บทที่ 1

"เครื่องตรวจพวกคุณนี่ไร้ประโยชน์จริง ๆ สามีฉันดื่มเบียร์ไปขวดหนึ่ง พวกคุณกลับตรวจไม่เจอซะงั้น"

ตอนที่ได้ยินแม่พูดประโยคนี้ ตัวฉันปวดจนเกร็งกระตุกไปทั้งตัว เลือดสดพุ่งพรวดออกมารดเบาะรถ ฉันมองไปที่แม่ด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

ตำรวจจราจรหน้าขรึมลงทันที

"เชิญคนขับลงจากรถครับ! ให้ความร่วมมือไปตรวจเลือดกับเราด้วย!"

ดวงตาพ่อที่มองแม่นั้นแดงฉานจนเหมือนจะมีเลือดหยดออกมา

"คุณบ้าไปแล้วเหรอ ผมแพ้แอลกอฮอล์คุณก็ใช่ว่าจะไม่รู้! เลิกล้อเล่นได้แล้ว ลูกจะไม่ไหวแล้วนะ!"

พี่ชายก็ถลันตัวเข้ามาหาแม่ จับแขนแม่ไว้แล้วเขย่าอย่างแรง เสียงสั่นเครือจนพูดไม่เป็นภาษา

"แม่! ผมขอร้อง อย่าล้อเล่นอีกเลย! เนี่ยนเนี่ยนโดนยาฆ่าแมลง ถ้าช้ากว่านี้จะช่วยชีวิตไม่ทันแล้วจริง ๆ นะ!"

แต่แม่ก็ยังคงยืนกรานว่าพ่อดื่มเหล้า ต่อให้เครื่องตรวจจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์แล้ว ตำรวจจราจรก็ยังต้องพาพ่อไปตรวจเลือดตามระเบียบ

พ่อเป็นคนเดียวที่ขับรถได้ พี่ชายไม่มีใบขับขี่ หากยื้อเวลาต่อไป ชีวิตของฉันคงต้องจบสิ้นจริง ๆ

เมื่อเห็นว่าตำรวจจราจรกำลังจะดึงตัวพ่อลงจากรถ ฉันก็เค้นแรงทั้งหมดที่มีพยุงตัวขึ้นมา อ้อนวอนตำรวจจราจรด้วยสียงแหบแห้ง

"คุณตำรวจคะ พ่อหนูไม่ได้ดื่มเหล้าจริง ๆ... แม่หนูเค้าแค่ชอบพูดจาเพ้อเจ้อ ขอร้องปล่อยให้พวกเราไปโรงพยาบาลก่อนเถอะค่ะ หนูโดนยาฆ่าแมลง หนูจะไม่ไหวแล้ว..."

ยังไม่ทันพูดจบ ฉันก็ไอออกมาอย่างหนัก เลือดคำโตไหลทะลักออกจากมุมปาก

พอตำรวจจราจรเห็นสภาพฉัน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

สารพิษจากยาฆ่าแมลงไม่ใช่เรื่องเล็ก

แต่ในตอนนี้เป็นช่วงชั่วโมงเร่งด่วนตอนเย็นที่รถติดจนไม่สามารถขยับได้ กำลังตำรวจจราจรที่มาตั้งด่านตรวจเมาแล้วขับตรงแยกนี้ก็มีไม่พอ ทุกคนต้องประจำหน้าที่ จึงไม่มีทั้งกำลังคนและรถที่จะแยกตัวไปส่งฉันที่โรงพยาบาลได้เลย

เธอมองกล้องบันทึกภาพปฏิบัติงานที่กำลังทำงานอยู่ แล้วตวาดใส่แม่เสียงเข้ม

"สรุปว่าคนขับได้ดื่มเหล้ามาหรือเปล่า?! ถ้าไม่ได้ดื่ม ตอนนี้พวกคุณก็ไปได้เลย! แต่ถ้ายืนยันว่าดื่ม เราจะพาตัวกลับไปสอบสวนตามขั้นตอนทันที ผลที่ตามมาทั้งหมดพวกคุณต้องรับผิดชอบกันเอง!"

ฉันร้องไห้อ้อนวอนแม่

"แม่ หนูขอร้องล่ะ พูดความจริงเถอะนะ...หนูจะไม่ไหวแล้ว แค่แม่พูดความจริงเพื่อช่วยชีวิตหนู หลังจากนี้แม่จะด่าจะลงโทษหนูยังไง หนูก็ยอมรับหมด"

คนแถวนั้นเริ่มทนดูไม่ได้ ต่างพากันเอ่ยปากช่วยพูด

"นี่เจ๊ เด็กพูดขนาดนี้แล้ว ช่วยชีวิตเด็กก่อนสำคัญที่สุดนะ!"

"นั่นสิ เรื่องล้อเล่นอะไรจะสำคัญไปกว่าชีวิตคน"

พอได้ยินคำต่อว่า ในที่สุดแม่ก็โบกมือให้ตำรวจจราจร

"พอเหอะ เรื่องแค่นี้เอง ฉันก็แค่พูดขำ ๆ ไปอย่างนั้น!"

