แชร์

บทที่ 2

ผู้เขียน: เยวี่ยจ้าวชวน
ทุกคนต่างพากันตกตะลึง ตรงนั้นเงียบกริบลงทันตา

พี่ชายโกรธจนตัวสั่น สองมือที่อุ้มฉันไว้สั่นระริก

"แม่! แม่จะทำอะไรอีก?! คุณอาโจวเขามาช่วยชีวิตเนี่ยนเนี่ยนนะ! แม่ถอยไป!"

แต่แม่กลับจ้องคุณอาโจวตาไม่กระพริบ ตวาดเสียงแหลม

"แกเป็นใคร?! ฉันไม่ได้รู้จักแกสักหน่อย! ทำไมลูกสาวฉันต้องขึ้นรถแกด้วย เกิดแกเป็นพวกแก๊งลักเด็กขึ้นมาจะทำยังไง"

พอพูดออกมาแบบนี้ ไม่ใช่แค่พวกเรา แม้กระทั่งคุณอาโจวก็ยังมึนงงไปหมด

"พี่สะใภ้? พูดอะไรน่ะ ผมโจวเจี้ยนหมินไง! ผมกับกั๋วต้งโตมาด้วยกัน เดือนที่แล้วพวกเรายังกินข้าวด้วยกันอยู่เลย พี่ลืมไปแล้วเหรอ"

พ่อเองก็งงเป็นไก่ตาแตก รีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวแม่ไว้ ในดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและโกรธแค้น

"หวังซิ่วฉิน! คุณบ้าไปแล้วเหรอ คุณจะไม่รู้จักเหล่าโจวได้ยังไง ตอนเนี่ยนเนี่ยนเกิด ตอนฮ่าวอวี่เกิด เขาซื้อของขวัญมาให้ตลอด พวกเราก็กินข้าวด้วยกัน ทุกเทศกาล มีครั้งไหนที่คุณไม่อยู่ด้วยบ้าง ตอนนี้มาบอกไม่รู้จักเนี่ยนะ"

"ก็ฉันไม่รู้จักจริง ๆ นี่!"

แม่สะบัดมือพ่อออก ยังคงขวางประตูรถไว้แน่น ไม่ยอมถอยเลยแม้แต่ก้าวเดียว

"ในโลกนี้มีคนหน้าเหมือนกันตั้งเยอะ! ทำไมฉันต้องเชื่อมันด้วย เกิดมันเป็นพวกต้มตุ๋นล่ะ ถ้าลูกสาวฉันเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว คุณรับผิดชอบไหวเหรอ"

ตำรวจจราจรที่อยู่ข้าง ๆ ในที่สุดก็ทนฟังต่อไปไม่ไหว

เขาชี้ไปที่บัตรประชาชนของคุณอาโจว และชี้ไปที่กล้องบันทึกภาพปฏิบัติงาน

"คุณผู้ชายท่านนี้แสดงหลักฐานตัวตนแล้ว ยินดีให้ลงทะเบียนข้อมูลยานพาหนะด้วย ให้เขาพาเด็กไปโรงพยาบาลมีบันทึกไว้ตลอดทาง ตอนนี้อาการเด็กวิกฤตมาก เชิญหลีกทางเดี๋ยวนี้ครับ"

แต่นอกจากแม่จะไม่ถอยแล้ว กลับยิ่งกอดประตูรถไว้แน่นแล้วเริ่มร้องโวยวาย

"เป็นตำรวจแล้วยังไง ตำรวจรับประกันได้เหรอว่ามันไม่ใช่คนเลว พวกแก๊งลักเด็กในเน็ต คนไหนมันเขียนคำว่าคนเลวไว้บนหน้าบ้าง

ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อปกป้องลูกสาวฉัน! พอโตขึ้น เธอจะต้องมาขอบคุณฉันด้วยซ้ำที่ระแวดระวังขนาดนี้!"

ปกป้อง...

