3 มีคนอื่น(1)

บทที่ 3 มีคนอื่น

คนตัวเล็กฟังแล้วได้แต่ยกยิ้มขึ้นมาอย่างคนไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดนั้นเลยสักนิด

"แกเข้าใจผิดแล้วนิสา พี่เหนือเขาไปทำงานที่ต่างประเทศน่ะ ไปตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ก่อนแล้ว ตาฝาดแล้วแกเนี่ย" พิมโรสคิดและเชื่อเช่นนั้นจริง ๆ เพราะว่าสามีของเธอก็ยังโทรติดต่อกับเธอทุกวันจะเอาเวลาที่ไหนกลับมาแล้วไปอยู่กับคนอื่นได้กัน เธอคิดว่านิสาคงตาฝาดไปแล้วจริง ๆ นั่นแหละ

"ไม่แก ฉันเห็นจริง ๆ เป็นพี่เมืองเหนือจริง ๆ นะไม่ได้ตาฝาด" ทว่าปลายสายยังคงยืนยันหนักแน่นมาก เพราะว่าเธอเห็นเช่นนั้นจริง ๆ ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าสายตาตัวเองจะเพี้ยนเพราะว่าได้ยินผู้หญิงคนนั้นเรียกชื่อของเมืองเหนืออยู่เต็มสองรูหูจึงได้รีบโทรมาเล่าให้เพื่อนตัวเองได้รู้ก่อนเลย แต่คิดไม่ถึงว่าพิมโรสจะไม่เชื่อที่เธอพูดเช่นนี้

"แกอย่ามาล้อเล่นแบบนี้สิ ฉันไม่ชอบเลยอย่าพูดถึงพี่เหนือในทางที่ไม่ดีเลยแก" พิมโรสเริ่มไม่สนุกกับสิ่งที่เพื่อนเธอต้องการจะพูดต่อไปแล้ว

"นี่แกหลงเขามากเลยนะรู้ตัวหรือเปล่า เขาพูดอะไรแกก็เชื่อหมดเลยเหรอแล้วฉันที่เป็นเพื่อนแกรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแกไม่เชื่อฉันบ้างเลยเหรอ" นิสาพูดด้วยความน้อยใจ ทั้ง ๆ ที่เธอเป็นห่วงและกลัวว่าอีกคนจะถูกสวมเขามากขนาดนั้นแต่อีกคนกลับไม่เห็นคุณค่า ไม่คิดเลยว่าความหวังดีนี้อีกคนไม่ต้องการจะรับมันเลยด้วยซ้ำ

"นิสา ฉันว่าวันนี้แกพูดไม่รู้เรื่องแล้วล่ะ อย่ามาพูดทำให้ฉันกับพี่เหนือทะเลาะกันเลย เอาเป็นว่าถ้าอารมณ์ดีค่อยติดต่อมาก็แล้วกัน" พิมโรสพูดใส่ไปอย่างนั้นเพื่อตัดปัญหา เธอเองก็ไม่อยากจะทะเลาะกับเพื่อนเท่าไรนักเพราะว่าต่างคนต่างก็โตกันมากพอแล้ว ไม่อยากจะเก็บเอามาเป็นอารมณ์กัน หากแต่พิมโรสเองก็ไม่พอใจที่นิสาพูดถึงสามีเธอแบบนั้นเช่นกัน

"ถ้าแกคิดอย่างนั้นก็แล้วแต่แกแล้วกัน" นิสาวางสายไปทั้งอย่างนั้นทำเอาพิมโรสถึงกับถอนหายใจออกมายาวยืดและเธอเองไม่มีอารมณ์จะตรวจการบ้านเด็กนักเรียนอีกต่อไปแล้ว

