มีปัญหา(2)

พิมโรส ขับรถเข้ามาจอดที่โรงรถพร้อมกับเห็นว่าในโรงจอดรถนั้นไร้ซึ่งรถที่ผู้เป็นสามีใช้อยู่เป็นประจำ ซึ่งนั่นก็หมายความว่าเมืองเหนือยังไม่กลับบ้านยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกร้อนรนขึ้นมาอย่างประหลาด

"ทำยังไงดีนะ" เธอบ่นพึมพำกับตัวเองพร้อมกับเดินเข้าไปในบ้านและตอนนั้นก็นึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาได้จึงได้ยกโทรศัพท์มือถือโทรหาคนที่เธอคิดว่าน่าจะช่วยเหลือได้มากที่สุด

"ครับพิม" ไม่นานนักปลายสายก็ตอบรับ

"เมืองหนาว พี่เหนืออยู่ที่นั่นไหมคะ พอดีพิมติดต่อพี่เหนือไม่ได้เลย" เมื่ออีกฝั่งตอบรับเธอก็รีบถามเมืองหนาวทันทีด้วยน้ำเสียงที่ฟังก็รู้ว่าร้อนใจไม่น้อย

"พี่เหนือเหรอ ไม่ได้อยู่ที่นี่นะยังทำงานอยู่ที่บริษัทหรือเปล่า เดี๋ยวหนาวลองโทรหาเลขาฯพี่เหนือให้แล้วกันนะ" ปลายสายเสนอมาเช่นนั้นแต่ก็ทำให้เธอต้องถอนหายใจ

"พิมโทรไปถามมาแล้วค่ะ วันนี้เลขาฯพี่เหนือลาป่วยค่ะ" ด้วยเพราะนอกเวลาทำการแล้วจึงโทรเข้าไปหาเบอร์บริษัทก็ไม่มีใครรับสาย พิมโรสจึงเลือกกลับมาตั้งหลักที่บ้านก่อน

"อย่างนั้นเดี๋ยวหนาวช่วยตามแล้วกันนะ อย่าพึ่งใจร้อนล่ะ" ถึงอีกคนจะบอกอย่างนั้นแต่ใครมันจะไปทำได้กันก็สามีหายไปทั้งคนแบบที่ติดต่อไม่ได้เช่นนี้จะให้ใจเย็นอยู่ยังไงไหว

คนตัวเล็กเดินไปทิ้งตัวอยู่ที่โซฟากลางห้องโถงไม่กล้าแม้จะขึ้นไปบนห้องก็เพราะถ้าหากสามีกลับมาตอนไหนเธอจะได้รู้ตัว ครั้งนี้ไม่ใช่การจับผิดหรือว่าอะไรหากแต่เป็นห่วงกลัวว่าอีกคนจะได้รับอันตรายหรือเกิดเหตุการณ์ที่ไม่ดีขึ้นก็เท่านั้นเอง

แต่ก็รอแล้วรอเล่าไม่ได้รับข่าวจากใครทั้งนั้นเธอเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวันและยังต้องนั่งรอเมืองเหนืออีกหลายชั่วโมงโดยที่ข้าวไม่ตกถึงท้องเลยสักนิด สุดท้ายก็ทนความเหนื่อยล้าไม่ไหวหลับไปทั้งอย่างนั้น...

แกร่ก!

เสียงประตูดังขึ้นไม่ได้ทำให้คนที่นอนหลับที่โซฟาตื่นขึ้นแต่อย่างใด ทว่าคนที่เข้ามาเห็นสภาพของหญิงสาวที่เป็นเช่นนั้นแล้วก็อดไม่ได้จะนึกสงสารและรู้สึกผิด

"พิมครับ พิม" เขาแตะที่ไหล่ของอีกคนเบา ๆ พร้อมเอ่ยเรียกให้เธอตื่นจากความฝัน เพราะว่าที่ตรงนี้ไม่ใช่ที่ที่นอนแล้วจะสบายตัวเลยสักนิด

