มีคนอื่น(2)

หลังจากที่เกิดเรื่องวันนั้นไม่กี่วันเมืองเหนือก็เดินทางกลับมาจากต่างประเทศ ทว่างานของเขากลับรัดตัวมากกว่าเดิมไม่รู้กี่เท่าชนิดที่ว่าต้องนอนค้างที่บริษัทหลายวันติดต่อกันเลยทีเดียว

"ทำไมทำหน้าหง๋อยอย่างนั้นล่ะคะน้องพิม" เพื่อนร่วมงานสาวเดินเข้ามาทักทายคนที่นั่งเอาช้อนเขี่ยข้าวในจานไปมาหากแต่ไม่ยอมตักขึ้นมาทานเลยสักนิด

"เปล่าหรอกค่ะ" เธอตอบเพื่อนร่วมงานไปทั้งแบบนั้นทั้ง ๆ ที่สีหน้ามันตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

"มีอะไรก็ปรึกษาพี่ได้นะคะ พี่เป็นห่วง" เมื่อได้ยินคำนั้นหญิงสาวหันหน้าไปมองผู้พูดอย่างเว้าวอนเล็กน้อย อันที่จริงเธอก็ต้องการคำปรึกษาจากใครสักคนจริง ๆ นั่นแหละ หากเป็นเมื่อก่อนก็คงโทรไปหานิสาได้แล้ว แต่ตั้งแต่มีเรื่องถกเถียงกันครั้งก่อนก็ยังไม่ได้คุยกันอีกเลย

"ค่ะ คือว่า..." พิมโรสมีความลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเล่าเรื่องที่เจอไปทั้งหมดให้กับเพื่อร่วมงานฟัง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้สนิทกันมากเหมือนกับที่สนิทกับนิสา แต่กาญก็เป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีคอยช่วยเหลือเธอมาตลอดตั้งแต่ที่ได้เข้ามาอยู่ที่นี่

"โห...นี่มันก็เข้าข่ายเลยนะคะเนี่ย ตอนที่สามีเก่าพี่ขอหย่าก็เพราะว่ามีมือที่สามแล้วทำตัวคล้าย ๆ แบบนี้นี่แหละค่ะ อยู่ ๆ ชีวิตก็วุ่นวายไม่ว่างกลับบ้านงานเยอะขึ้นมาเฉยเลย ทั้งที่เมื่อก่อนก็ไม่เคยเห็นเป็นขนาดนี้ จัดการชีวิตตัวเองลำบากไปซะดื้อ ๆ " คนฟังได้ยินก็ใจร้อนรนอย่างไฟ เพราะว่าสิ่งที่กาญบอกมันคือสิ่งที่เมืองเหนือกำลังเป็นอยู่ทั้งหมดเลย

"จริงเหรอคะ พิมไม่อยากคิดมากแบบนี้เลยเพราะว่ากลัวจะคิดไปเองแล้วกลายเป็นว่าเราไม่ไว้ใจเขา แล้วมันจะเป็นปัญหาต่อไปในอนาคตได้อีกค่ะ" หญิงสาวไม่อยากจะมีช่องว่างในความสัมพันธ์ของเธอกับสามีเลยสักนิด อันที่จริงชีวิตของเธอตอนนี้ก็มีเพียงแค่เขาเป็นครอบครัวคนเดียวแล้ว ก็อยากจะรักษามันไว้ให้อยู่เช่นนี้จนกว่าจะตายจากกันไป

"พี่เข้าใจค่ะ แต่การที่น้องพิมมานั่งคิดมากเพราะการกระทำของสามีตอนนี้ก็เป็นปัญหาอยู่ไม่ใช่เหรอคะ" กาญถามให้หญิงสาวคิดตาม ใช่ มันเป็นปัญหา แล้วก็ปัญหาใหญ่ทีเดียวเลยล่ะ เพราะว่าการที่เขาอยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้แล้วมีฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดที่เปลี่ยนไปทำไมจะมองกันไม่ออก ลึก ๆ เธอก็มีคำตอบอยู่บ้านแล้วเพียงแต่ขาดหลักฐานและยังไม่กล้าจะค้นหาความจริง

