مشاركة

บทที่ 6

last update تاريخ النشر: 2026-01-23 19:51:56

“พวกเขามิได้ลืมหรอก ข้าคิดว่าเจ้าของเรือนใหม่คงฐานะดีพอจะซื้อภาพจริงแล้วจึงได้ทิ้งของเลียนแบบพวกนี้เอาไว้”

ชิงหลานคลี่ม้วนภาพพวกนั้นออกกางบนโต๊ะใหญ่หลายภาพ พลันนางก็นึกถึงคำพูดของเถ้าแก่เนี่ยร้านเครื่องเขียน

‘จริงสิ! หากภาพพวกนี้ขายได้ล่ะก็...ข้าเองก็มีหนทางหาเงินได้เช่นกัน’

เสี่ยวลิ่งได้แต่งุนงงที่คุณหนูไล่ให้นางออกจากห้องตำราแล้วปิดประตูเงียบอยู่คนเดียวเกือบสองชั่วยาม ทว่านางก็ไม่มีโอกาสได้เซ้าซี้เพราะต้องไปช่วยจังฮูหยินขึงผ้าเตรียมปัก งานของพวกนางสองคนนับว่าตึงมือนัก เงินมัดจำที่รับมาแล้วล้วนเป็นภาระค้ำคอให้ต้องตั้งใจทำอย่างเต็มที่

ตราบจนบ่ายคล้อยจังฮูหยินและจังเสี่ยวลิ่งจึงได้ยินเสียงฝีเท้าคุณหนูตรงเข้ามายังห้องปักเย็บ

“ข้าทำสำเร็จแล้ว!”

“เจ้าทำอันใดสำเร็จหรือ” จังฮูหยินเงยหน้ามองบุตรสาวพร้อมรอยยิ้ม

“ท่านแม่กับเสี่ยวลิ่งมาดูผลงานของข้าสิเจ้าคะ”

ดวงตากลมโตของชิงหลานเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนสตรีทั้งสองต้องวางมือจากงานปักแล้วเดินตามไปยังห้องตำรา

จังเสี่ยวลิ่งมองภาพที่เหมือนกันสองภาพวางอยู่ข้างกันบนโต๊ะตัวเล็กด้วยความประหลาดใจ “คุณหนู ภาพนี้มีเหมือนกันสองภาพหรือเจ้าคะ”

ชิงหลานส่ายศีรษะ ชี้ไปที่ภาพข้างขวามือของตนอย่างภาคภูมิใจ

“มีภาพเดียว แต่ข้างนี้คือภาพที่ข้าวาดขึ้นต่างหาก เจ้าไม่เห็นหรือเสี่ยวลิ่งว่าหมึกยังไม่แห้งดีเลย”

“คุณหนู ท่านวาดภาพได้สวยถึงเพียงนี้เชียว” จังเสี่ยวลิ่งตะลึงมอง นางไม่เคยเห็นคุณหนูวาดภาพเช่นนี้สักครั้ง

จังฮูหยินตกใจยิ่งกว่า ชั่วชีวิตของบุตรสาวมิเคยร่ำเรียนการวาดภาพแต่อย่างใด ที่ผ่านมาแค่เพียงเขียนอักษรได้ครบพันอักษรตามตำราพื้นฐานหากแต่ก็มิได้สวยงามพอจะเอ่ยชื่นชม

“เจ้า เจ้าวาดภาพได้ดีเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน”

...บุตรสาวที่ฟื้นมาจากความตายผู้นี้ วาดภาพได้ราวกับจิตรกรมืออาชีพจะมิให้นางตกใจได้อย่างไร...

“ท่านแม่ ท่านว่าภาพของข้าพอจะขายได้หรือไม่เจ้าคะ”

ประโยคนั้นของบุตรสาวดึงสติของจังฮูหยินให้กลับมา “ได้สิ...เจ้าวาดสวยถึงเพียงนี้ย่อมขายได้แน่”

ชิงหลานหันไปชี้ให้สตรีทั้งสองดูว่านางวาดภาพเลียนแบบได้ถึงสองภาพ จังเสี่ยวลิ่งเห็นแล้วก็รีบกระวีกระวาดชวนคุณหนูของนางนำภาพพวกนั้นไปที่ร้านขายภาพวาดในตลาด จังฮูหยินเอ่ยปากอนุญาต

