเป็นคนเขียนด้วยลายมือไก่เขี่ย

“ทุกท่านลองดูที่หน้าจอนะคะ... บิลเงินสดใบนี้มูลค่าเจ็ดพันบาท ไม่มีชื่อร้านค้า ไม่มีที่อยู่ ไม่มีเลขประจำตัวผู้เสียภาษี ไม่มีแม้กระทั่งลายเซ็นผู้รับเงิน มีแค่รอยขีดเขียนว่า ‘ค่าตะปูกับลวด’ ถ้าดิฉันเซ็นอนุมัติเบิกจ่ายเงินก้อนนี้ไป ใครจะรับประกันคะว่าเงินเจ็ดพันบาทนี้ไปถึงร้านวัสดุก่อสร้างจริงๆ ไม่ได้ตกไปอยู่ในกระเป๋าสตางค์ของใครบางคนเพื่อเอาไปกินเหล้าหลังเลิกเรียน”

“นี่มึงหาว่ากูโกงเหรอวะ!!” ซันตบโต๊ะดังปัง ลุกขึ้นยืนชี้หน้าพายทันที “กูวิศวะโยธา! กูเอาเกียร์กูเป็นประกันเลยว่าเงินทุกบาททุกสตางค์กูเอาไปซื้อของทำค่ายหมด ไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้ามาสงสัยความโปร่งใสของกู!”

“งั้นก็ช่วยเก็บเกียร์ของคุณกลับไปเถอะค่ะ เพราะฝ่ายตรวจสอบบัญชีของมหาวิทยาลัยเขาไม่รับ ‘เกียร์’ เป็นหลักฐานในการหักภาษี” พายตอกกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว “ตามระเบียบการเบิกจ่ายงบประมาณกิจกรรมนักศึกษา พ.ศ. 2565 หมวดที่ 3 ข้อ 14 ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ‘การจัดซื้อวัสดุอุปกรณ์ที่มีมูลค่าเกิน 5,000 บาทขึ้นไป จะต้องแนบใบเสร็จรับเงินหรือใบกำกับภาษีเต็มรูปแบบที่ออกโดยนิติบุคคล หรือร้านค้าที่จดทะเบียนพาณิชย์เท่านั้น’... คุณซันคะ คุณกำลังขอเบิกเงินหลักแสน แต่กลับทำเอกสารเหมือนเด็กประถมเล่นขายของ แล้วยังจะมาเรียกร้องหาความชอบธรรมอีกงั้นเหรอคะ”

ทั้งห้องประชุมเงียบกริบ ชนิดที่ว่าเข็มตกก็คงได้ยิน

ซันอ้าปากค้าง กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดโปน เขาคิดจะมาฉีกหน้ายัยเด็กบัญชีนี่ แต่กลายเป็นว่าเขาถูกเธอเอาข้อกฎหมายและระเบียบการมาฟาดแสกหน้าจนเถียงไม่ออก ตัวแทนจากคณะอื่นๆ ที่ตอนแรกเห็นด้วยกับเขา ตอนนี้พากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้ามีปัญหากับเหรัญญิกจอมเนี้ยบที่แม่นระเบียบทุกตัวอักษร

“นอกจากเรื่องใบเสร็จ แผนการดำเนินงานของคุณก็ไม่ผ่านเกณฑ์การประเมินความเสี่ยง” พายยังคงชำแหละเขาต่ออย่างเลือดเย็น “ไม่มีการระบุผู้รับผิดชอบที่ชัดเจน ไม่มีการแจกแจงโครงสร้างวัสดุ ถ้าเกิดอุบัติเหตุศาลาถล่มทับนักศึกษาขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบคะ? คุณเหรอ? หรือเกียร์ของคุณ?”

