ตอนที่ 6 ไม่มีทาง

ตอนที่ 6 ไม่มีทาง

 ที่อำเภอ

เจี้ยนเฉินมาถึงก่อนหลี่เหมยเขาลงมารอที่หน้าอำเภอหวาดสายตามองไปรอบ ๆ จนเห็นคนรักกันลังเดินตรงมาทางนี้ในมือของเธอมีเอกสารใบหย่าเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดีโดยไม่รู้เลยว่าวันนี้จะไม่มีการหย่าเกิดขึ้น 

“มาแล้วก็รีบเข้าไปข้างในกันเถอะ เวลาของฉันมีค่าและคุณเองก็จะได้กลับไปดูแลคุณแม่ป่านนี้คงอาการทรุดลงกว่าเดิมแล้วล่ะ”มาถึงเธอก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชันจนทำให้ร่างใหญ่ที่ยืนอยู่สูดลมหายใจเข้าและเอ่ยถามเธอด้วยความแน่ใจอีกครั้ง

“ซูหลี่เหมยฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะหมดรักฉันแล้ว เกิดอะไรขึ้นบอกฉันมาเถอะนะฉันจะจัดการให้เธอทุกอย่าง เรื่องที่เราจะหย่ากันมันคือความต้องการของเธอจริง ๆ นะหรือ? หรือว่าเธอถูกคุณแม่กลั่นแกล้งแต่คงไม่ใช่หรอกใช่มั้ย เพราะก่อนจะออกมาฉันถามคุณแม่เกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว แถมมีป้าหลินยืนยันอีกคนว่าคุณแม่ดีกับเธอรักเธออย่างกับลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง บางอารมณ์คุณแม่อาจจะโมโหร้ายแต่คุณแม่ไม่ได้เป็นคนโหดร้ายหรอกนะ ” 

“จะพูดให้มันได้อะไรขึ้นมา ต่อให้คุณเอาทหารทั้งค่ายมายืนยันความใจดีของแม่เฟิ่งฉันก็ไม่กลับไปเด็ดขาด อย่ามาชักช้ารีบเข้าไปได้แล้ว” หลี่เหมยไม่ใจอ่อนยิ่งเห็นหน้าเขาความทรงจำครั้งก่อนก็หวนคืนย้อนมา เธอจำได้ดีวันนั้นที่เธอต้องการอ้อมแขนของเขา ต้องการการปลอบใจต้องการโอบกอดที่อบอุ่นแต่เขากลับผลักไส สายตาที่จ้องมองมาเหมือนเรื่องที่เธอแท้งกลายเป็นความผิดของเธอ ทั้ง ๆ ที่เป็นฝีมือแม่ของเขา เธอจำมันได้ดีและฝังใจจนลมหายใจสุดท้าย 

“หลี่เหมยในเมื่อเธอยังดึงดันคำเดิมอย่าต่อว่าสิ่งที่ฉันจะทำต่อไปนี้เลยนะเพราะเธอเป็นคนบีบบังคับฉันเอง ฉันไม่ต้องการหย่าและไม่มีทางหย่าให้เธอเด็ดขาด ” 

“อ๊ายยย ! ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ใครก็ได้ช่วยด้วย ” เขาคว้าตัวของเธอก่อนจะแบกเธอขึ้นบ่าทันทีหลังพูดจบหลี่เหมยตกใจทำอะไรไรไม่ถูกตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ คนที่เดินผ่านไปมาเหมือนจะเข้ามาช่วยแต่ก็ถูกเจี้ยนเฉินห้ามเอาไว้เสียก่อน

“ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีภรรยาของผมงอลผมนิดน้อยเท่านั้น”

“คิดว่าเรื่องอะไรที่แท้ก็คู่สามีภรรยาทะเลาะกันนี่เอง” คนที่เดินผ่านมาซุบซิบนินทาคิดว่าจะเกิดการลักพาตัวเสียอีก 

“ปล่อยนะ... ไม่ใช่นะคะฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขา ”

“พูดไปใครจะเชื่อในเมื่อในมือของเธอยังถือหนังสือสมรสของเราอยู่ หม่าถงกลับบ้าน”   

        ตุบ ! เขาวางเธอลงเบาะด้านหลังยื่นมือไปปิดประตูสั่งการหม่าถงให้ออกรถทันที

“หม่าถงจอดรถเดี๋ยวนี้ ฉันจะไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น ”

“ขอโทษด้วยนะครับคุณนายแต่ว่าผมเป็นลูกน้องของท่านนายพลไม่อาจจะขัดคำสั่งได้” หม่าถงบังคับพวงมาลัยขับเคลื่อนออกจากอำเภอตามคำสั่งและตอบกลับนายหญิง

“อย่าดื้อนักเลย นั่งนิ่ง ๆ เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว เรามีเรื่องต้องเปิดใจคุยกันถ้าเหตุผลของเธอเพียงพอต่อการขอหย่าในครั้งนี้ ฉันจะยอมหย่าให้ตามที่เธอต้องการ” หลี่เหมยหายใจแรงอย่างไม่พอใจกอดอกขยับกายไปนั่งไกลจากเจี้ยนเฉิน จ้องมองออกไปนอกกระจก ไม่ว่าเขาจะทำอะไรพูดอะไรเธอจะไม่ยอมใจอ่อนเด็ดขาด เพื่อความอยู่รอดและชีวิตของเธอกับลูกคือการหนีไปให้ไกลจากคนตระกูลเฟิ่ง

