ตอนที่ 5 ไม่หย่า

ตอนที่ 5 ไม่หย่า

ฝั่งด้านเจี้ยนเฉิน

จิตใจของเจี้ยนเฉินร้อนรุ่มเป็นห่วงภรรยารีบสั่งการให้หม่าถงตามไปเธอไปอย่างลับ ๆ จนเวลาผ่านไปพักใหญ่หม่าถงกลับมาที่บ้านตระกูลเฟิ่งพร้อมลูกน้อง

“ท่านนายพลครับตอนนี้คุณนายไปที่หมู่บ้านหลิงหลานครับ ดูเหมือนจะเข้าพักที่อพาร์ทเม้นท์ใกล้ ๆ แถวที่มีโรงงานเปิดอยู่ผมให้ลูกน้องเฝ้าดูแลความปลอดภัยอยู่ใกล้ ๆ ตามที่นายพลสั่งแล้วครับ” เจี้ยนเฉินพ่นควันบุหรี่ออกจากปากใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เดิมทีหลี่เหมยไม่ใช่คนที่ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวแบบนี้หรือว่าตอนที่เขาไม่อยู่จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอจริง ๆ เขาจะไม่เชื่อฟังความข้างใดข้างหนึ่งและจะสืบด้วยตนเอง ส่วนเรื่องหย่าเขาไม่มีทางยอมหย่าแน่นอน 

“นายไปพักเถอะ ต่อจากนี้ฉันจะจัดการเอง”

“ครับ” หม่าถงทำความเคารพเจ้านายก่อนจะไปพักเรือนแยกที่ป้าหลินเตรียมไว้ให้

“จะทำอย่างไรกับเธอดีนะหลี่เหมย ”เจี้ยนเฉินมองท้องฟ้าเฝ้าครุ่นคิดจะทำอย่างไรให้หลี่เหมยกลับมาเป็นคนเดิม

“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าหลี่เหมยจะหมดรักฉัน เอาไว้พรุ่งนี้เช้าเจอกันที่อำเภอฉันจะขอร้องอ้อนวอนไม่ให้เธอจากไปเอง” พูดจบเจี้ยนเฉินดินเข้าไปในบ้านเฝ้ารอเวลาพรุ่งนี้เช้ามาเยือน

            เช้าของอีกวัน

หลี่เหมยนอนหลับสบายทั้งคืนแม้แรก ๆ จะไม่คุ้นชินและระแวงเพราะย้ายเข้ามาอยู่ใหม่  แต่ที่เธอมาอยู่คนที่เช่า อพาร์ทเม้นท์ข้าง ๆ ต่างคนต่างอยู่กลับมาจากที่ทำงานก็พากันพักผ่อน ทำให้เธอหลับสบายตลอดทั้งคืน

         ก้อกๆ เสียงประตูห้องดังขึ้นหลี่เหมยกำลังเก็บที่นอนอยู่ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัยใครกันมาหาเธอตั้งแต่เช้าตรู่ขนาดนี้หรือว่าจะเป็นเจี้ยนเฉิน เขาหาที่อยู่เจอแล้วอย่างนั้นหรือแต่คงไม่หรอกหากเขาจะตามคงตามเธอมาตั้งแต่มื้อวานแล้ว ร่างเล็กใจเต้นตึกตักรีบเดินไปเปิดประตูดูให้หายข้อข้องใจ เมื่อเปิดประตูออกไปเธอโล่งอกขึ้นมาทันทีเพราะคนที่มาไม่ใช่เจี้ยนเฉินแต่เป็นเจ้าขอบอพาร์ทเม้นท์ต่างหาก

“หลับสบายมั้ยครับ นี่อาหารเช้าครับคุณหลี่เหมยพึ่งจะมาอยู่ใหม่คงไม่มีอะไรทำกินตอนเช้า กินเสร็จแล้วออกมาเจอกันด้านหน้าสักครู่นะครับผมจะให้ลงชื่อในสัญญาเช่า ไม่ต้องกลัวนะครับผมไม่ได้ใส่อะไรลงไปในอาหาร เห็นสีหน้าคุณไม่สบายใจเลยบอกไว้ก่อน” หลี่เหมยรับมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ พร้อมเอ่ยขอบคุณ 