พิมโรสนั่งคุยปรับทุกข์กับเพื่อนร่วมงานสุดแสนใจดีอยู่นานทีเดียวกระทั่งว่าเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายโมงและต้องแยกย้ายกันไปทำงานต่อ ทว่าเสียงโทรศัพท์มือถือของพิมโรสก็ดังขึ้น หญิงสาวมองอย่างพิจารณาว่าควรรับดีหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าเธอยังติดใจอะไรกับเพื่อนตัวเอง เพียงแต่เธอไม่รู้จะเผชิญหน้ากับอีกคนอย่างไรต่างหาก

แต่สุดท้ายพิมโรสก็เลือกกดรับสายนั้นเพราะถ้านิสาโทรมาในเวลาที่เธอเกือบจะทำงานและเป็นช่วงที่กำลังโกรธกันเช่นนี้คาดว่าคงเป็นเรื่องใหญ่อยู่พอสมควร

"พิม...ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะบอกแกไป แกจะเชื่ออีกหรือเปล่าแต่ว่า...ฉันเจอคุณเมืองเหนือของแกกำลังเดินพยุงผู้หญิงคนเดิมอีกแล้วนะ" ทันทีที่รับสายนิสาก็ร่ายประโยคยาว ๆ ใส่พิมโรสแบบรวดเดียวเพราะกลัวว่าเพื่อนตัวเองจะไม่อยากรับฟังสิ่งที่เธอต้องการจะบอกแล้ว

"จะ จริงเหรอ..." ครั้งนี้เธอลังเลมากเพราะว่านิสาเพื่อนเธอเป็นคนตรง ๆ มีอะไรก็พูดตามสิ่งที่คิดตลอด และอีกอย่างนิสาไม่มีความจำเป็นเลยที่จะโกหกเธอกับเรื่องเช่นนี้

ตึ้ง!!

"ฉันส่งรูปให้แกแล้วลองดูเอาเองก็แล้วกัน" คนตัวเล็กละออกจากสายไปเพื่อเปิดรูปที่เพื่อนเพิ่งส่งไปเมื่อครู่ให้ดูก็ถึงกับเข่าอ่อน ภาพที่เห็นนั้นมันคือสามีของเธอจริง ๆ และผู้หญิงคนนั้นเธอไม่รู้ว่าเป็นใครแต่ไม่รู้เพราะอะไรถึงได้รู้สึกคุ้นหน้ามากเหมือนกับเคยเจอที่ไหนมาก่อนแต่นึกไม่ออก

"อึก!" เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังไปถึงปลายสายให้พอรับรู้ว่าคนที่เจอเรื่องไม่ดีขนาดนี้กำลังเสียใจและอาจมีน้ำตา

"ถ้าแกยังไม่เชื่ออีกก็มาที่นี่นะ ฉันรออยู่เป็นเพื่อน ที่โรงพยาบาลสิบแปด" หลังจากนั้นก็ไม่มีคำพูดใดออกมาจากปากคนทั้งสองอีก หากแต่สายไม่ได้ตัดไปเช่นคนที่คุยกันจบเรื่องแล้ว

พิมโรสต้องการคนข้าง ๆ อยู่เป็นเพื่อนแบบที่ไม่ต้องพูดอะไรเพียงแค่อยู่เฉย ๆ กับเธอก็พอ ส่วนนิสาเองก็ไม่อยากจะวางสายเพราะกลัวว่าเพื่อนตัวเองจะรู้สึกโดดเดี่ยวทั้งที่มีเธออยู่ตรงนี้ทั้งคน ใจก็นึกเป็นห่วงเพื่อนตัวเองและเชื่อว่าพิมโรสจะมาดูให้เห็นกับตาแน่นอนถึงเลือกนั่งเฝ้าสองคนนั้นในมุมอับไม่ไปไหน

"น้องพิมคะให้พี่ลางานให้แล้วกันนะคะ กลับบ้านไปก่อนก็ได้" กาญเห็นสภาพที่ไม่น่าทำงานต่อไหวของเพื่อนร่วมงานจึงเอ่ยขึ้นมา เธอเข้าใจดีว่าตอนนี้อีกคนรู้สึกอย่างไร

"ขอบคุณพี่กาญมาก ๆ นะคะ"

.