พอได้ยินสองคำนี้ ในกระเพาะของฉันเหมือนถูกมือคู่หนึ่งบิดขยี้อย่างรุนแรง ฉันกระอักเลือดสดออกมาอีกคำ

เลือดไหลลงมาตามคางของฉัน หยดลงบนเสื้อของพี่ชาย

พี่ชายก้มลงมองรอยสีแดงเข้มที่ค่อย ๆ ซึมขยายวงกว้าง เขาตาแดงขึ้นมาอีกแล้ว

"แม่... แม่บอกว่าแม่กำลังปกป้องน้องเหรอ"

เขาตะโกนจนเสียงแหบ เหมือนเค้นเสียงออกมาจากอกอย่างยากลำบาก

"ตอนนี้น้องกำลังกระอักเลือด! ตัวน้องก็เย็นลงเรื่อย ๆ! ถ้าแม่ยังขวางอยู่อีก น้องได้ตายจริง ๆ แน่!"

รอบข้างเริ่มมีบางคนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา หวังจะถ่ายคลิปเหตุการณ์เอาไว้

แม่หันขวับไปมองทันที แล้วตวาดใส่คนคนนั้นเสียงแข็ง

"ถ่ายอะไรนักหนา?! นี่มันเรื่องภายในครอบครัวพวกเรา! รีบลบออกเดี๋ยวนี้!"

คนที่ถือโทรศัพท์มือถือเป็นหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่ง

เธอไม่ได้วางโทรศัพท์ลง แต่กลับโมโหจนตาแดง

"ลูกสาวคุณใกล้จะตายอยู่แล้ว คุณยังมาสนอีกเหรอว่าคนอื่นจะถ่ายหรือไม่ถ่าย ต่อให้เขาเป็นคนแปลกหน้า เขายังอยากช่วยชีวิตเด็กมากกว่าแม่แท้ ๆ อย่างคุณซะอีก!"

"เธอจะไปรู้อะไร!" แม่ถูกโดนโมโหทันที "ฉันเป็นคนใคลอดมันมา! ร่างกายมันเป็นยังไง ฉันรู้ดีกว่าใครทั้งนั้น!

ยาฆ่าแมลงนั่นฉันเป็นคนผสมน้ำเองกับมือ ใส่ไปแค่หน่อยเดียว ไม่ตายหรอก!"

เธอพูดเหมือนมันเป็นเรื่องชอบธรรม

ราวกับว่าฉันไม่ได้ถูกความเจ็บปวดทรมานจนร่างกายบิดเกร็ง ราวกับว่าเลือดที่ทะลักออกมาจากปากฉัน เป็นแค่การละครที่ฉันแสดงร่วมกับเธอเท่านั้น

พี่ชายกอดฉันไว้ มองดูลมหายใจที่ค่อย ๆ แผ่วเบาล ในที่สุดเขาก็ปล่อยโฮออกมา ทรุดตัวลงเสียงดังตุ้บ คุกเข่าลงต่อหน้าแม่ แล้วร้องไห้อ้อนวอน

"แม่! ผมขอร้องล่ะ! น้องจะไม่ไหวแล้วนะ! ถ้าช้ากว่านี้จะช่วยไม่ทันแล้วจริง ๆ! คุณอาโจวเขาเห็นพวกเราโตมาตั้งแต่เด็ก เขาไม่ทำร้ายพวกเราหรอก!"

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เกิดชาติหน้า หนูขอเปลี่ยนแม่ใหม่   บทที่ 18

    "ถอยไป"แม่ส่ายหน้าสุดชีวิต"เนี่ยนเนี่ยน ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนแปลกหน้านะ! ลูกไม่รู้หรอกว่าเขาจะหวังดีกับลูกไหม แม่รู้ว่าลูกชอบกินอะไร รู้ว่าลูกกลัวความมืด แล้วก็รู้ว่าลูกชอบชุดกระโปรงเจ้าหญิงสีขาวที่สุด ลูกไปกับแม่นะ คราวนี้แม่จะไม่ยอมให้ลูกต้องโดนทำร้ายหรือน้อยใจอีกเด็ดขาด!"ฉันฟังจนจบด้วยความสงบ"ดูสิ แม่ก็ยังไม่เปลี่ยนเลย"แม่ชะงักอึ้งไป"ตอนมีชีวิตอยู่ แม่ตัดสินใจแทนหนูว่าจะต้องถูกลงโทษยังไง พอตายไปแล้ว แม่ก็ยังมาตัดสินใจแทนหนูอีกว่าควรรับใครเป็นแม่ แม่บอกว่ารักหนู แต่กลับไม่เคยคิดจะเคารพการตัดสินใจของหนูเลย"แม่ค่อย ๆ หน้าซีดลงฉันจ้องมองไปที่ตาของเธอ"ถ้าแม่สำนึกผิดแล้วจริง ๆ ก็ปล่อยหนูไปเถอะ นี่เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิตแม่ ที่จะได้ทำเพื่อหนูจริง ๆ"ร่างกายของแม่ที่ยืนขวางอยู่บนสะพานสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเธอทำใจไม่ได้จ้องมองฉันตาไม่ปะกริบ ราวกับว่าขอแค่กะพริบตาเพียงครั้งเดียว ฉันก็จะหายไปตลอดกาลแต่สุดท้ายแม่ก็ค่อย ๆ คลายมือลงเธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วเบี่ยงทางออกให้"เนี่ยนเนี่ยน"เสียงของเธอแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน"ลูกช่วยเรียกแม่ว่าแม่อีกสั