“ขอบคุณนะคะสำหรับอาหารเช้า ”เขายิ้มกว้างก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องทำงานด้านหน้าห้องพัก

“คนนี้ประหลาดจริง ๆ ฉันจะกล้ากินของที่เขาเอามาให้มั้ยนะ แต่เขาก็คงเป็นคนดี คงไม่มีอะไรหรอกมั่งฉันคิดมากไปเอง” หลี่เหมยมองอาหารในมือก่อนจะเดินเจ้าห้องและกินมันเข้าไปอย่างน้อยก็ประหยัดไปอีกมื้อหนึ่ง และก็เป็นอย่างที่เขาบอกอาหารไม่มีอะไรใส่ไปในนั้นแถมรสชาติก็ยังอร่อยอีกด้วย

       หลังจากกินอิ่มหลี่เหมยอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้านำเอกสารสำคัญที่ใช้ในการหย่าใส่กระเป๋าเรียบร้อย เธอเดินถือชามข้าวไปหน้าห้องพักเห็นว่าตอนนี้เจ้าของห้องพักกำลังรดน้ำต้นไม้พร้อมร้องเพลงเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

“ขอบคุณสำหรับอาหารนะคะ ฝีมือของคุณอร่อยใช้ได้เลย ฉันวางชามเอาไว้ตรงนี้นะคะ แล้วเรื่องที่คุณจะคุยด้วยคือเรื่องอะไรหรือคะ”

“คุณชอบผมก็ดีใจแล้วครับ เรื่องที่ผมจะคุยด้วยก็เรื่องการเช่าห้องพักนั่นแหละครับ ผมเตรียมเอกสารครบแล้วเพียงแค่คุณกรอกข้อมูลและเขียนชื่อลงตรงนี้ก็เสร็จแล้วครับ วันนี้จะไปไหนแต่เช้าเหรอครับ” เขารีบวางมือจากสิ่งที่ทำอยู่เปิดประดาษให้หลี่เหมยลงชื่อในเอกสารการเช่าที่อยู่

“ฉันมีเรื่องที่จะต้องไปจัดการนิดหน่อยค่ะ คิดว่าจะออกไปสมัครงานด้วยค่ะ” หลี่เหมยอ่านและลงชื่อนามที่เขาต้องการพลางเอ่ยปากบอกจางจิ้นฟง

“เช่นนั้นขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีสำหรับคุณนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ” หลี่เหมยส่งยิ้มให้เขาอย่างมีมารยาทก่อนจะเดินทางไปรอรถประจำทางเพื่อเดินทางไปอำเภอหย่ากับเจี้ยนเฉินให้เสร็จสิ้นเมื่อนั้นเธอจะได้อิสระจากเขา

      ฝั่งด้านเฟิ่งเจี้ยนเฉิน

เมื่อคืนนี้เขาครุ่นคิดทั้งคืนจนนอนไม่หลับ กระวนกระวายเป็นห่วงหลี่เหมย  วันนี้เขาจึงตื่นแต่เช้าตรู่ไปตามที่เธอนัดพบเขาเอาไว้ทว่าเขาไม่จะไม่ยอมทำตามความต้องการของเธอเด็ดขาด และต้องรู้เหตุผลให้ได้ทำไมคนที่เคยรักเขามากขนาดนั้นจู่ ๆ อยากหย่ากับเขาโดยไร้เหตุผลเช่นนี้ช่างไม่เหมาะกับเธอสักนิด  

“เจี้ยนเฉินทำไมลูกใบหน้าหมองคล้ำจนผิดหูผิดตาไปเช่นนี้ ! อย่าบอกนะว่าคิดถึงนังหลี่เหมย ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้รักลูก ลูกก็เห็นอยู่ว่าเธออยากหย่ากับลูกขนาดไหน ไม่เห็นต้องไปเสียดายเลยคนอย่างนั้นไม่เหมาะกับตระกูลของเราสักนิด สู้หนูเสี่ยวลี่ไม่ได้”

