2 มีปัญหา(1)

"พี่เหนือคะ วันนี้อย่าลืมนัดของเรานะคะ" หญิงสาวพูดกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอย่างทุกครั้ง

"ครับ ใครจะไปลืมได้กัน" เมืองเหนือตอบกลับไปก็เพราะว่าความจริงแล้ววันนี้เป็นวันครบรอบการแต่งงาน 7 ปีของพวกเขา ที่สำคัญคือเขามีของขวัญที่เตรียมเอาไว้ให้สำหรับภรรยาที่แสนดีของเขาด้วย

"ค่ะ งั้นเจอกันตอนเย็นนะคะ" พูดจบเธอก็เตรียมตัวเดินทางไปสอนหนังสือเด็กนักเรียนตามปกติที่เคยทำมาตลอด วันนี้พิมโรสดูจะอารมณ์ดีมากเป็นพิเศษชนิดที่ว่าเด็กนักเรียนจะดื้อจะซนแค่ไหนเธอก็แทบไม่ดุหรือลงโทษอะไรเลยด้วยซ้ำ ทำเอาเด็ก ๆ ถึงกับแปลกใจไม่น้อย

"ยิ้มใหญ่เลยนะคะคุณครูพิม ไปอารมณ์ดีอะไรมาคะเนี่ย" เสียงของเพื่อร่วมอาชีพดังขึ้นในตอนที่เธอกำลังจะเดินไปที่รถยนต์ของตัวเองเพื่อกลับไปบ้านและเตรียมตัวเพื่อนัดสำคัญของวันนี้

"ก็นิดหน่อยนะคะ"

"นัดคนที่บ้านไว้แน่ ๆ เลย มีเรื่องน่ายินดีอะไรหรือเปล่าคะ" หญิงสาวทำท่าทางยิ้มเขินเพราะว่าวันนี้มันมีเรื่องน่ายินดีอยู่จริง ๆ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงให้ไม่ดูดีใจมากเกินไปนั่นแหละ

"ก็...นั่นแหละค่ะ วันนี้ครบรอบแต่งงาน 7 ปีของพิมกับพี่เหนือค่ะ" เธอตอบเพื่อนร่วมงานพร้อมกับเดินเคียงกันไปยังที่จอดรถที่อยู่ไม่ไกล

"จริงเหรอคะเนี่ย ยินดีด้วยนะคะ รักกันนานมากเลยค่ะ" อีกคนยินดีด้วยความจริงใจก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้าไปเพราะนึกบางอย่างขึ้นมาได้

"มีอะไรหรือเปล่าคะพี่กาญ" พิมโรสถามเพราะสังเกตถึงสีหน้าที่เป็นกังวลนั้น

"พี่ไม่รู้ว่าควรพูดหรือเปล่าคะ เอาเป็นว่าพี่ไม่พูดดีกว่านะคะ เดี๋ยวพิมจะไม่สบายใจเอาเปล่า ๆ " ครูสาวรีบปัดไปก่อน

"โห อะไรคะเนี่ยมาพูดให้อยากรู้แล้วก็ไม่บอกซะงั้นอ่ะ บอกพิมมาเถอะนะคะ พิมอยากรู้จริง ๆ "

"งั้นก็ได้ค่ะ แต่อย่าเอาคำที่พี่พูดไปใส่ใจจนฉลองกับสามีไม่สนุกนะคะ ไม่งั้นพี่คงรู้สึกเสียใจแย่"

"แน่นอนค่ะ"

"น้องพิมเชื่อเรื่องอาถรรพ์รัก 7 ปีไหมคะ รู้ไหมคะคู่รักที่เข้าช่วงปีที่ 7 จะเริ่มมีปัญหากันมากขึ้น จะมีฝ่ายหนึ่งที่เปลี่ยนไป...พี่ว่าน้องพิมก็ระวัง ๆ ไว้หน่อยดีกว่านะคะ" พอได้ยินแบบนั้นแล้วพิมโรสก็ยกยิ้มขึ้นมาถนัดตา เพราะว่ารักของเธอกับเมืองเหนือนั้นมันมากกว่า 7 ปีมาแล้ว ที่ฉลองวันนี้คือการครอบรอบแต่งงาน 7 ปีต่างหาก