  • เกิดชาติหน้า หนูขอเปลี่ยนแม่ใหม่   บทที่ 17

    แม่ตะลึงอึ้งไป"แม่มาอยู่เป็นเพื่อนลูกไง ลูกอยู่คนเดียวที่นี่ แม่ไม่วางใจเลย"ฉันยิ้มเล็กน้อย"แม่คะ แล้วแม่เคยอยู่เป็นเพื่อนหนูตอนไหนบ้าง"น้ำตาของเธอพรั่งพรูออกมาทันที"เนี่ยนเนี่ยน แม่สำนึกผิดแล้วจริง ๆ นะ ลูกดูสิ แม่ใส่ชุดกระโปรงให้ลูก ทำข้าวให้ลูกกินทุกวัน แล้วยังเขียนจดหมายให้ลูกตั้งเยอะแยะ "แม่ไปหาลูกทุกวัน ไม่เคยลืมลูกเลยสักครั้ง"ฉันจ้องมองเธอด้วยความสงบ"แม่เคยตั้งใจคิดบ้างไหม ว่าตอนที่หนูกลืน ยาฆ่าแมลงลงไป มันปวดมากแค่ไหน"แม่สั่นสะท้านไปทั้งตัวฉันเอ่ยถามต่อ"ที่แม่ทำทั้งหมดนี้ ทำเพื่อลูก หรือทำเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นมาบ้างกันแน่"เธออ้าปากค้าง ผ่านไปนานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้"แม่รักลูกนะ แค่เมื่อก่อนแสดงออกไม่เป็น""แสดงออกไม่เป็นงั้นเหรอ""แม่กลัวพี่ชายจะผูกใจเจ็บเกลียดแม่ แม่ก็เลยทำใจลงโทษเขาไม่ได้ แต่แม่ไม่กลัวหนูจะผูกใจเจ็บเกลียดแม่ นั่นเป็นเพราะแม่รักหนู หรือเพราะแม่คิดว่าหนูไม่คู่ควรที่จะเกลียดแม่กันแน่"แม่แข็งทื่อไปโดยสิ้นเชิงแม่ก้มหน้าลง น้ำตาหยดลงบนพื้นสลัวหยดแล้วหยดเล่า"แม่นึกว่าลูกว่าง่าย แม่นึกว่าไม่ว่าแม่จะทำกับลูกยังไง ลูกก็ไ