.

"พี่เหนือคะ เคสกลัว" หญิงสาวเอ่ยขึ้นมาในตอนที่นั่งรอคิวอยู่ที่หน้าห้องตรวจของโรงพยาบาล

"ไม่ต้องกลัวหรอกครับ พี่ว่าไม่มีอะไรหรอกอีกอย่างพี่ก็ยังอยู่ตรงนี่ทั้งคนเลยนะ" คนตัวสูงพูดปลอบหญิงสาวด้วยความอบอุ่นบ่งบอกว่าวันนี้มันต้องผ่านไปด้วยดี

"แต่ว่า...พี่เหนือเข้าไปข้างในกับเคสได้ไหมคะ เคสไม่อยากเข้าไปคนเดียว" ร่างเล็กบางช้อนตาขึ้นไปมองชายหนุ่มที่อยู่ด้านบนด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงความเป็นกังวลและหวาดกลัวเล็กน้อยทำเอาคนมองไม่อาจจะปฏิเสธได้เลย

เมืองเหนือชั่งใจอยู่นานเขาไม่รู้ว่าควรจะเข้าไปด้วยดีหรือเปล่า หรือว่าต้องทำอย่างไรแต่สุดท้ายก็ไม่อาจจะหักหาญคนตรงหน้าได้จึงได้เลือกตอบออกไปในสิ่งที่เธอต้องการ เพราะอย่างไรช่วงนี้ก็ต้องตามใจเธออยู่แล้ว

"ก็ได้ครับ"

"เชิญด้านในค่ะ" หลังจากพยาบาลพาหญิงสาวเข้าไปด้านในแล้วก็พบกับคุณหมอเจ้าของไข้ เขาค่อย ๆ ตรวจเธอ ตามขั้นตอนปกติและทุกอย่างก็อยู่ในสายตาของชายหนุ่มที่เข้ามาอยู่เป็นเพื่อนด้วยทั้งหมด

"จากการตรวจก็ไม่มีอะไรผิดปกตินะครับ ทุกอย่างเป็นไปตามพัฒนาการของเด็ก มีที่น่าเป็นห่วงก็คือค่าเกล็ดเลือดของคุณแม่นะครับ เดี๋ยวหมอให้ยาบำรุงไป" ชายชุดกาวน์สีขาวเอ่ยกับหญิงสาวและชายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้างด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ"

"ยินดีครับ เดี๋ยวเชิญไปรับยาได้เลยครับ" หญิงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปด้านนอกโดยมีผู้ชายคนหนึ่งคอยประคองเธออยู่ตลอดเวลา

แกร่ก!

"เดี๋ยวเชิญคุณพ่อพาคุณแม่ไปรับยาบำรุงครรภ์ทางด้านนี้เลยนะคะ" พยาบาลเอ่ยขึ้นทันทีที่ทั้งสองเดินออกมาจากห้องนั้น และเสียงที่เธอพูดช่างดังและฟังชัดเจนมากจนเข้าไปในทุกโสตประสาทหูของหญิงสาวทั้งสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้...

"คุณพ่อ...คุณแม่งั้นเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกันคะพี่เหนือ?!" เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นที่ด้านข้างทำให้ชายหนุ่มขนลุกซู่ไปทั้งตัวก่อนหันไปมองต้นตอของเสียงด้วยความรวดเร็ว

"พิม..."