14

" เธอรู้ได้อย่างไร ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยนะว่าของฉันหายหรือเกิดเรื่องอะไรขึ้นในบ้าน " หลี่เล่อเยียนจ้องตาเขม็งแบบไม่หลบสายตา พร้อมกับไล่สำรวจอย่างจ้องจับผิด

" อ้อ ก็ ก็เสียงคุยกันดังขนาดนี้ใครก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวเองได้บ้างน่ะจ้ะ " ฟู่หลินฮุ่ยรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวันในการแสดงท่าทางให้ดูน่าเชื่อถือ

" เอาล่ะ มาครบแล้วก็แยกย้ายกัน แล้วตามสมาชิกคณะกรรมการไปสอบสวนเถอะ " เป็นผู้ใหญ่บ้านที่แยกวงบทสนทนานี้

"เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันคิดว่าไม่ต้องถามแล้วล่ะค่ะ เพราะฉันรู้ตัวคนทำแล้ว

ฟู่หลินฮุ่ย เธอมีอะไรจะพูดหรือไม่ ฉันให้โอกาสเธอสารภาพผิด " หลี่เล่อเยียนพูดเข้าประเด็นไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป

" เธอพูดเรื่องอะไรนะเล่อเยียน ฉันนอนในห้องของตัวเองตลอด วันนี้ทั้งวันยังไม่ได้ออกจากห้องเลยนะ " หลินฮุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พร้อมกับอาการประหม่า มือเธอชื้นไปด้วยเหงื่อที่ไหลซึมออกมาตามรูขุมขน

"อย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นเธอบอกว่าเธอไม่สบายไม่ได้ออกไปไหน ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงฉันขอถามหน่อย

เธอไม่ได้ออกจากห้องแล้วเธออาบน้ำสระผมอย่างไร เธอคงจะไม่บอกว่าเป็นเพราะเหงื่อของเธอหรอกนะ เพราะผมของเธอตอนนี้ยังไม่แห้งดี ซ้ำตอนนี้ผมของเธอยังมีกลิ่นหอมเช่นเดียวกับผมของฉันอีกด้วย

อีกอย่างคนป่วยที่ไหนจะอาบน้ำสระผมกัน เธอว่าหรือไม่จ๊ะฟู่หลินฮุ่ย"

หลี่เล่อเยียนค่อยๆ เดินเข้าไปประชิดตัวของฟู่หลินฮุ่ยขณะที่ตัวของฟู่หลินฮุ่ยถอยหลังทีละก้าวจนชิดกับตัวของหม่ายวี่ไท่ที่เดินไปดักทางไว้แล้วเรียบร้อย

" ฉะ ฉันดีขึ้นแล้วล่ะ ก็เลยไปอาบน้ำสระผมแล้วก็มานอนต่อ" ฟู่หลินฮุ่ยยังคงอธิบาย ถึงแม้ว่าน้ำเสียงเธอจะฟังดูสั่นก็ตาม

เพียงเท่านี้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็พอจะเดาตัวคนร้ายได้อย่างง่ายดายแล้ว แต่จะพูดปรักปรำก็ไม่ได้ ยังจะต้องหาหลักฐานมามัดตัวผู้ร้ายให้ได้เสียก่อน

" อย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นเธอช่วยบอกแหล่งที่มา ของยาสระผมที่เธอใช้ได้หรือไม่ ว่าเธอนำมันมาจากที่ไหน เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมาไม่เห็นว่าเธอจะใช้มันเลยนี่จ้ะ" หลี่เล่อเยียนพูดด้วยท่าทีสบายๆ แต่สายตาเธอนั้นดูน่ากลัว และยากที่ใครจะหลบสายตาเวลาที่เธอจ้อง

" ฉะ ฉัน คือ ฉัน ค คือ ว่าฉัน " ฟู่หลินฮุ่ยกลายเป็นคนพูดติดอ่าง อีกทั้งยังตัวสั่นยากที่จะควบคุม

เธอจะบอกได้ยังไงล่ะ เพราะเธอไม่ใช่เจ้าของมันตั้งแต่แรก ในบ้านนี้คงจะมีเพียงเล่อเยียนเท่านั้น ที่มีของใช้พวกนั้นติดตัวมา เป็นเธอที่เฝ้าอิจฉาเวลาเดินผ่านหรืออยู่ใกล้ๆ กับหล่อน เพราะมักจะได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวหลี่เล่อเยียนเสมอ

" เธอตอบไม่ได้ เพราะเธอไม่รู้ว่าซื้อมาจากไหนสินะ หรือพูดอีกอย่างหนึ่งคือ เธอไม่ได้ซื้อมา แต่เธอขโมยมันมาจากห้องของฉัน "

หลังจากนั้นฟู่หลินฮุ่ยก็รับสารภาพ เพราะเธอไม่มีที่พึ่งจริง ๆ ข้าวสารอีกทั้งแป้งของเธอหมดไปแล้ว เพราะต้องแบ่งให้กับฟ่านเหมยเหมยตัวกินจุ

เธอมาอยู่นี่ตัวคนเดียวไม่กล้าที่จะไปหยิบยืมใคร จึงคิดว่าจะสร้างสถานการณ์ทำทีเป็นเหมือนโจรขึ้นบ้าน ที่ไม่ได้เอาไปหมดเพราะกลัวเล่อเยียนไม่มีจะกินเหมือนกัน

คนทำผิดทางคณะกรรมการเห็นว่าเจตนาไม่ได้ร้ายแรงเพียงแค่คนจนตรอกไม่มีที่ไปคนหนึ่ง จึงคาดโทษไว้ก่อน อีกทั้งตัวของเล่อเยียนเองก็ไม่ได้เอาความอะไร เรื่องนี้จึงจบไป แต่จะให้คนอื่นมองตัวฟู่หลินฮุ่ยเหมือนเดิมคงจะไม่ได้แล้ว เธอกลายเป็นหัวข้อถกเถียงกันของคนในหมู่บ้านเป็นที่เรียบร้อยไปแล้วล่ะ