"โถพี่กาญ พิมก็นึกว่าเรื่องอะไร พิมกับพี่เหนือเราผ่าน 7 ปีมานานแล้วล่ะค่ะ คบกันตั้งแต่เรียนแล้วล่ะค่ะ" พอได้ยินแบบนั้นครูสาวก็เบาใจ

"งั้นก็ดีเลยค่ะ มีความสุขมาก ๆ นะคะ" หลังจากที่ทั้งสองแยกย้ายกันแล้วพิมโรสกลับบ้านไปเพื่อแต่งตัวด้วยชุดที่เตรียมเอาไว้และเดินทางไปยังร้านอาหารที่เมืองเหนือจองเอาไว้ตั้งแต่เดือนก่อนด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข

"สวัสดีครับ จองเอาไว้ใช่ไหมครับ" พนักงานต้อนรับเดินเข้ามาหาหญิงสาวและเอ่ยถามเธอด้วยความสุภาพ

"จองไว้แล้วค่ะ ชื่อเมืองเหนือค่ะ" เมื่อตอบเรียบร้อยพนักงานก็นำเธอไปยังโต๊ะบนชั้นดาดฟ้าที่มีการจองเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อไปถึงก็เห็นว่าอีกคนนั้นยังไม่มาอาจเพราะว่าเธอมาก่อนเวลานัดหรืออาจเป็นเพราะว่าเมืองเหนือคงกลับบ้านไปเพื่อเตรียมตัวเหมือนกันกับเธออยู่ก็ได้ เธอจึงไม่รังเกียจที่จะรอเขานิดหน่อยเพื่อได้ฉลองด้วยกันในค่ำคืนนี้

"คุณลูกค้าครับ ให้เสิร์ฟอาหารเลยไหมครับ" ทว่าเวลาผ่านไปชั่วโมงกว่า ๆ แล้วก็ยังไม่เห็นวี่แววของเมืองเหนือเลยสักนิด หญิงสาวที่นั่งรอและเล่นมือถือไปเรื่อย ๆ สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของบริการหนุ่ม เธอมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือก็เห็นว่าเกินเวลามาพอสมควรแล้วเช่นกัน

"สักครู่นะคะ" เธอตอบบริกรไปเช่นนั้นก่อนโทรออกไปยังเบอร์ของสามีตัวเอง ทว่ารอจนสายตัดก็ไม่มีคนรับสายราวกับว่าอีกคนไม่ว่างเสียอย่างนั้น "รอสามีฉันอีกหน่อยก่อนนะคะ"

เธอจึงหันมาบอกกับบริการที่รออยู่ก่อนจะโทรตามเมืองเหนืออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับมีการตัดสายทิ้งทันทีที่โทรไป

"พี่เหนือขับรถอยู่เหรอ ทำไมมาช้าขนาดนี้นะ" เธอบ่นไปก็มองไปที่ประตูของร้านอาหารไปด้วยเพราะหวังให้สามีปรากฏตัวแต่โดยเร็ว อีกอย่างเธอก็เริ่มหิวขึ้นมาแล้วเช่นกัน

เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าสายที่เคยโทรตามได้ก็เปลี่ยนเป็นการปิดเครื่องไปทั้งอย่างนั้นทำให้เธอตอนนี้รู้สึกไม่ดีขึ้นมาก ๆ แต่ก็พยายามคิดในแง่ดีว่าที่จริงแล้วนี่อาจเป็นแผนเซอร์ไพรส์เธอก็ได้

"คุณลูกค้าครับ รับอาหารเลยไหมครับ พอดีว่าร้านใกล้จะปิดแล้วครับ" บริกรเดินมาเตือนเธออีกครั้งเพราะกลัวว่าเวลาก็ล่วงเลยมาพอสมควรแล้ว ถ้าหากว่าตอนนี้ยังไม่เรียกอาหารเข้ามาเสิร์ฟอีกเกรงว่าจะไม่ทัน