รอจนหมึกบนภาพแห้งเสี่ยวลิ่งจึงรีบม้วนภาพทั้งสามหนีบใต้รักแร้แล้วจูงมือคุณหนูของตนไปตลาด

“พวกเจ้ารีบไปรีบกลับก่อนฟ้ามืดนะ” จังฮูหยินสั่งสาวใช้กับบุตรสาว

“นายหญิงเจ้าคะ ตลาดอยู่แค่นี้เอง ข้าพาคุณหนูกลับเร็วแน่นอน”

ชาวบ้านเห็นจังเสี่ยวลิ่งจูงมือเด็กสาวร่างผอมบางก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือคุณหนูชิงที่ป่วยกระเสาะกระแสะอยู่ในเรือนมานานหลายปี บัดนี้เห็นนางดูแข็งแรงเดินเหินได้คล่องต่างพากันยินดี ส่งเสียงร้องทักทายอยู่เป็นระยะ

“คุณหนูชิง แข็งแรงดีแล้วนี่...สวรรค์เมตตาแล้ว!”

หญิงชราที่เรือนปากทางเคยเห็นชิงหลานแต่เล็กแต่น้อย ครั้นเดินออกมาเห็นเด็กหญิงสีหน้าสดใสก็ยิ้มกว้าง

ชิงหลานยืนนิ่งนางยังนึกไม่ออกว่าหญิงชราผู้นี้คือผู้ใด เคราะห์ดีที่จังเสี่ยวลิ่งหันไปตอบหญิงชราผู้นั้นแทน

“คุณหนูเพิ่งแข็งแรงขึ้นหลังจากไปรักษาที่เมืองหลวงกับท่านหมอเกานี่ล่ะเจ้าค่ะ ขอบพระคุณท่านยายที่เป็นห่วงนะเจ้าคะ”

ชิงหลานทำความเคารพท่านยายผู้นั้นด้วยท่าทางนอบน้อม ท่านยายจึงยิ้มให้กับนางพลางกล่าวอวยพรยาวยืดตามหลัง

จังเสี่ยวลิ่งยิ้มอย่างเปี่ยมสุขหลายปีที่นางเฝ้าดูแลคุณหนูด้วยความเอาใจใส่หวังเพียงสักวันคุณหนูจะได้เดินออกมาเที่ยวข้างนอกกับนางอย่างนี้ สาวใช้คอยตอบรับคำทักทายของผู้คนแทนคุณหนูของนางด้วยความรื่นเริง

“เราแวะร้านเถ้าแก่เนี่ยกันก่อนเถิด ข้าต้องเอาภาพพวกนี้ไปให้เถ้าแก่เลือกดูก่อน เพื่อตอบแทนพระคุณที่ให้หมึกและแท่นฝนหมึกแก่ข้า”

จังเสี่ยวลิ่งพยักหน้ารับ จูงมือคุณหนูของตนเข้าไปในร้านเครื่องเขียนสกุลเนี่ย ภาพที่ชิงหลานวาดทั้งสองภาพถูกกางบนโต๊ะให้เถ้าแก่เนี่ยดู

“เหมือนของจริงมากทีเดียว พวกเจ้าไปได้มาจากที่ใด”

“เถ้าแก่เนี่ย ภาพพวกนี้ล้วนเป็นฝีมือของข้าเจ้าคะ ข้าเอามาให้ท่านเลือกก่อน คิดเสียว่าเป็นค่าหมึกและแท่นฝนหมึก” สาวน้อยผอมบางยิ้มน้อยอย่างภาคภูมิใจ

“จริงหรือ เจ้าช่างมีฝีมือเสียจริง ภาพที่ข้าซื้อมาแขวนในร้านยังไม่วาดสวยอย่างเจ้าเลยด้วยซ้ำ ดูนั่นภาพพวกนั้นข้าหอบหิ้วมาจากเมืองหลวงเชียว” นิ้วมืออวบอูมชี้ไปยังผนังด้านข้าง “หากเจ้าให้ข้าเลือกหนึ่งภาพก็จะกลายเป็นการเอาเปรียบเจ้าไปเสียนี่ เพราะหากเจ้านำไปขายจริงๆ ล่ะก็น่าจะได้ราคามากกว่าหมึกและแท่นหมึกที่ข้าให้เจ้าไป”