“พอได้แล้ว!” ซันกัดฟันกรอด “สรุปคือเธอจะไม่ยอมเซ็นให้ใช่ไหม”

“ดิฉันจะเซ็นให้ทันที” พายตอบกลับเสียงเรียบ “เมื่อคุณแก้ไขเอกสารทุกหน้าให้ถูกต้องตามระเบียบ หากคุณทำไม่ได้ ก็กรุณาส่งคนอื่นในคณะที่มี ‘ความรับผิดชอบ’ มากกว่านี้มาทำแทนค่ะ... ท่านประธานคะ ดิฉันขอจบการชี้แจงในวาระนี้ค่ะ”

ประธานองค์การนักศึกษารีบพยักหน้ารับ “เอ่อ... งั้นสรุปว่าทางคณะวิศวะต้องกลับไปแก้ไขเอกสารและนำมาส่งใหม่ภายในวันศุกร์นี้นะครับ เพื่อให้ทันการเบิกจ่าย ปิดประชุมครับ!”

สิ้นเสียงประธาน ตัวแทนหลายคนรีบเก็บของและเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับหนีตายจากสมรภูมิ ซันยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคมจ้องมองพายที่กำลังเก็บแล็ปท็อปลงกระเป๋าอย่างใจเย็น ความโกรธและความรู้สึกเสียหน้าตีรวนอยู่ในอกจนร้อนระอุไปหมด

ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าหักหน้าเขาต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ ไม่เคยมีใครกล้าสั่งสอนเขาฉอดๆ ด้วยสายตาสมเพชแบบนั้น

พายรูดซิปกระเป๋าเสร็จ เธอยกมันขึ้นสะพายไหล่ แล้วเดินอ้อมโต๊ะเตรียมจะออกจากห้อง แต่ซันก้าวพรวดเดียวเข้ามาขวางทางเธอไว้ ร่างสูงใหญ่ของเขาปิดกั้นทางเดินจนมิด บังคับให้พายต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะประชุม

“หลบไป” พายกดเสียงต่ำ

“เก่งนักนะ” ซันก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนปลายรองเท้าผ้าใบของเขาชนกับรองเท้าคัตชูของเธอ เขาโน้มใบหน้าลงมาหาจนพายต้องเชิดหน้าขึ้นเพื่อหลบหลีกการคุกคาม “คิดว่าเอาเรื่องระเบียบมาอ้างแล้วฉันจะยอมแพ้งั้นเหรอ”

“ก็ไม่ได้หวังให้คุณยอมแพ้ แค่หวังให้คุณกลับไปใช้สมองทำงาน” พายตอบโต้กลับไปโดยไม่หลบสายตา แม้ว่าระยะห่างที่ใกล้เกินไปนี้จะทำให้เธอได้กลิ่นมินต์จากลมหายใจของเขาอย่างชัดเจนก็ตาม

ซันยกมือข้างหนึ่งขึ้นยันขอบโต๊ะ กักขังร่างเล็กๆ ของเธอไว้ในวงแขน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหมายหัวเหยื่อ

“เธอพลาดแล้วพาย” ซันกระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าแต่แฝงไปด้วยความอันตราย “ฉันเกลียดพวกจู้จี้จุกจิก เกลียดพวกบ้าอำนาจ และตอนนี้... ฉันโคตรเกลียดเธอเลย”

“ความรู้สึกเดียวกันค่ะคุณซัน” พายเหยียดยิ้มบางๆ มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาให้ออกห่าง “ถ้าเกลียดกันมาก ก็รีบไปแก้เอกสารให้มันเสร็จๆ จะได้ไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีก ขอตัวค่ะ”

พายผลักร่างเขาออกสุดแรงก่อนจะเดินเชิดหน้าออกจากห้องประชุมไป ทิ้งให้ซันยืนกัดกรามกรอดอยู่คนเดียวกลางห้องที่ว่างเปล่า

“ฝากไว้ก่อนเถอะยัยเด็กแว่น” ซันสบถกับตัวเอง สายตายังคงจ้องมองแผ่นหลังเล็กๆ ที่เดินลับตาไป “เกลียดนักใช่ไหมไอ้พวกไร้ระเบียบแบบฉัน คอยดูเถอะ ฉันนี่แหละจะทำให้เธอปั่นป่วนจนทำบัญชีไม่ถูกเลย!”