รถยนต์มาถึงบ้านตระกูลเฟิ่งเขาอุ้มเธอเข้าบ้าน ตอนนั้นแม่เฟิ่งนั่งดื่มชาอยู่ถึงกับตกตะลึงรีบวางจอกน้ำชายืนมองทั้งสองด้วยความตกใจ

“เกิดอะไรขึ้นทำไมหลี่เหมยถึงกลับมาที่นี่อีก หรือว่าเรื่องที่เธอเดินออกจากบ้านเมื่อวานนี่เพียงเพราะต้องการเรียกร้องความสนใจจากเจี้ยนเฉิน ร้ายจริง ๆ ”

“คุณแม่ครับผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าพูดแบบนี้กับหลี่เหมย เรื่องนี้เป็นเรื่องของสามีภรรยาผมจะจัดการเอง”

“ฉันเดินเองได้ ไม่เห็นต้องอุ้มเลยปล่อยฉันนะ ฉันไม่ได้อยากกลับมาที่นี่ คุณเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ”

“เป็นคนแบบนี้ก็เพราะภรรยาสุดที่รักของฉันดื้อรั้นจะหย่านะสิ อุ้มเธอตัวเล็กแค่นี้ไม่เกิดกำลังฉันหรอกนะ ” เจี้ยนเฉินดื้อรั้นยิ่งกว่าเธอเสียอีกไม่สนใจอะไรทั้งนั้นเอาแต่ใจตัวเอง จนตอนนี้ทังสองอยู่ในห้องนอนด้วยกันตามลำพัง เจี้ยนเฉินปิดประตูล็อคห้องทันที ก่อนจะวางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ

“ ตอนนี้มีแต่เราแล้ว ช่วยบอกหน่อยได้มั้ย ว่าสิ่งที่ทำให้เธออยากหย่ากับฉันเพราะอะไรกัน หลี่เหมยเธอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันรักเธอมากทั้งชีวิตของฉันต่อจากนี้ไว้เพื่อตอบแทนบุญคุณเธอ”  

“ฉันไม่มีเหตุผลอะไรนอกจากคำว่าหมดรัก นั่นคือเหตุผลเดียวที่ต้องการหย่า และแม่เฟิ่งเองก็คงเห็นดีเห็นงามกับเรื่องนี้เพราะหาคนที่แต่งงานกับคุณเอาไว้แล้ว ”

“หรือว่าเธอหึงหวงฉันเรื่องเสี่ยวลี่ โธ่ ๆ หลี่เหมย หัวใจของฉันมีแต่เธอคนเดียวเสี่ยวลี่คนนั้นแม้คุณแม่จะชอบใจแต่เธอไม่ใช่คนที่ฉันรักสักหน่อย” เจี้ยนเฉินเดินเข้ามาโอบกอดจากด้านหลังของหลี่เหมย เธอพยายามปัดป้องไม่ให้เขาเข้าใกล้ ในเมื่อพูดมาอย่างนี้เขาไม่ยอมก็คงมีอีกทางเดียวที่จะทำให้เขายอมหย่ากับเธอได้

“ฉันไม่ได้หึงหวงแต่ฉันไม่เคยรักคุณต่างหาก ฉันหลอกคุณมาตลอดฉันมีคนรักอยู่ที่บ้านเกิด ตอนนี้ฉันไม่อยากอยู่อย่างสุขสบายแต่ทิ้งคนที่รักมาอยู่ที่นี่แล้ว ฉันจะกลับไปหาเขา”

“หลี่เหมย เธอพูดอะไรก็ให้มันสมจริงหน่อย คิดว่าฉันไม่สืบเรื่องของเธอก่อนที่จะพาเธอกลับมาที่นี่หรือไงกัน ”เธอจะบอกเขาได้อย่างไรว่าเรื่องจริงหรือความจริงเป็นอย่างไร หากพูดออกไปเขาคงคิดว่าเธอคือคนที่ใส่ร้ายแม่ของเขาและหาว่าเธอฝันเฟืองมากกว่า

“ก็บอกแล้วอย่างไรว่าฉันหมดรักคุณแล้ว ทำไมเข้าใจอะไรยากจัง นี่นะหรือท่านนายพลที่ควบคุมทหารหลายร้อยคนแต่ไม่เข้าใจในสิ่งง่าย ๆ” หลี่เหมยตะคอกออกไปสุดเสียงพร้อมแกะมือของเขาออกจากกายของเธอ ไม่คิดว่าคำพูดนี้จะทำให้เขาโมโหจนตัวสั่นสะท้าน กัดฟันกรามจนเสียงดังออกมา

“ไม่มีทาง ฉันไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้และไม่มีทางให้เธอออกไปจากชีวิตของฉัน” เขาพูดจบเดินกระแทกเท้าหายใจรุนแรงปิดประตูเสียงดังจนร่างบางสะดุ้งตกใจไม่เคยเห็นเขาโมโหขนาดนี้มาก่อน เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมานั่งตกใจเสียหน่อยเพราะนี่เป็นเพียงเศษเสี้ยวเดียวของความโหดร้ายของเขาเท่านั้น หลี่เหมยรีบเดินตามไปเปิดประตูแต่เหมือนประตูถูกล็อคจากด้านนอก ดวงตาของนางเบิกโพลงทุบประตูเสียงดังเพื่อให้เขาเปิดประตูให้ตัวเองออกไป