ชิงหลานคุ้นตายิ่ง ภาพที่เถ้าแก่เนี่ยเอ่ยถึงล้วนเป็นภาพเลียนแบบที่นิยมซื้อขายกันอยู่ในเมืองหลวง เพียงแต่ฝีมือของผู้วาดที่เถ้าแก่เนี่ยเลือกซื้อมานั้นนับว่าเป็นระดับทั่วไป หากกล่าวกันอย่างไม่ลำเอียงแล้วฝีมือของนางยังนับว่าเหนือกว่าอยู่พอสมควร

“มิได้ๆ น้ำใจของเถ้าแก่ที่มีให้ข้านั้นย่อมวัดด้วยราคาของภาพมิได้ โปรดรับไว้สักภาพเถิดเพื่อให้ข้าสบายใจ” เด็กหญิงเอ่ยตอบอย่างสุภาพ

เถ้าแก่เนี่ยเห็นคุณหนูชิงทั้งสุภาพนุ่มนวลและรู้จักกตัญญูก็รู้สึกเมตตา

“เอาเถิด ข้าจะเลือกไว้ภาพหนึ่ง” สายตาของชายสูงวัยมองภาพทั้งสองแล้วชี้ไปยังภาพขวา “เอาภาพนั้นก็แล้วกัน ข้ายังไม่เคยมีมาก่อน”

“ภาพเยี่ยไป๋ของจิตรกรหานก้าน[1] ท่านช่างตาแหลมคมยิ่งนัก” ชิงหลานเอ่ยชมเมื่อเห็นว่าเถ้าแก่เนี่ยเลือกเอาภาพม้าสีขาวปลอดที่ถูกมัดอยู่กับหลัก ม้ากำลังอ้าปากร้องด้วยแรงพยศถูกคล้ายพร้อมจะวิ่งออกไปได้ตลอดเวลา

เถ้าแก่เนี่ยเดินไปหยิบหมึกคุณภาพดีและพู่กันราคาแพงที่สุดในร้านออกมา

“ในเมื่อข้าได้ภาพสวยถูกใจซ้ำยังฝีมือสูงส่งก็ขอมอบของพวกนี้ให้เจ้าเพื่อให้วาดภาพงามๆ ออกมาอีกก็แล้วกัน”

ชิงหลานเห็นสายตามีเมตตาของเถ้าแก่เนี่ยแล้วก็รีบคำนับด้วยความยินดี “ขอบพระคุณเถ้าแก่ ข้าจะตั้งใจวาดภาพเต็มที่”

“ขอให้คุณหนูชิงขายภาพได้สมกับที่ตั้งใจเถิด”

คำอวยพรของเถ้าแก่เนี่ยทำให้หัวใจของชิงหลานพองโต เห็นทีเถ้าแก่ผู้นี้จะรู้ตื้นลึกหนาบางในสกุลชิงจึงรู้ว่านางต้องการเงินเพื่อไปจุนเจือครอบครัว

“ไอหยา! ข้าลืมไปเสียสนิท ข้ากับเถ้าแก่เหอร้านขายภาพเป็นสหายกัน หากคุณหนูชิงได้จดหมายแนะนำไปจากข้าก็ย่อมจะขายภาพได้ราคากว่าไปเสนอเองเป็นแน่ เช่นนั้นรอข้าสักครู่เถิด”

เถ้าแก่เนี่ยเดินไปยังโต๊ะเสมียนแล้วเขียนจดหมายอยู่ครู่หนึ่ง จึงกลับมายื่นซองสีน้ำตาลจ่าหน้าซองถึงเถ้าแก่เหอให้กับชิงหลาน “คุณหนูชิง จงเอาจดหมายนี้ให้เถ้าแก่เหอ ต่อไปเขาจะช่วยรับซื้อภาพของเจ้า”

“ขอบพระคุณเถ้าแก่”

เถ้าแก่เหออ่านจดหมายแนะนำจากเถ้าแก่เนี่ยแล้วก็เอ่ยขอดูภาพจากหญิงสาวที่ยืนตรงหน้า เถ้าแก่เหอไม่คาดคิดว่าสาวน้อยผอมบางผู้นี้จะสามารถวาดภาพสวยงามเลียนแบบจิตรกรชื่อดังได้งดงามยิ่ง