หัวใจที่แขวนค้างด้วยความกังวลในที่สุดก็วางลงได้ ร่างกายที่ฝืนยืนอยู่พลันอ่อนยวบลงทันที

แต่ในขณะที่ตำรวจจราจรถอนมือกลับ และพ่อกำลังจะสตาร์ทรถนั้น แม่ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ อีกครั้ง

"ฮ่า ๆ พวกคุณนี่หลอกง่ายจังเลยนะ วันนี้สามีฉันไปงานเลี้ยงรุ่นดื่มเหล้าไปไม่น้อยเลย ถ้าพวกคุณปล่อยเขาไปแบบนี้ รับรองได้ว่าต้องชนคนตายหลายคนแน่"

ตำรวจจราจรหน้าเขียวหน้าดำขึ้นมาทันที กระชากตัวพ่อออกจากเบาะคนขับ แล้วตวาดสั่งให้เพื่อนร่วมงานพาตัวเขากลับไปที่สถานีเพื่อตรวจเลือด

ฉันแทบจะหายใจไม่ออก ความเจ็บปวดในกระเพาะและความอึดอัดในอกบิดเกร็งเข้าด้วยกัน ภาพตรงหน้ามืดจนฉันแทบสลบ

พี่ชายมองดูร่างกายของฉันที่เกร็งกระตุกไม่หยุด เขาทนไม่ไหวอีกแล้ว จึงตะโกนใส่แม่อย่างคุ้มคลั่ง

"แม่! แม่บ้าไปแล้วเหรอ! แม่ไม่เห็นเหรอว่าอาการของน้องวิกฤตขนาดไหนแล้ว!"

ได้ยินดังนั้น แม่กลับมีสีหน้าที่เรียบเฉย

"จะโวยวายทำไม แกดูไว้ให้เต็มตาเลยนะ

วันนี้คือนี่คือบทเรียนที่แม่ต้องใช้ความเจ็บปวดของน้องสาวแกมาสอนแก

แกจะได้จำไว้ว่า น้ำดื่มที่ไม่รู้ที่มาที่ไปห้ามแตะต้องสุ่มสี่สุ่มสี่ ห้ามกอดขวดน้ำอัดลมดื่มทุกวี่ทุกวันด้วย!"

ฉันเบิกตากว้างอย่างรู้สึกเหลือเชื่อ

ในสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับความเป็นความตาย แม่กลับกำลังสอนบทเรียนให้พี่ชายเนี่ยนะ!

พ่อโกรธจนตัวสั่น โกรธจนเสียงเปลี่ยนแล้ว

"เนี่ยนเนี่ยนเป็นถึงขนาดนี้แล้ว! คุณยัง...ยัง..."

พ่อโกรธจนพูดไม่ออก แต่แม่กลับไม่ได้แยแสเลย

"ยาฆ่าแมลงขวดนั้นฉันผสมน้ำไปตั้งเยอะ มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก เนี่ยนเนี่ยนยังเด็ก แถมร่างกายแข็งแรง คุณจะกังวลอะไรกันนักกันหนา"

แม่หันไปมองพี่ชาย แต่น้ำเสียงกลับยิ่งดุดันขึ้น

"แกดื่มโค้กวันละขวดสองขวด แม่ทนดูมานานแล้ว วันนี้แม่ต้องสอนให้แกจดจำไปนาน ๆ!"

ฉันนอนอยู่ตรงนั้น ความรู้สึกแสบร้อนของยาฆ่าแมลงลุกลามจากกระเพาะอาหารพุ่งตรงขึ้นมาถึงลำคอ

เสียงต่าง ๆ รอบตัวผสมกันมั่วไปหมด แต่ฉันเริ่มฟังไม่ค่อยรู้เรื่องแล้ว

ในตอนนั้นเอง รถยนต์ส่วนตัวคันหนึ่งก็จอดลงข้างทาง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวเท้าฉับ ๆ เดินเข้ามา

เขาคือคุณอาโจว เพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันของพ่อฉัน

เขาร้องบอกตำรวจจราจรเสียงดัง

"คุณตำรวจครับ ผมเป็นเพื่อนสนิทของคนขับ เด็กสองคนนี้ผมก็เห็นมาตั้งแต่เด็ก! วันนี้ผมไม่ได้แตะเหล้าเลยสักหยด มีหลักฐานบันทึกไว้ตลอดทางครับ

ผมจะพาเด็กไปส่งโรงพยาบาลเพื่อช่วยชีวิตเอง! พวกคุณตรวจแอลกอฮอล์ไปตามระเบียบไป อย่าประวิงเวลาช่วยชีวิตเด็กเลย!"

พี่ชายกำลังอุ้มร่างกายที่เย็นชืดลงเรื่อย ๆ ของฉันตาแดงขึ้นมาทันที เขาก้มหัวโค้งให้คุณอาโจวไม่หยุด พูดจาตะกุกตะกัก ได้แต่คอยขอบคุณไม่ขาดปาก แล้วอุ้มฉันเตรียมวิ่งไปที่รถของลุง

พ่อเองก็พูดกับคุณอาโจวเสียงสะอื้นเหมือนกัน หลังจากเรื่องนี้จบลงจะพยายามตอบแทนให้เต็มที่

ฉันนอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของพี่ชาย แม้ความแสบร้อนในกระเพาะแทบจะฉีกร่างฉันเป็นชิ้น ๆ แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่ง

คุณอาโจวเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของพ่อ

มีเขาพาฉันไปโรงพยาบาล ฉันก็จะได้ล้างท้อง ได้รับการรักษา และมีชีวิตรอดต่อไปได้

แต่ในตอนที่พี่ชายกำลังจะอุ้มฉันขึ้นรถของคุณอาโจวนั้น แม่ก็พุ่งตัวเข้ามาทันที มือจับประตูรถไว้แน่น ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ไม่ยอมให้พวกเราขึ้นรถ