  • เกิดชาติหน้า หนูขอเปลี่ยนแม่ใหม่   บทที่ 16

    ภาพในกระจกยังไม่หยุดฉายหลังจากพี่ชายแอบเติมเงินเกม แม่ก็ลากฉันมาหน้ากล้องโทรศัพท์ บีบบังคับให้ฉันถอดเสื้อผ้าไลฟ์สดเพื่อหาเงินใช้หนี้ฉันกำชายเสื้อไว้แน่น ร้องไห้ขอร้องแม่"แม่ หนูไม่เอา ถ้าเพื่อนที่โรงเรียนเห็นจะหัวเราะเยาะหนู"แต่แม่กลับแกะนิ้วมือของฉันออก"พี่ชายของแกใช้เงินไป ก็ต้องมีคนหามาใช้คืนแทนเขา ถ้าแกไม่ทำให้เขาเห็นผลลัพธ์ คราวหน้าเขาก็ยังกล้าทำอีก!"แม่ที่อยู่นอกกระจกขวางหน้าฉันไว้ราวกับคนคลั่งแต่มือของแม่กลับทะลุผ่านร่างกายของฉันไปไม่สามารถขัดขวางอะไรได้เลยในกระจกมีเสียงในใจของฉันตอนนั้นที่ไม่เคยพูดออกไปดังขึ้น"แม่ หนูกลัวจัง แต่ถ้าหนูไม่เชื่อฟัง แม่จะไม่ต้องการหนูแล้วใช่ไหม"ภาพฉากตัดเปลี่ยนไปฉันตัวร้อนไข้ขึ้นสูง นอนอยู่บ้านคนเดียวแก้วน้ำก็ตั้งอยู่ในห้องรับแขก แต่ฉันกลับไม่มีแม้แต่แรงจะลุกลงจากเตียงฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา อยากจะโทรหาแม่แต่กดเบอร์ไปได้ครึ่งหนึ่ง ฉันก็ลบทิ้งไปอีก"แม่กำลังทำงานอยู่ หนูจะสร้างปัญหาให้แม่ไม่ได้"แม่คุกเข่าลงหน้ากระจก ร้องไห้ตะโกนว่า "โทรสิ!"เนี่ยนเนี่ยน ลูกโทรหาแม่นะ แม่จะรีบกลับมาแน่!"แต่เธอกลับลืมไปแล้ว

  • เกิดชาติหน้า หนูขอเปลี่ยนแม่ใหม่   บทที่ 15

    วันรุ่งขึ้น เพื่อนบ้านเป็นคนมาพบแม่แม่ฟุบอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือของฉัน ร่างกายเย็นชืดไปหมดแล้วข้าง ๆ มีจดหมายลาตายวางอยู่หนึ่งฉบับ"กั๋วต้ง ฮ่าวอวี่ ขอโทษนะ ฉันไม่ใช่ภรรยาที่ดี ไม่ใช่แม่ที่ดี ฉันทำร้ายเนี่ยนเนี่ยนจนตาย แล้วยังทำลายบ้านหลังนี้จนพังพินาศ ฉันไม่มีหน้าจะอยู่ต่อไปอีกแล้ว ฉันจะไปอยู่เป็นเพื่อนเนี่ยนเนี่ยนแล้ว พวกคุณใช้ชีวิตกันให้ดี ไม่ต้องตามหาฉัน"ตอนที่พ่อรุดมาถึงห้องเก็บศพ เขายืนอยู่หน้าประตูอยู่นานมากเขาเปิดผ้าขาวออก จ้องมองใบหน้าที่เย็นเฉียบของแม่ โดยไม่ร้องไห้ออกมาสักหยด"คุณยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน พอเกิดเรื่อง ก็ปล่อยให้คนอื่นมาคอยตามเช็ดตามล้างให้"ญาติ ๆ ของแม่รีบเดินทางมาถึงอย่างรวดเร็วพอยายเห็นศพของลูกสาว ก็ร้องไห้จนเป็นลมหมดสติไปตรงนั้นหลังจากฟื้นขึ้นมา ยายก็คว้าเสื้อของพ่อ แล้วเค้นถามอย่างบ้าคลั่ง"พวกนายจะไปบีบคั้นเธอทำไม"พ่อไม่ได้อธิบายอะไร เพียงแค่หยิบใบรับรองการตายของฉันและเอกสารผลการสืบสวนของตำรวจออกมาจากกระเป๋า ตบกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง"ตอนที่เนี่ยนเนี่ยนร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิตจากเธอ พวกคุณเคยมีใครช่วยพูดให้เธอใจอ่อนบ้างไหม"ยายโก