สำหรับภาพขนาดใหญ่แผ่นนี้เขาตกลงใจจ่ายเงินให้นางหนึ่งตำลึง

“ความจริงฝีมือของเจ้านับว่าดีมาก ทว่ากระดาษที่ใช้กลับเป็นเพียงกระดาษธรรมดา หากว่าใช้กระดาษคุณภาพดีกว่านี้ข้าก็จะเพิ่มเงินให้อีก”

“เถ้าแก่เหอกรุณาให้ข้าถึงหนึ่งตำลึงก็ถือว่ามากแล้ว”

ชิงหลานไม่คิดเลยว่าการหาเงินเองได้จะมีคุณค่าถึงเพียงนี้ ตอนเช้าที่นางมาตลาดกับจังฮูหยินเงินมัดจำสองตำลึงยังทำให้มารดาของชิงหลานยิ้มเบิกบาน ซื้อข้าวของมากมายกลับจวน

เงินหนึ่งตำลึงสำหรับคนทั่วไปแล้วสามารถใช้ชีวิตอยู่นับเดือน แต่ในตอนที่นางเป็นเผยมู่ซี เงินแค่นี้ นางกลับมิได้ใส่ใจ

....นี่เป็นครั้งแรกที่นางหาเงินได้ด้วยตนเอง ช่างมีความสุขนัก!....

จังเสี่ยวลิ่งตื่นเต้นยิ่งกว่าชิงหลานเสียอีก “คุณหนูท่านวาดภาพแค่สองชั่วยามก็ได้เงินมาถึงหนึ่งตำลึงแล้ว เช่นนี้ชีวิตพวกเราก็ดีขึ้นแล้วสิ! ต่อไปฮูหยินคงไม่ต้องลำบากเร่งมือเย็บปักงานจนปวดหลังปวดเอวอีก”

[1] *ภาพเยี่ยไป๋ของจิตรกรหานก้าน เป็นภาพจิตรกรรมจีนโบราณที่มีชื่อเสียง เยี่ยไป๋หมายถึงส่องให้ราตรีสว่าง

************
استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 253

    เหล่าลู่ที่คอยยืนดูอยู่ใกล้ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ชิงหลานเป็นห่วงศิษย์พี่จึงคอยวนเวียนมาป้อนข้าวป้อนยาอยู่ไม่ขาดระยะ ทำเอาองค์ชายสิบห้ารู้สึกน้อยพระทัยที่พระชายาให้ความสำคัญกับศิษย์พี่มากจนลืมพระองค์เมื่อเห็นจั๋วเหรินหาวอาการดีขึ้นจึงได้ทรงเข้าไปนั่งเฝ้าใกล้ๆ “มือปราบจั๋ว! ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า!”

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 252

    ชิงหลานชักกระบี่ทิวาราตรีออกมา เมื่อนางประสานกระบี่ขึ้นฟ้า ก็เกิดฟ้าผ่าลงมาสามสายพร้อมกัน เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! จางหยงหย่วนถึงกับตะลึงเมื่อเห็นร่างของนางแยกออกเป็นสองร่าง สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้เขาเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่งที่สะพานปันเยว่เมื่อครั้งที่เขาใช้เล่ห์หวังลวงองค์ชายส

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 251

    ทหารหนุ่มมองเห็นด้านที่พับขึ้นเขียนตัวเลขหนึ่งร้อยตำลึงเอาไว้เขาจึงโบกมือปล่อยให้นางกับคนเข็นรถพาร่างเน่าๆ นั้นผ่านชายแดนไปได้ ส่วนตัวเขารีบเข้าไปยังห้องที่ก่วนเสวียนหลินนั่งรออยู่ “รายนี้ให้สินบนหนึ่งร้อยตำลึงขอรับ!” “อืม...สองวันมานี้มีคนให้สินบนจนผิดปกติ เป็นไปอย่างที่องครักษ์กั

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 250

    มือทั้งสองข้างของเขาเลื่อนไล้ไต่ตามส่วนเว้าส่วนโค้งของนางไม่ยอมหยุดจนท้ายสุดนางก็ถูกไฟพิศวาสของเขาแผดเผาอีกรอบ“น้องหญิง พรุ่งนี้เราต้องข้ามเขาไปอีกไกล ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เล่นจับโจรกับเจ้าอีกยามใด เจ้าตามใจข้าสักหน่อยก็แล้วกันนะ” ถ้อยกระซิบกระเส่าเว้าวอนทำเอาชิงหลานใจอ่อนอีกหน“ท่านพี่ก็เหลือเรี่ย