มือเรียวมองเจ้ามือถือที่อยู่ในมือขึ้นมามองอย่างพิจารณาอีกครั้ง เธอลังเลว่าจะโทรไปหาสวามีที่กำลังทำงานยุ่งอยู่ดีหรือเปล่า ใจหนึ่งก็อยากพิสูจน์เรื่องนี้ให้มันจบ ๆ ไปแต่อีกใจก็กลัวถ้าเมืองเหนือรู้ว่าเธอหวั่นไหวจากคำพูดของคนอื่นไม่เชื่อใจกันเขาอาจเสียใจก็ได้ เช่นนั้นเธอก็ไม่รู้ว่าควรโทรหาเขาดีหรือเปล่า

"โทรดีไหมนะ" เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะนั่งเหม่อลอยเล็กน้อย ทว่าในตอนนั้นมือก็ไปโดนปุ่มโทรออกเข้าทำให้เธอต้องจำใจรอสายสามีตัวเองอย่างไม่ได้ตั้งใจ "ว้าย! ตายแล้ว"

ในตอนแรกที่รอสายนานอยู่กระทั่งมันตัดไปทำให้หญิงสาวเกิดความคิดฟุ้งซ่านขึ้นมาอีกครั้ง เธอเริ่มคิดไม่ดีและคิดถึงคำพูดของนิสาอยู่ตลอดเวลาจึงได้ตัดสินใจโทรไปหาเมืองเหนืออีกครั้ง

"สวัสดีค่ะ จากใครคะ" ทว่าครั้งนี้ไม่ได้รอสายนานนักเท่าที่ควรและมีคนรับสาย แต่มันไม่ใช่ตัวของสามีเธอนี่สิ สิ่งนั้นทำให้พิมโรสรู้สึกไม่ดีเอามาก ๆ เพราะว่ามันเหมือนกับจะตรงตามที่เพื่อนเธอเล่าให้ฟังแล้ว ถ้าหากว่ามันเป็นความจริงเธอควรจะทำอย่างไรต่อไปดี "ฮัลโหล คุณคะ ยังอยู่ไหมคะ ฮัลโหล"

"คุณเป็นใครเหรอคะ แล้วคุณเมืองเหนือสามีของฉันอยู่ที่ไหนเหรอคะ" หลังจากที่เงียบไปนานเธอก็ตัดสินใจถามปลายสายหลังจากที่ปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดถึงแม้ว่าหัวใจจะเต้นไม่เป็นจังหวะและวูบโหวงมากแค่ไหนแล้วก็ตาม

"นี่คุณ ทำอะไรน่ะ!" ยังไม่ทันที่ปลายสายจะตอบอะไรกลับมาก็ได้ยินเสียงของชายหนุ่มผู้เป็นสามีดังแทรกเข้ามาเสียก่อนและกลายเป็นเขาที่เข้ามาคุยกับเธอต่อ "พิม...มีอะไรเหรอครับ"

คนตัวเล็กกำลังสกัดกั้นน้ำตาของตัวเองอยู่เพราะว่าไม่รู้จะตอบอะไรไปดี เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่แต่แค่เพียงได้ยินเสียงผู้หญิงคนอื่นมารับสายแทนสามีตัวเองก็อ่อนไหวได้ขนาดนี้แล้ว

"พิมครับ ได้ยินหรือเปล่าครับ" เขาถามย้ำอีกครั้งเพราะว่าอีกคนไม่ยอมพูดอะไรเลย

"เมื่อกี้...ใครเหรอคะ" สุดท้ายร่างบอบบางก็เค้นน้ำเสียงที่มีทั้งหมดเอ่ยถามเมืองเหนือด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและพยายามเก็บซ่อนเสียงสะอื้นเอาไว้อย่างที่สุด

"คนที่รับสายพี่เหรอ...ผู้ช่วยเลขาฯน่ะ เขาเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานเลยไม่ค่อยรู้เรื่อง" เมืองเหนือรีบตอบคำถามนั้นเพราะเกรงว่าภรรยาจะเข้าใจผิด ทว่าคนอย่างพิมโรสที่ทำตัวเป็นคนมีเหตุผลตลอดเธอก็พร้อมจะเชื่อเขาเสมอ