“คุณแม่ครับ อย่าไปพูดแบบนี้ให้หลี่เหมยได้ยินอีกนะครับรู้มั้ยคำพูดของคุณแม่อาจจะทำให้เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ก็ได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณแม่ปฏิบัติกับเธออย่างนี้เรื่อยมาหรือเปล่าครับ ทำให้เธออยากหย่ากับผม”

“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่แบบนั้นแม่นะใจดีที่สุดแล้วไม่เชื่อถามป้าหลินดูสิ ไม่มีแม่สามีที่ไหนใจใหญ่ใจกว้างใจดีได้เท่าแม่อีกแล้ว จริงมั้ยป้าหลิน? " แม่เฟิ่งหันไปขู่ป้าหลินให้เธอช่วยยืนยันว่าสิ่งที่เธอเอ่ยออกมานั้นคือความจริง ป้าหลินแม้จะขัดใจแต่ว่าเฟิ่งซินหนานเป็นเจ้านายของตนเอง เธอจึงก้มหน้าลงและบอกกับเฟิ่งเจี้ยนเฉินว่าสิ่งที่เฟิ่งซินหนานเอ่ยออกมาคือความจริง

“เป็นความจริงอย่างที่คุณนายพูดค่ะคุณชาย”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีครับ ผมอยากให้คุณแม่รักหลี่เหมยเหมือนลูกสาวแท้ ๆ ของคุณแม่อีกคนเพราะเธอคือคนที่มอบชีวิตใหม่ให้กับผม หากไม่มีเธอป่านนี้ผมคงไม่ได้กลับมานั่งอยู่ตรงนี้” พูดจบเจี้ยนเฉินลุกขึ้นเดินออกไปจากโต๊ะกินข้าว หม่าถงเตรียมรถยนต์รอเขาอยู่ด้านนอก ทันทีที่ออกไปเขาก็ก้าวเท้าขึ้นรถยนต์ชขับเคลื่อนออกไปอำเภอ 

“นี่ป้าหลินเธอเป็นสาวใช้ของฉัน เมื่อครู่ฉันเห็นนะว่าเธออิดออดไม่คิดจะพูดตามฉันนะ ! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ และเรื่องที่ฉันเคยทำตัวยังไงกับนังหลี่เหมยห้ามถึงหูของเจี้ยนเฉินเด็ดขาด เข้าใจที่ฉันพูดมั้ยไม่อย่างนั้นฉันจะตัดเงินเธอ”

“ค่ะคุณผู้หญิง” ผ้าหลินก้มหน้าก้มตาเก็บถ้วยชามเมื่อเจ้านายทั้งสองกินเสร็จพลางถอดหายใจเบา ๆ เมื่อวานเธอดีใจกับหลี่เหมยจริง ๆ ที่ตัดสินใจเดินออกไปจากบ้านหลังนี้ไม่ต้องเป็นที่รองอารมณ์ของคุณนายอีก แต่มาวันนี้ก็ต้องมาสงสารหลี่เหมยอีกครั้งเมื่อได้ยินจากคุณชายว่าจะตามตัวเธอกลับมานรกบนดินแห่งนี้อีกครั้ง 

'โชคชะตาช่างไม่เข้าข้างจริง ๆ ชีวิตเกิดมาช่างอาภัพน่าสงสารอุตส่าห์ออกไปได้แล้วต้องย้อนกลับคืนมา เฮ้อ ! ฉันขอให้หลี่เหมยมีความสุขจริง ๆ กับเขาเสียทีเถอะหากจะดีคือการมีคุณเจี้ยนเฉินอยู่ทีนี่ตลอดไปเช่นนั้นชีวิตของเธอคงไม่ได้เจออย่างที่เคยเจอ'