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 249

    “บาดเจ็บพอสมควรขอรับ! เมื่อครึ่งเดือนก่อนมีมือสังหารบุกไปที่เรือนของท่านลุงท่านป้า ข้ากับพรรคพวกไปพบเข้าพอดี ดีที่คนที่ข้าพาไปด้วยในวันนั้นเป็นจอมยุทธ์ฝีมือดี พวกเขาจับมือสังหารไว้ได้หนึ่งคน คนผู้นั้นพยายามจะฆ่าตัวตายแต่สหายของข้าป้องกันเอาไว้ได้ ซ้ำยังเค้นจนได้รู้ความจริงว่าพวกเขาเป็นคนของใต้เท้าจา

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 248

    ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเผยทราบข่าวว่าหลานสาววางแผนฆ่าพระชายาชิงหลานจนต้องถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสหนำซ้ำยังถูกขังคุกเพื่อรอการประหารก็ร้องไห้ด้วยความเศร้าสะเทือนใจ “ไม่น่าเลย! ไม่น่าเลยจริงๆ เพราะความอาฆาตแค้นแท้ๆ ทำให้นางต้องถูกประหาร”เผยลู่หลิ่งที่ถูกปล่อยออกมาเพราะยอมนำเอาทรัพย์สินที่ได้มาจากพี่ส

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 131

    หยุนเถิงได้ยินเหล่าลู่เล่าเรื่องนักฆ่าที่ถูกส่งมายังจวนเก่าแห่งนี้แล้วถึงกับแหยง “ข้าคิดระแวงเพียงว่าพวกเขาจะส่งคนมาจับข้ากลับไปมิให้เดินทางมาถึงที่นี่ แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะคิดฆ่าคนด้วย” “เห็นทีคงต้องหาคนช่วยคุ้มกันเจ้าจนกว่าจะกลับถึงจวนเสียแล้ว” ลู่ฮั่นเกรงว่าหากหยุนเถิงเกิดเป็นอันตรายระหว่

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 129

    เผยจินเซี่ยได้ยินเสียงคนตีฆ้องบอกเวลาก็ทำหน้าตื่น “ได้เวลาที่ข้าต้องกลับจวนแล้ว ถ้าข้าช้าล่ะก็...ท่านพี่อาจจะอารมณ์เสีย” “เฮ้อ! เจ้านี่ช่างปรนนิบัติสามีดีเหลือเกิน แทบจะรองมือรองเท้าเขาไปเสียทุกอย่าง นัดกันทีไรก็รีบร้อนกลับทุกครั้ง” “เจ้าก็รู้ดีนี่นา! ท่านพี่ติดข้าจะตายไป หากเขากลั

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 120

    เหวินอี้เซียวนั่งคอตกอยู่ในคุก แม้เขาจะมิได้วางยาคุณหนูใหญ่แต่ก็ถือว่ามีส่วนรู้เห็นในการตายของนาง คำสารภาพของเขาทำให้องค์ชายสิบห้าทรงตรัสว่าเขาตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต “เจ้าอาจจะมิได้ทำการรุนแรง แต่ในเมื่อมีส่วนรู้เห็นก็ต้องรอให้ตุลาการตัดสินโทษของถังฮูหยินกับไคฉีจนเสร็จสิ้นก่อนจึงจะปล่อยตัว

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 115

    ถังฮูหยินแสยะยิ้มเมื่อเห็นว่าหลานเอ๋อร์ศิษย์ของท่านหมอจวงดูจะกลายเป็นดาวเคราะห์ร้ายประจำคืนนี้ องค์ชายสิบห้าทำท่าขึงขังสอบถามอาการอยู่พักใหญ่ก็ยกขบวนเสด็จกลับชิงหลานแปลกใจที่เห็นเพียงกังเฉินกับกังซือเฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังหมิงเฉิงอวี่ จงเหยียนไปที่ใด ในเมื่อวันนี้เสี่ยวลิ่งก็มาที่นี่ด้วยคล้อยหลังขบ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status