"อื้ออ" คนตัวเล็กงัวเงียเพราะถูกรบกวนทว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นว่าเป็นสามีเธอก็ตื่นเต็มตาในทันที "พี่เหนือ พี่ไปไหนมาคะทำไมพิมโทรไปไม่รับสายแล้วปิดเครื่องไป พี่รู้ไหมว่าพิมเป็นห่วง"

หญิงสาวรัวคำถามที่อัดอั้นเอาไว้กับอีกคนทันทีทำเอาชายหนุ่มถึงกับยกยิ้มขึ้นมาเมื่อเห็นว่าภรรยาเป็นห่วงเขามากแค่ไหน

"มานี่มา" เขานั่งลงที่ด้านข้างขอหญิงสาวก่อนรั้งตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก "พี่ขอโทษนะครับ พอดีว่าพี่มีประชุมด่วนเข้ามาน่ะ พี่ปลีกตัวออกมาจากประชุมออนไลน์กับหุ้นส่วนที่ต่างประเทศไม่ได้จริง ๆ พี่ขอโทษจริง ๆ นะครับ พิมอย่าโกรธพี่เลยนะ"

เหตุผลที่อีกคนบอกมานั้นทำให้หญิงสาวเบาใจลงได้มาก อย่างน้อยก็ไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหน และด้วยความที่เธอเองก็โตพอจะรู้ว่างานด่วนมันสำคัญมากขนาดไหนจึงไม่ได้ติดใจกับเรื่องนี้อีก

"แบบนั้นก็ดีค่ะ พิมเป็นห่วงแทบแย่"

"พี่ขอโทษที่ผิดนัดนะครับ แต่ว่า...พี่มีของขวัญมาให้พิมด้วยนะ" พูดจบก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงและหยิบเอาของบางอย่างขึ้นมา

"นี่มัน..." กุญแจรถสปอร์ตยี่ห้อหรูที่ราคาหนักหนาเอาการถูกส่งให้กับร่างเล็กบางที่ยังไม่คลายออกจากอ้อมอกอบอุ่นตรงหน้า

"สุขสันต์วันครบรอบแต่งงาน 7 ปีของเรานะครับ"

"ขอบคุณนะคะพี่เหนือ" คนตัวเล็กซบที่อกแกร่งคนตรงหน้าอีกครั้งและกอดเขาแน่นขึ้นกว่าเดิมแสดงถึงความพอใจและดีใจที่อีกคนยังให้ความสำคัญกับวันครบรอบอยู่

"แต่ว่าพี่ไม่ได้เอารถมาด้วยนะครับ ตอนแรกว่าจะให้แล้วพาไปรับรถเองแต่ก็ดันติดประชุมซะก่อน"

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ พี่เหนือทานอะไรมาหรือยังคะเดี๋ยวพิมทำให้ทานนะ"

"ขอแค่มาม่าก็พอแล้วครับ" หลังจากนั้นทั้งสองคนก็จบค่ำคืนของความสุขนี้อย่างชื่นมื่นด้วยกันราวกับเรื่องเมื่อก่อนหน้านั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน พิมโรสไม่ได้คิดอะไรมากประกอบกับที่เมืองเหนือเองก็มีเหตุผลมากพอจะทำให้เธอเชื่ออย่างนั้นเช่นกัน...

.

.

"พี่เหนือเตรียมของไปครบแล้วแน่เหรอคะ" พิมโรสถามในตอนที่เดินมาส่งสามีที่หน้าบ้าน วันนี้เป็นวันที่เมืองเหนือต้องเดินทางไปดูงานที่สาขาต่างประเทศเพราะว่าโครงการด่วนของเขาที่เคยประชุมเมื่อครั้งก่อนกับหุ้นส่วนเกิดปัญหาขึ้นมาจนเขาต้องไปแก้มันด้วยตัวเอง