  • เกิดชาติหน้า หนูขอเปลี่ยนแม่ใหม่   บทที่ 14

    นับตั้งแต่วันนั้น แม่ก็กลายเป็นคนโดดเดี่ยวอย่างแท้จริงแม่ลาออกจากงาน ทุกวันเอาแต่กอดป้ายวิญญาณของฉัน แล้วพร่ำพูดพึมพำไม่หยุด"เนี่ยนเนี่ยน กินข้าวได้แล้วนะ วันนี้แม่ทำมะเขือเทศผัดไข่ของโปรดลูกด้วย"เธอวางชามและตะเกียบสองชุดไว้บนโต๊ะ ตัวเองนั่งลงฝั่งตรงข้าม กินไปพลาง จ้องมองเก้าอี้ที่ว่างเปล่าของฉันไปพลางบางครั้งพอกินไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ ๆ แม่ก็จะคีบไข่ชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของฉัน "ตอนเด็ก ๆ ลูกชอบยกให้พี่ชายตลอด ครั้งนี้ไม่ยอมให้ใครแย่งแล้วนะ ทั้งหมดเป็นของลูกคนเดียว"ตอนกลางคืน แม่จะหยิบเสื้อคลุมตัวนอกของฉันออกมา พับอย่างเรียบร้อยแล้ววางไว้ข้างเตียงพอวันรุ่งขึ้นก็คลี่ออก แล้วพับใหม่อีกรอบ"เนี่ยนเนี่ยน อากาศเย็นแล้ว ใส่เสื้อเพิ่มอีกตัวนะ อย่าทำเหมือนเมื่อก่อน ที่เป็นไข้แล้วก็ไม่ยอมบอกแม่"แม่ไปที่สุสานทุกวันพอตอนเย็นกลับมา ก็จะนั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือของฉันเพื่อเขียนจดหมายให้ฉัน"เนี่ยนเนี่ยน วันนี้ฝนตก ทางนั้นหนาวไหม แม่เผาเสื้อนวมไปให้ลูกตัวหนึ่ง ลูกอย่าลืมใส่นะ เนี่ยนเนี่ยน แม่ไปซูเปอร์มาร์เก็ตเห็นสตรอเบอร์รี เลยซื้อมาสองกล่อง แม่กินไปกล่องหนึ่ง แล้วเก็บไว้ให

  • เกิดชาติหน้า หนูขอเปลี่ยนแม่ใหม่   บทที่ 13

    หลังจากออกจากสุสาน ฉันก็ไปยังสถานที่ที่พ่อและพี่ชายอาศัยอยู่พี่ชายขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ยอมออกมาเลยเต็มๆ สองวันบนโต๊ะมีขวดโค้กที่ยังไม่ได้เปิดฝาตั้งอยู่หนึ่งขวดนั่นเป็นสิ่งที่เจ้าของบ้านเช่าทิ้งไว้ให้พี่ชายจ้องมันอยู่นานมาก จู่ ๆ ก็คว้าขวด ก่อนจะวิ่งพรวดเข้าไปในห้องน้ำเหมือนคนคลั่ง แล้วเทเครื่องดื่มข้างในลงชักโครกจนหมดหลังจากนั้น เขาก็คุกเข่าลงกับพื้นแล้วอาเจียนไม่หยุดโค้กธรรมดา ๆ ขวดนั้นตรงหน้า ในสายตาของเขาได้กลายเป็นเลือดของฉันไปแล้วในคืนนั้นเอง เขาก็ฝันถึงฉันอีกครั้งในฝัน ฉันคุกเข่าอยู่หน้าประตูร้านค้า ตบหน้าตัวเองฉาดแล้วฉาดเล่าผู้คนรอบข้างพากันยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปฉันแม่ยืนอยู่ข้าง ๆ ชี้มาทางฉันพร้อมสั่งสอนพี่ชาย"เห็นหรือยัง นี่คือจุดจบของการขโมยของ"พี่ชายพยายามจะวิ่งเข้ามาห้ามอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ขาทั้งสองข้างกลับเหมือนถูกตอกไว้กับที่จนใบหน้าของฉันถูกตบจนบวมแดง เขาก็ตกใจตื่นขึ้นมา พี่ชายนั่งอยู่บนเตียง เหงื่อท่วมทั้งตัวเขาหยิบกระดาษและปากกาออกมา เขียนซ้ำไปซ้ำมา "ผมผิดไปแล้ว"เขียนไปจนถึงที่สุด จู่ ๆ เขาก็คว้าปากกา ออกแรงเสียบลงบนหลังมือต

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status