"งั้นเหรอคะ...ตอนนี้พี่เหนืออยู่ที่ไหนเหรอ เราวิดีโอคอลกันได้ไหม" พิมโรสพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ตอนนี้เธอยังคงสองจิตสองใจอยู่ก็เลยขอพิสูจน์ดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"พี่อยู่ร้านอาหารที่โอกินาวาน่ะ กำลังพาหุ้นส่วนมาทานอาหารกันอยู่ เดี๋ยวพี่กลับไปถึงที่พักแล้วพี่ค่อยโทรไปได้ไหมครับ" เขาพยายามอธิบายให้คนตัวเล็กได้เข้าใจ และใช่ พิมโรสเข้าใจเหตุผลของสามีดีเพราะเธอเองก็เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนเช่นกันจึงไม่อยากเซ้าซี้ต่อ

"อย่างนั้นก็ได้ค่ะ แต่พี่ช่วยถ่ายรูปมาให้พิมดูหน่อยได้ไหมคะ...พิมคิดถึงค่ะ" เธอพูดไปอย่างนั้นแต่ก็หวังว่าอีกคนจะยอมทำตามที่ร้องขอเพราะว่ามันสำคัญต่อการจัดการอารมณ์ของเธอเป็นอย่างมากในเวลาเช่นนี้

"ได้ครับ สักครู่นะ เดี๋ยวพี่วางสายแล้วถ่ายไปให้นะครับ" หลังจากนั้นเขาก็วางสายไปพร้อมทั้งได้ยินเสียงแชตดังขึ้นพิมโรสจึงกดเข้าไปดูและยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย

"ที่โอกินาวา...มีร้านอาหารฝรั่งเศสแบบนี้ด้วยเหรอ..." เจ้าของเสียงหวานพูดพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากนักเพราะเธอเองก็ไม่ใช่ว่าจะรู้จักที่นั่นดีเท่าไร เพียงแต่ไม่รู้ทำไมถึงได้ไม่สนิทใจกับสิ่งที่สามีส่งมาเลยสักนิด

.

.

อีกด้าน...

"นี่คุณ ทีหลังคุณอย่ามาจับของของผมมั่ว ๆ อีกนะครับ ทำแบบนี้ผมไม่ชอบ" คนตัวสูงหันมาเอ็ดให้คนที่รับสายโทรศัพท์ของเขาโดยพลการเช่นนี้ด้วยอารมณ์ที่กำลังไม่ดีเอาเสียมาก ๆ

"เคสขอโทษด้วยนะคะ เคสไม่ได้ตั้งใจจะรับสายเพียงแค่มันดังไม่หยุดน่ะค่ะ" หญิงสาวรูปร่างหน้าตาดีคนหนึ่งที่กำลังทำสีหน้าสลดลงมากพูดพร้อมด้วยทำท่าจะเบะและร้องไห้อยู่ตลอดเวลา ทำเอาคนที่มองจะดุต่อก็ดุไม่ลง

"อย่างนั้นก็ช่างมันเถอะครับ ทีหลังอย่าทำอย่างนี้อีกก็พอ" เขาว่าพร้อมกับหันไปตักอาหารตรงหน้าแล้วใส่ลงในจานของผู้หญิงที่นั่งฝั่งตรงข้ามอย่างปลอบประโลมที่ทำเสียงดังใส่เมื่อครู่ให้หายจากความใจเสีย

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ" หญิงสาวรับมันมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะกินอย่างอารมณ์ดีขึ้นมานิด และเมื่อเมืองเหนือเห็นเช่นนั้นแล้วก็เบาใจที่ผ่านไปได้อีกวัน หวังว่ามันจะเป็นอย่างนี่ต่อไปไม่มีอะไรผิดพลาดหรือเหนือการควบคุมของเขาได้อีก...