"พิมเตรียมให้พี่ครบแล้วนี่นา เอกสารอะไรพี่ก็ให้เลขาฯเตรียมครบแล้วครับ วางใจได้" เขาว่าพร้อมรั้งตัวของภรรยาคนสวยเข้ามากอดและฉวยโอกาสหอมที่แก้มไปเสียฟอดใหญ่ทั้งสองข้าง

"อื้ออ พี่เหนืออ่ะ แก้มพิมช้ำหมดแล้วเนี่ย" พิมโรสว่าแต่ก็ไม่ได้หลบสัมผัสอีกคนแต่อย่างใด

"พี่ไปตั้งหลายวันน่ะ คิดถึงพิมแย่เลยขอหอมตุนเอาไว้หน่อยไม่ได้เหรอ" เขาว่าเช่นนั้นก็ทำเอาหญิงสาวยิ้มอย่างเอ็นดู นี่ถ้าเป็นตอนที่ทั้งสองเพิ่งจีบกับใหม่ ๆ เธอก็คงเขินอายไม่ใช่น้อย แต่นี่แต่งงานกันมานานความหวานอาจลดลงไปบ้างแต่เธอก็ยังชอบที่เมืองเหนือเป็นแบบนี้อยู่เสมอ

ทว่าไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าว่าช่วงนี้สามีของเธอนั้นดูทำตัวหวานขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนไปมากทีเดียว...

-ถ้าผู้ชายทำตัวดีมากกว่าปกตินั่นคือไม่ปกติที่สุดแล้ว เพราะเขาอาจไปทำเรื่องที่ผิดต่อคุณมาก็ได้-

ประโยคยาว ๆ ที่เจอมาจากในแพลตฟอร์มใดสักที่ก็จำไม่ได้ผุดขึ้นมาในหัว ทว่าเมื่อคิดถึงเช่นนั้นเธอก็สะบัดหัวไล่ความคิดไม่เข้าท่านั้นออกไปทันที

"มีอะไรหรือเปล่าพิม" เมืองเหนือถามเมื่อเห็นว่าภรรยามีท่าทางแปลก ๆ

"อ๋อ เปล่าค่ะ พี่เหนือรีบไปเถอะเดี๋ยวตกเครื่องนะคะ" เมื่อร่ำลากันเรียบร้อยแล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป

พิมโรสทำงานสอนหนังสือเด็กตามปกติ ส่วนเมืองเหนือก็ไปต่างประเทศและยังมีส่งข้อความและโทรหาพิมโรสในทุกวันที่มีเวลาว่าง ตอนนี้ก็ล่วงเลยมาเกือบจะอาทิตย์หนึ่งได้แล้ว หญิงสาวหอบเอาการบ้านเด็กนักเรียนมาตรวจที่บ้านของตัวเองในวันหยุด ทว่าในตอนที่กำลังทำงานอยู่นั้นก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ด้านข้างดังขึ้น

"ว่าไงแก..." เธอรับสายเพราะว่าคนที่โทรมานั้นเป็นเพื่อนสนิทตัวเองจึงไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรมาก

"แกอยู่ที่ไหนเหรอ อยู่บ้านไหม" ปลายสายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ

"อยู่นะ มีอะไรล่ะ จะมาหาฉันหรือไง" เธอว่าพร้อมกับวางปากกาในมือแล้วคุยกับเพื่อด้วยรอยยิ้ม

"แล้วพี่เมืองเหนือล่ะ อยู่บ้านกับแกด้วยหรือเปล่า" มาถึงตอนนี้พิมโรสก็เริ่มงงกับเพื่อนตัวเองแล้ว ร้อยวันพันปีไม่เคยถามถึงสามีเลยสักครั้ง

"ไม่อยู่นะ มีอะไรเหรอ"

"แกฟังดี ๆ นะฉันเจอพี่เมืองเหนือมาเดินห้างกับใครก็ไม่รู้ เป็นผู้หญิง ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นแกเลยจะเข้าไปทัก แต่พอเดินไปใกล้แล้วไม่ใช่...แกว่าเรื่องนี้มันปกติไหมอะ"