"เอามาเลยก็ได้ค่ะ" พิมโรสเกรงใจพนักงานมาก ๆ จึงได้ให้เอาอาหารมาเสิร์ฟก่อนได้เลย อีกอย่างก็ยังมีความหวังว่าเมืองเหนือจะเข้ามาทันก่อนระหว่างที่อาหารกำลังเสิร์ฟอยู่ก็ได้

"ขอบคุณนะคะ" ทว่าเมื่อทุกอย่างมาวางตรงหน้าแล้วเธอก็เริ่มคิดหนัก บรรยากาศบนโต๊ะอาหารในวันนี้มันควรเป็นความสุขของเธอกับสามีที่ใช้เวลาร่วมกัน ทว่าแสงสว่างจากเทียนบนโต๊ะอาหาร กับแสงไฟประดับรอบ ๆ ตัวรวมทั้งท้องฟ้าที่มีดาวมากมายอีกทั้งดนตรีเพราะ ๆ นั้นมันโรแมนติกเกินไปกว่าที่เธอจะนั่งอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง

-หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้-

สุดท้ายแล้วเธอก็ทิ้งตัวพิงที่พนักข้างหลังอย่างหมดหวัง เพราะว่าตอนนี้เวลาของร้านอาหารจะปิดในอีกไม่ถึงสิบนาทีแล้ว เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสามีเธอหรือเปล่า หรือว่าเขาลืมนัดวันนี้หรือไม่ ทว่าการที่ติดต่อไม่ได้เช่นนี้มันทำให้เธอไม่รู้อะไรที่เกี่ยวกับสามีตัวเองเลยสักนิด

ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนเดินเข้าไปจ่ายเงินที่ด้านหน้าด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก พนักงานต่างก็เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอจึงพอเดาสถานการณ์ได้ เพราะอาหารที่นำไปเสิร์ฟนั้นไม่ได้ถูกเจ้าของโต๊ะแตะต้องเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก รีบคิดเงินแล้วปล่อยให้ลูกค้าที่แสนน่าสงสารคนนี้เดินออกไป

ทว่าในตอนที่พิมโรสเข้ามานั่งในรถยนต์ของตัวเองเรียบร้อยแล้วน้ำตาใสก็ไม่รู้ว่าไหลมาจากไหนมากมาย มันตีตื้นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกอัดอั้นที่ต้องเก็บอารมณ์เอาไว้ไม่ให้ใครเห็นว่ากำลังอยากร้องไห้มาสักเพียงไหนก็ตาม

เธอร้องไห้ออกมาอย่างหมดรูปเพราะไม่คิดว่าวันครบรอบของเธอคนเป็นสามีจะไม่มาตามนัดเช่นนี้ได้ ทั้ง ๆ ที่ก็นัดกันเอาไว้อย่างดิบดีแล้ว ถึงแม้ว่าพิมโรสจะเป็นผู้ใหญ่หรือมีวุฒิภาวะมากเพียงไหนแต่ก็ไม่ควรมีใครต้องมาถูกคนที่รักผิดนัดโดยไม่บอกกล่าวเช่นนี้จริง ๆ

"น้องพิมเชื่อเรื่องอาถรรพ์รัก 7 ปีไหมคะ รู้ไหมคะคู่รักที่เข้าช่วงปีที่ 7 จะเริ่มมีปัญหากันมากขึ้น จะมีฝ่ายหนึ่งที่เปลี่ยนไป...พี่ว่าน้องพิมก็ระวัง ๆ ไว้หน่อยดีกว่านะคะ"

จู่ ๆ ประโยคนั้นของคุณครูกาญก็ดังขึ้นมาในหัวของเธออีกครั้งทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ลืมไปหมดสิ้นแล้ว ในหัวใจหนาวเหน็บขึ้นมาอย่างน่าประหลาดหรือว่านี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของอาถรรพ์รัก 7 ปีของเธอหรือเปล่า...พิมโรสอดคิดไม่ได้เลย